مشاعره

"ای عشق ویران میکنی اقرار کن"

یک دم بیا درمان این بیمار کن


تب کرده ام از دوری مهتاب خود

با دست خود تیمار این تبدار کن


دلتنگی و بیتابی ام از حد گذشت

رحمی بکن از یار خود دیدار کن


عشقی چنین پر شور را گاهی ببین

وانگه مرا طردم کن و انکار کن

مهریماه

از تو دورم من و دیوانه و مدهوش توام

آنچنان محو تو گشتم که در آغوش توام

یکدم از دل نبرم یاد دلاویز تورا

گرچه چون عشق ز دل رفته فراموش توام

نگه گرمم و در چشم سخنگوی توام

هوس بوسه ام و در لب خاموش توام

همچو اشکی که ز جان ریخته در دامن تو

چون صدایی که ز دل خاسته در گوش توام

میان

نازنینا مابه نازتوجوانی داده ایم

دیگراکنون باجوانان نازکن باماچرا

گیردادم به شهریار😂😂

من مانده ام تنهای تنها با خیالت

وقتی غزل با من سر دیوانگی داشت

ای در دل من میل و تمنا همه تو "

بیمار توام درد و مداوا همه تو

از من اثری نیست ز من، در منِ عاشق

من جمله شدم تو سراپا همه تو

مهریماه

منم گیر دادم به خودم😁

من که امروزم بهشت نقدحاصل میشود

وعده ی فردای زاهدراچراباورکنم

هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی

که هم نادیده می بینی و هم ننوشته میخوانی

ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق

نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

آمدی گریه کنی شعر بخوانی بروی؟
نامه ای خیس به دستم برسانی بروی

در سلام تو خداحافظی ات پیدا بود
قصدت این بود از اول که نمانی بروی

جرم من هیچ ندانستن از عشق تو بود
خواستی عین قضات همه/دانی بروی

چشم آتش! مژه رگبار! دو ابرو ماشه !
باید این گونه نگاهی بچکانی بروی

باشد این جان من این تو , بکشم راحت باش
ولی ای کاش که این شعر بخوانی بروی...

تمامش کن ای عشق و آغاز کن
دگر فرصتی نیست! کم ناز کن
اگر سِحر باید کنی، سحر کن
اگر باید اعجاز، اعجاز کن
شب عزلتم گوشه‌ی چشم توست
در مسجد بسته را باز کن
شب وصل ما با شکایت گذشت
مرا محرم بوسه‌ی راز کن
فقط بی‌وفایی مکن با خودت
نه بنشین به بامی، نه پرواز کن...

دردم از  یارهست و درمان نیز هم 

دل فدای او شد و جان نیز هم

نمی داند دل تنها میان جمع هم تنهاست
مرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست
تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از من
خودش از گریه ام فهمید مدت هاست ،مدت هاست
به جای دیدن روی تو در خود خیره ایم ای عشق
اگر آه تو در آیینه پیدا نیست عیب از ماست
جهان بی عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکرار
اگر جایی به حال خویش باید گریه کرد اینجاست
من این تکرار را چون سیلی امواج بر ساحل
تحمل می کنم هر چند جانکاه است و جانفرساست
در این فکرم که در پایان این تکرار پی در پی
اگر جایی برای مرگ باشد! زندگی زیباست...

وجودم دردوغم داردنمفهمدچرادنیا

به سازی که رقصیدم، نمی رقصدچرادنیا!

منم گر بی وفا پس نیست در عالم وفاداری

تویی گر آشنا بیگانه در عالم نمی باشد

یارب نظرتوبرنگردد...برگشتن روزگارسهل است