دلتنگی ،تنهایی و شاید انتظار...

تنهایی هم مثل دوست داشتن مسئولیت می آورد...
آخر روزی از راه میرسی و من مسئولیت تمام تنهایی هایم را به دوشت می اندازم...
اگر بودی اینقدر بیچارگی خودش را در لباس تنهایی پنهان نمیکرد و هر شب و هر روز در آغوشم لم نمیداد...
اگر مانده بودی تمام آدم هایی که روزی صدای خنده ام را بهترین آهنگ می دانستند با لبخندم قهر نمیکردند و دیوانه صدایم نمیزدند...
باورت بشود یا نه تنهایی هم مسئولیت دارد
و تو مسئولی...
تمام روزهایی را که می توانستم با عشق لبخند بر لب بنشانم...
تمام روزهایی را که میشد با نفس کشیدن زنده ماند و هزار بار از نا امیدی نمرد...
و لحظه هایی را که من بودم و یک قاب عکس دونفره و بشقاب غذای دست نخورده ای که حین تماشای لبخندت
از دهن افتاد
و قهوه هایی که تلخی اشان یخ کرد و مزخرف ترین طعم را به دهانم هدیه  دادند...
را یک به یک باید ببینی...
لمسشان کنی...
و درآغوششان بکشی....
میدانی جان دل؟؟!
اگر از تمام این حالات احمقانه ی روزانه هم بگذرم...
دلم از بی تو قدم زدن در خیابان های خیس و باران خورده..
پیش چشم عشاقی که دست هایشان را چفت یکدیگر
کرده بودند و گاه دزدکی زیر چتر های رنگارنگ لبهای یکدیگر را به بوسه ای غارت میکردند
راضی نمیشود که نمیشود....!!

باور کن قدم زدن های تک نفره در خیابان های شهر تنهایی را یک جور کشنده ای بزرگ و بزرگتر میکند....!!

نگران نباش‎

خیلی تنها نمی‌مانم‎

عاقبت یک روز‎

مرگ دستم را می‌گیرد‎

و از تمام این خیابان‌های شلوغ عبورم می‌دهد‎ 

نگران نباش‎

مرگ شبیه زندگی نیست‎

دست‌های پُر مهری دارد‎

‎دستِ هر کس را بگیرد‎

‎دیگر رهایش نمی‌کند‎

👤نسترن وثوقی

از همه گریخته ام تا کمی تنها باشم ...
منی که مدتهاست با خودم در هیچ پیاده رویی قدم نزده ام ،
غصه هایم را لابه لای خطوط بی اعتنای هیچ خیابانی ، جا نگذاشته ام ،
روی نیمکت هیچ پارکی لابلای شلوغیِ آدم های غریبه ، کتابی نخوانده ام و با هیچ کهکشانی ، ساعت ها خیالبافی نکرده ام ،
مدتهاست که مجالی نداشته ام "خودم" باشم !
باید امشب خودم را بردارم و در دلِ غریبِ خیابان ها با اندیشه های بایگانی شده ام ، آشتی کنم ،
باید به کافه ای بروم و به صندلی خالیِ آنسوی میز ، ایمان بیاورم ،
چه دیوانه اند آنها که فکر می کنند تنهایی ، دردِ بزرگی ست ،
به راستی که دیوانه اند !

نرفتی از یاد....

گاهی در سخت ترین شرایطِ زندگی ، بدونِ تکیه گاه ، میانِ بلاتکلیفی ها رها می شوی و تازه می فهمی چقدر تنهایی ...
می فهمی که هرگز نباید رویِ هیچ کس حساب می کردی ،
که آدم ها سرشان به زندگیِ خودشان گرم است ،
که قرض گرفتنِ پایِ دیگران برایِ رفتن ، فقط زمینت می زند !
یاد می گیری که قوی باشی و رویِ پایِ خودت بایستی ،
که همیشه برایِ بدترین اتفاقات و رویدادها ، آماده باشی ...
و فراموش نکنی ؛
آدم ها گناهی نکرده اند اگر درگیرِ مشغله هایِ خودشان اند ،
اگر زمانِ اضافه ای برای دغدغه هایِ تو ندارند .
که شاید دیگران هم میانِ سختی و مشکلاتشان ، فقط خودشان را دارند ،
که خودشان را برایِ دردهایِ خودشان کنار گذاشته اند !

از چهره طبیعت افسونکار
بر بسته ام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوه های حسرت و ماتم را
پاییز ، ای مسافر خاک آلوده
در دامنت چه چیز نهان داری
جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری ؟
جز غم چه می دهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت ؟
جز سردی و ملال چه می بخشد
بر جان دردمند من آغوشت ؟
در دامن سکوت غم افزایت
اندوه خفته می دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می رقصد
در پرده های مبهم پندارم
پاییز ، ای سرود خیال انگیز
پاییز ، ای ترانه محنت بار
پاییز ، ای تبسّم افسرده
بر چهره طبیعت افسونکار

👤فروغ فرخزاد

اره اره😍😍😍

‍ ✍💎
زندگی ات را منوط به بودن و نبودن آدمها نکن...
روی پاهای خودت بایست تا تنهایی ات را بیهوده نیابی و هیچکس را بهترین زندگی ات خطاب نکن..

یادت باشد
آدمها بهترین که خطاب شوند خیالاتی میشوند. هوا برشان میدارد و تورا به هر جهت که بخواهند میبرند...
زندگی ات را که مشروط به دیگران کنی جایی برای کشف خودت باقی نمی گذاری..آدمها که مهم تلقی شوند تغییرت میدهند . آنوقت تو میمانی و یک دوگانگی شخصیت !

یادت باشد
کسی بهترین زندگی ات میشود که خودش بخواهد. مبادا عروسک خیمه شب بازی دست دیگران شوی‌.
مگذار زندگی ات محتاج تأیید گرفتن از دیگران باشد.
با دهن کجی به تنهایی درونی ات،حفظ ظاهر کن.
از ترس بی کسی به آغوشهای پیش پا افتاده پناه نبر هر تازه وارد ، رنجی تازه است.
یادت باشد تازه واردها هم از ترس تنهایی به آغوش تو پناه می آورند...
دست تنهایی ات را به سمت هیچکس دراز نکن
تا منت هیچ خاطره ی اشتباهی بر سر بی کسی ات نباشد
جهان از چشم تو نخواهد افتاد
مادامی که از چشمهای خودت نیفتاده باشی ...

💟 

به به