درددل

۵ سالم که بود پدرم از مادرم جداشد اون موقع درک نمیکردم یعنی چی جداشدن حتی یه بار به بابام گفتم که به مامان بگو برگرده واون میگف برمیگرده ومن احمق ذوق برگشت مادرم را داشتم

به مامانم که گفتم بابا میگه برگرد اخم کرد وگفت همه چی تقصیر اون پدر نامردت که من را بدبخت کرد ومن از اونجا بود که فهمیدم نمیشه برگشت ،بعد که دوسال بزرگتر شدم فهمیدم پدرم معتادبود ه ومامانم را اذیت میکرده حتی میخواسته ما را آتش بزنه وبه خاطر اعتیادش من را دادگاه داد به مادرم

بعد از طلاق من موندم پیش مادرم ومامانم را دایی هام ۶ر روز اذیت میکردند وکتکش میزدند که چرا طلاق گرفته ومن هرروز به دیدن این قسمت تلخ رندگیم عادت کرده بودم ،به هر بهونه ای دعوا میشد واذیتمون میکردندتا اینکه مامانم بایکی که ۳۰ سال از خودش بزرگتر بود ازدواج کرد ومن را باخودش برد

برای مادر ۲۴ ساله ی من آسون نبود که بایکی که همسن پدرشه ازدواج کنه اما به خاطر اینکه از اذیت های خانوادش رها شه مجبورشد،مامانم اولش خوشحال بود که بعد از اونهمه سختی بالاخره خوشبخت شده،اما اون هم نامرد ازآب در راومد وهرچی به مامانم گفته بود دروغ بود

گفته بود خونه از خودش داره که دروغ بود وخونه به اسم بچه هاش بود،گفته بود وضعش خوبه که هیچی جز یه موتور نداشت،امامادرم تحمل کرد چون میدانست خانواده ای ندارد که پیش اونها برگرده ،بچه های ناپدری ام هرروز مادرم را اذیت میکردند،یاهرروز پول هایی که می آورد را برای بدهکاری هایش کنار میگذاشت وما سر گرسنه رو زمین میذاشتیم واگه مامانم اعتراضی میکرد دعوا درست میشد

همه ی سختی ها گذشت تا اینکه امروز شد هر روز دعوا هرروزبحث ،هرروز گریه سر چیزهای الکی دعوا درست میکندمامانم میگه من خسته شدم تحمل ندارم میخواهم طلاق بگیرم،میخواهم پیگیر دکتر وداروهایش نباشم تا به حال خودش بمیرد ومن از درد این همه سختی زبانم نمیچرخد چیزی بگویم

حتی خود من دیشب تصمیم گرفتم که برم اما وقتی فکر کردم دیدم که هیچ جایی برای رفتن ندارم به جز خانه ی مادربزرگ پیرم که آنجا هم دایی هایم هستند ونمیشه رفت،وقتی دیدم جایی برای رفتن ندارم که حداقل یک روز بمانم واقعادلم به حال خودم سوخت خیلی سخته بی پناهی، الانم اونقدر حالم بده که دردهام را دارم به آدم های غریبه میگم که شاید آروم شم

این داستان زندگی من بود با کلی اتفاقاتی نگفته 

حالا شما بیاید بگید توی این شرایط سخت چیکار میشه کردکه من آروم بشم 

ای کاش اینجا مثل دنیای واقعی حرف هاتون بوی زخم نده ومرهم باشه