TA

دوست قدیمی گل من به شخصه به خاطر درد دل ترکت نمیکنم. درد دل کن. درد دل کردن برای سبک شدن ادم لازمه.

در مورد گیر افتادن شما در بازی منظورم بیشتر این بود که مثلا اگه فکر میکنی من گیر دادم بهت و بازی چرا این کارو نمیکنی رو دنبال میکنم. میتونی خودت رو خلاص کنی و بدون تعارف بگی الان اصلا حوصله یا اعصابشو ندارم. منم اگه این وسط حس کردم دارم درگیر چنین حسی میشم متوجه باشم و به زور نخوام تا تهش ادامه بدم. این میتونه درباره بقیه کاربرهام مصداق داشته باشه نه فقط شما. راحت باش زیاد به خودت سخت نگیر دوست خوبم. احساس میکنم کودکت خیلی ازرده شده.

دوست قدیمی من یه پیشنهاد دارم من این تاپیک رو مختص شما نگه میدارم و برای درددل کردن شما و هر حرفی که دوست داری توش بزنی. من تاپیک تحلیل رفتارو جداگانه در بخش عمومی ایجاد میکنم و لینکشومیزارم اینجا. این حسو داشته باش که اینجا تو صاحبخونه ای منم مثل بیتا این حسو اینجا دارم که مهمون توام. همون جوری رفتار کن که تو خونه خودت رفتار میکنی راحت باش. من این تاپیکو برای تو ایجاد کردم چون همونطور که تو پیام خصوصی بهت گفتم بهت احساس نزدیکی زیادی دارم. (یه دلیلش همین کلمه دوست که تو اسم ما دو تا مشترکه. این اصلا تصادفی نیست) فکرمیکنم روحیاتتو میشناسم و اینکه از همون چیزایی تو زندگی ضربه خوردم که تو هنوز داری میخوری فکر کردم بتونم بهت کمک کنم. این تاپیک خونه خودته.
هیچ ادابی و ترتیبی مجو
هر چه میخواهد دل تنگت بگو

فانیتا انگلیش بر این باور است که افراد زمانی برای گرفتن نوازش به بازیها روی می اورند که نوازشهایی را که از خرابکاری میگیرند در خطر پایان باشد. شاید من در رابطه با شما نقش یک شخص ناتوان و بی کمک را ایفا کنم و شما هم نقش شخصی توانا و کمک رسان را بر عهده داشته باشید. من تمام چیزهای بدی را که در ان روز دیگران به سرم اورده بودند برای شما میگویم و شما هم به شکل یک منجی با من همدردی میکنید. تا مدتی ما همین نوازشهای خرابکارانه را با هم مبادله میکنیم.
سپس شما از این تبادل خسته میشوید و نشان میدهید که دیگر نمیخواهید ادامه دهید. من که در حالت نفسانی کودک خود احساس وحشت میکنم شاید با تغییر نقش و شروع بازی حالا گیرت اوردم، چیزی مانند این بگویم: خوب من همیشه فکر میکردم میشود روی تو حساب کرد ولی الان میبینم که اشتباه میکردم.
درخارج از حوزه آگاهی خودم امیدوار هستم که شما با بازی به من لگد بزن به من پاسخ دهید و ذخیره نوازشی من را پر کنید. هر گاه افراد وارد بازی میشوند تا با سلطه جویی نوازش به دست آورند، آنها واقعیت را نادیده میگیرند، یعنی انتخاب های بسیاری را که به عنوان یک شخص بزرگسال در اختیار دارند تا از راههای مثبت نوازش بگیرند، نادیده می انگارند.
همان منبع، ص431

برن دریافت که هر بازی روانی از یک روند شش مرحله ای میگذرد... او این روند را فرمول بازی نامید.
بیایید فرمول ب را در مورد بازیهایی که بین مالی و مرجع او انجام میشود به کار ببندیم. مراجع بازی را با بیان این مساله که صاحبخانه او را از خانه اش بیرون کرده است شروع میکند در زیر پیام او در سطح اجتماعی نیرنگ او قرار دارد. این پیام به شکل غیر کلامی منتقل میشود، و این مفهوم را القا میکند:
�ولی وقتی که تو سعی میکنی به من کمک کنی، من کمک را نخواهم پذیرفت، ها ها�
همچنانکه مالی وارد این بازی میشود. او تمایل خود را به بازی با آشکار کردن پاسخ مساعد خود ابراز میدارد. اریک برن این کلمه را برای توصیف ضعف پیش نویسی شخص به کار میبرد که او را به سمت پذیرفتن نیرنگ طرف مقابل می کشاند. در مورد مالی، این یک پیام والدی در درون اوست که میگوید:
�تو باید به کسی که در وضعیت بدی است کمک کنی.�
همچنانکه مالی به این پیام درونی گوش میدهد، در سطح روانشناختی به مراجع خود پاسخ میدهد:
خیلی خوب، من تلاش خودم را میکنم که به تو کمک کنم، ولی هر دوی ما میدانیم که در نهایت تو کمک مرا نخواهی پذیرفت.
در سطح اجتماعی، او با با گفتن اینکه چه کمکی میتوانم به تو بکنم؟ پیام سطح روان شناسی را می پوشاند.
مرحله پاسخ مساعد در بازی روانی شامل یک سری روابط متقابل میباشد. این سری از روابط متقابل ممکن است یک یا دو ثانیه، ساعتها، روزها و یا سالها به طول انجامد. در این مورد، مالی چند پیشنهاد به مراجعش میدهد. مراجع توجیه میکند که چرا هیچ یک از انها کاربردی ندارد. در سطح اجتماعی، این روابط متقابل مانند یک سری تبادل اطلاعات به نظر می ایند. ولی در سطح روان شناختی، آنها تبادل نیرنگ ـ پاسخ مساعد را که اغاز گر بازی روانی بوده است تکرار میکنند.
زمانی که مالی پیشنهاداتش به پایان میرسد به مراجعش میگوید: خیلی متشکرم که خواستید کمکم کنید.
زمان تغییر نقش فرا میرسد. در مرحله بعدی مالی احساس میکند که غافلگیر شده است. این لحظه گیجی و سردرگمی رفتار متقاطع است. مراجع او نیز چنین تجربه ای دارد. بلافاصله هر دو بازیگر پیامدهای ناخوشایند را جمع میکنند. مالی احساس افسردگی و بی کفایتی میکند. مراجع او احساس حق به جانبی و رنجیدگی میکند. همان منبع، صص471ـ473

مثلث نمایشی
استیفن کارپمن نمودار ساده و در عین حال موثری را برای تحلیل بازیهای روانی طرح ریزی کرد و ان را مثلث نمایشی نامید. او بر این باور است که هر وقت افراد به بازیهای روانی می پردازند، قدم بر یکی از نقش های پیش نویس خود می نهند یعنی زجر دهنده، نجات دهنده و قربانی.
زجر دهنده کسی است که دیگران را تحقیر و سرزنش میکند. از نظر زجر دهنده دیگران افرادی مادون و غیر خوب هستند.
نجات دهنده نیز دیگران را به صورت افرادی مادون و غیر خوب میبیند ولی نجات دهنده از سطح بالاتری کمک ارائه میدهد. او بر این باور است: من بایستی به دیگران کمک کنم زیرا آنها به قدر کافی توان کمک کردن به خود را ندارند.
در مورد قربانی این خودش است که مادون و غیر خوب است. گاهی اوقات شخص قربانی به دنبال زجردهنده ای میگردد که او را تحقیر کندو دور بیاندازد. و یا اینکه قربانی در جستجوی نجات دهنده ای است که به او کمک کند و این باور او را که من نمی توان از عهده خود برایم تایید کند.
هر یک از نقش های مثلث نمایشی شامل نادیده گرفتن میباشد. هر دوی زجر دهنده و نجات دهنده دیگران را نادیده میگیرند. زجر دهنده ارزش و مقام دیگران را نادیده میگیرد. زجر دهنده های افراطی ممکن است حق زندگی کردن و سلامت جسمانی دیگران را نادیده بگیرند. نجات دهنده توانایی های دیگران را برای فکر کردن و عمل کردن نادیده میگیرند.
قربانی خود را نادیده میگیرد و اگر در جستجوی یک زجر دهنده باشد، او با نادیده گرفتن های زجر دهنده موافقت میکند و خود را به عنوان کسی که باید طرد و تحقیر شوددر نظر میگیرد. قربانی که به دنبال یک نجات دهنده می گردد بر این باور است که به کمک های نجات دهنده نیاز دارد تا بتواند خوبی فکر و عمل کند و یا تصمیم گیری نماید.
تمام سه نقش مثلث نمایشی غیر اصیل هستند. وقتی افراد در یکی از این سه نقش هستند انها در واکنش به گذشته عمل میکنند تا اینکه به مسایل این زمانی این مکانی پاسخ دهند. آنها روشهای کهنه و پیش نویسی را که در کودکی برگزیده اند و یا از والدین خود آموخته اند در پیش میگیرند....
معمولا کسی که بازی روانی را انجام میدهد با یکی از این نقش ها شروع میکند و سپس به نقش دیگری تغییر موضع میدهد. این تغییر نقش در مثلث نمایشی در مرحله تغییر نقش در فرمول بازیها قرار میگیرد.
در بازی به من لگد بزن که به وسیله جک انجام شد او با نقش زجر دهنده شروع کرد و تا مرحله واکنش، بازی خود را ادامه داد وقتی که تغییر نقش صورت گرفت، جک به نقش قربانی تغییر موضع داد.
صص473 ـ476.

از نظر کودک، تصمیمات اولیه زندگی او تنها راهی هستند که او را زنده و سر پا نگه می دارند. بنابراین جای تعجب ندارد که او را زنده و سرپا نگه میدارند. بنابراین جای تعجب ندارد که وقتی ما به عنوان افراد بزرگسال در پیش نویس خود قرار میگیریم، میخواهیم که بارها و بارها مهر تاییدی بر باورهای پیش نویس خودمان در مورد خود، دیگران و دنیای اطراف بزنیم. هر بار که ما دست به یک بازی روانی میزنیم، با استفاده از پیامدهای ان بازی، باورهای پیش نویس را تقویت میکنیم. برای مثال وقتی که مالی نوزادی بیش نبودف به طور غیر کلامی تصمیم گرفت که وظیفه اش در زندگی این است که به دیگران کمک کند. ولی هرگز نمیتواند به قدر کافی به انها کمک کند. هرگاه او وارد بازی چرا این کارو نمیکنی؟ مپشود، او این تصمیم را در درون خود تکرار میکند. ص489.

بازیها برای توجیه انچه که بازیگران احساس میکنند و باور دارند انجام میشود. (احساس های تخریبی و وضعیت های زندگی) و همچنین بدین منظور است که مسوللیت را به گردن شخص دیگر و یا چیز دیگر بیندازند. هر گاه شخصی چنین کاری را میکنداو پیش نویس زندگی خود را تقویت و توسعه میبخشد. ص494