منم خستم...از دکتر....از استرس.... بین زمین و هوا موندن...از اینکه تا کی باید انتظار بچه رک بکشم....از تنهایی لعنتی که این چهار دیواری دیونمکرد....از اضطرابم تا شب میشه و تمامتنممیلرزه تا شوهرم بیاد....از حسرت....ولی. بازم شکر.....بعدش آسونیه حتما
مشکلم خرید نیس هست ها ولی از لحاظ روحی بهم اهمیت نمیدن دچار کمبود محبت شدید شدم هرکی بفکر خودشه خانوادم سال به سال خونم نمیان حتی ماهی یه بارم بهم نمیزنگن.. حتی به هیچ مناسبتی یه شاخه گل هدیه نگرفتم
انقد گریه کردم دارم سردرد میمیرم
بچه ها بنظرتون چیکار کنم آروم شم همش میگم منم بی محلشون کنم ولی دلم باهام راه نمیاد نمیتونم همچین شخصیتی ندارم آدم فوق العاده خونگرم و خنده روم شاید همه با خودشون فک میکنن من خوشحالم واقعا
آره منم از این موضوع بعضی وقتا میترسم...اما میدونی چیه پدر و مادر من دیگه عادتشون شده باهام اینجوری برخورد کنن..موقع ابراز محبت هم باشه همش من پیشقدم میشم اونم تازه تا میرم مامانمو بغل کنم میگه نچسب خب آدم تو ذوقش میخوره !!!
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز