مشاعره

نزدیک بیا دور مشو جان من آخر

دور از تو نشستن از تو گفتن سخت است

مهریماه

اظهار عشق را به سخن احتیاج نیست
ذوق حضورم از نگهِ مهربان بپرس

یه وقتی با نگاهت با صدات من جون می گیرم

یه وقتی هم میخوام تنها باشم تنها بمیرم

م

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل

ای بسا در که به نوک مژه ات باید سفت!!

دامن از امید بی پایان و دستم کوته است                                                
این سر و این هم تو، این دل، چیست فرمانت صنم...

نازها زان نرگس مستانه اش باید کشید..

اختیار دارین

همینجوری

در شعر شاعران همه گشتم که مصرعی
در شان چشم هاي تو پیدا کنم..نشد...

دیگر ندهم دل به کسی طاقت رنجی دگرم نیست

تنهایی و غربت شده است مرام و کیشم

م

می کنم توبه ز عشق اما پشیمان می شوم.
تا که می بینم تو را خـالی ز ایمان می شوم
.چشم مستت با دلـــــم آهــــــن ربایی می کند.
می کند کاری که من تسلیم فرمان می شوم
آسمــان چشـــم من ابریست از بی مهریت
بار ها می بارد و من خیس باران می شوم
تا تــو را می بینــــم امـا سرد میـلی می کنی.
من به پشت چینشی از غصه پنهان می شوم
گر به کرمان می روی من زیره خواهم شد ولی.
زیره خواهی شد اگر، من خاک کرمان می شوم
هر شب از عشق تو بیدارم و در اوصاف تو
یا دوبیتی می سـرایم یا غزلخوان می شوم
برق چشمت  سینــه ام را کــــرده مالامال درد
با دوا می میـــرم و با بوســه درمان می شوم...

چه قشنگ بود. سوز داشت

بسته بودم راه گریه سد بغضم هم شکست

عاقبت دره ی چشمان مرا آب گرفت...

م

کس چه میدانست بعد از صد سلام با مزه
تلخ باشد حاصل شیرین زبانی های تو
تا که دلسوزی کنی ، دل بیشتر میسوزدم
میزند آتش به جان آتش نشانی های تو
قطره قطره مثل باران ، ذره ذره مثل نور
رنگ رنگم میکُشد رنگین کمانی های تو
تا بپیچانی مرا در صد سوال بی جواب
خوب میگیرد بهانه بدگمانی های تو
هر کجا هموار میگردد گلیم عاشقی
میتکاند خانه را خانه تکانی های تو...

چگونه بال زنم تا به ناكجا كه تویی
بلندمی پرم اما ، نه آن هوا كه تویی
 تمام طول خط از نقطه ی كه پر شده است 
 از ابتدا كه تویی تا به انتها كه تویی
 ضمیر ها بدل اسم اعظم اند همه 
 از او و ما كه منم تا من و شما كه تویی
 تویی جواب سوال قدیم بود و نبود 
 چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا كه تویی
جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا 
 كسی نشسته در آنسوی ماجرا كه تویی
 نهادم آینه ای پیش روی آینه ات 
 جهان پر از تو و من شد پر از خدا كه تویی
 تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای 
  نوشته ها كه تویی نانوشته ها كه تویی

گیسوان تو شبیه است به شب؛ اما نه،
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد!
خودشناسی قدم اول عاشق شدن است
وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد
عقل یکدل شده با عشق، فقط می‌ترسم
هم به حاشا بکشد، هم به تماشا بکشد
زخمی کینه من! این تو و این سینه‌ من
من خودم خواسته ام کار به اینجا بکشد
یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری است
وای اگر کار من و عشق به فردا بکشد...