تاپیک شعر

دردا که اسیر ننگ و نامیم هنوز

در گفت و شنید خاص و عامیم هنوز

شد عمر تمام و ناتمامیم هنوز

صد بار بسوختیم و خامیم هنوز . .

سخته وقتےدلت گرفته

بیخودے به گوشےزل بزنے

درحالیڪه میدونےهیچڪس

تو هیچ جاے دنیا

حواسش به تو نیست

حتےتومجازیش…

آه، ای مردی که لب های مرا

از شرار بوسه ها سوزانده ئی

هیچ در عمق دو چشم خامشم

راز این دیوانگی را خوانده ئی

 

هیچ می دانی که من در قلب خویش

نقشی از عشق تو پنهان داشتم

هیچ می دانی کز این عشق نهان

آتشی سوزنده بر جان داشتم

 

 گفته اند آن زن زنی دیوانه است

کز لبانش بوسه آسان می دهد

آری، اما بوسه از لب های تو

بر لبان مرده ام جان می دهد

 

هرگزم در سر نباشد فکر نام

این منم کاینسان ترا جویم بکام

خلوتی می خواهم و آغوش تو

خلوتی می خواهم و لب های جام

 

فرصتی تا بر تو دور از چشم غیر

ساغری از باده هستی دهم

بستری می خواهم از گل های سرخ

تا در آن یکشب ترا مستی دهم

 

آه، ای مردی که لب های مرا

از شرار بوسه ها سوزانده ئی

این کتابی بی سرانجامست و تو

صفحه کوتاهی از آن خوانده ئی!

عشق
چیز عجیبے ست

وقتے از من
دیڪتاتورے مے سازد ، زود رنج
ڪه تنها تو را
انحصارے مے خواهد

از تو
نازڪ دلے
ڪه اشڪ مرا
تاب نمے آورد …

باز امشب غزلی كنج دلم زندانی است

آسمان شب بی حوصله ام طوفانی است

هيچ كسی تلخی لبخند مرا درک نكرد

های های دل ديوانه ی من پنهانی است

عشق یعنی در تو من معنا شوم

عشق یعنی با تو من دریا شوم

عشق یعنی قطره ای بر گل نشست

عشق یعنی مهر تو بر دل نشست

عشق یعنی سیب سرخ انتظار

عشق یعنی بی تو ، من امری محال

عشق یعنی یک سبد بوی بهار

عشق یعنی بیقرار بیقرار

در گذرگاه زمان،
خیمه شب بازیِ دهر


با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد،


عشق ها می میرند،


رنگ ها رنگ دگر می گیرند،


و فقط خاطره هاست


که چه شیرین و چه تلخ


دست ناخورده به جا می مانند!

صدایم کن،نگاهم کن، که عشقت کرده ویرانم

دو چشمان قشنگت ، آتشی افکنده بر جانم

تو ای مه روی زیبایم ، بکش دست نوازش را

که همچون بره آهویی ، دوچشمت کرده حیرانم

من گمانم زندگی باید همین باشد

من که باور کرده ام، باید همین باشد

هی فلانی! بی شک تو حق داری

راست می‌گویی، بگو آنها که می‌گفتی

باز آگاهم کن از آنها که آگاهی

از فریب، از زندگی، از عشق


هر چه می‌خواهی بگو، از هر چه می‌خواهی

هر چه خواهی کن، تو خود دانی


گر عبث، یا هر چه باشد چند و چون،

این است و جز این نیست

مرگ گوید: هوم! چه بیهوده!


زندگی می‌گوید: اما باز باید زیست،

باید زیست،

باید زیست!

چه روز ابری زشتی
تُرُشرو، تنگ و تار آنگه نه بارانی، نه خورشیدی
نه چشم انداز دلخواهی
نه چشمی را توان و خواهش دیدی
اگر ابریست این تاریک
چرا بر حال ما اشکی نمی بارد؟
و ما را اینچنین خشک و طاقت سوز
بکردار کویری تشنه می دارد؟

تو هم خورشید پنهان کاش گاهی می درخشیدی
و می دیدی چه دهشتناک روز ابریِ زشتی ست
همان روز مبادایی که می گویند امروز است
بد و بیراه پیروز است
نه دیروز و نه فردایی
نه ایمانی، نه امّیدی
نه بارانی ، نه خورشیدی