مشاعره

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

باشد که از خزانه ی غیبم دوا کنند

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

هرگه  که دل به عشق دهی خوش دمی بود

در کارخیر حاجت هیچ استخاره نیست

نداند رسم یاری، بی وفا یاری که من دارم
به آزار دلم کوشد، دل‌آزاری که من دارم
و گر دل را به صد خواری، رهانم از گرفتار
دل-آزاری دگر جوید، دل زاری که من دارم
به خاک من نیفتد سایه ي سرو بلند او
ببین کوتاهی بخت نگون-ساری که من دارم
گهی خاری کشم از پا، گهی دستی زنم بر سر
بکوی دل-فریبان این بود کاری که من دارم
دل رنجور من از سینه هر دم می رود سویی
ز بستر می گریزد، طفل بیماری که من دارم
ز پند همنشین درد، جگر سوزم فزون-تر شد
هلاکم می کند آخر، پرستاری که من دارم
رهی آن مه بسوی من، بچشم دیگران بیند
نداند قیمت یوسف، خریداری که من دارم...

برایش شعر خواندم گوش داد و بی تفاوت گفت
کتابش کن و بفروشش، درآمد زاست اشعارت!

خوشا آن دل که از غم بهره‌ور بی
بر آن دل وای کز غم بی‌خبر بی

تو که هرگز نسوته دیلت از غم
کجا از سوته دیلانت خبر بی

هم دعا کن گره از کار تو بگشايد عشق
هم دعا کن گره تازه نيفزايد عشق!
قايقي در طلب موج به دريا پيوست
بايد از مرگ نترسيد ،اگر بايد عشق
عاقبت راز دلم را به لبانش گفتم
شايد اين بوسه به نفرت برسد ،شايد عشق
شمع افروخت و پروانه در آتش گل کرد
مى توان سوخت اگر امر بفرمايد عشق
پيله ى عشق من ابريشم تنهايى شد
شمع حق داشت، به پروانه نمى آيد عشق...

تاتونگاه میکنی کارمن آه کردنست...ای به فدای چشم تواین چه نگاه کردنست

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما

با خاک کوی دوست به فردوس بنگریم

میخواستم از چشات بگم 

از گرمی نگات بگم

چشماتو بستی یه دفه

گفتی برو دیگه بسه

گفتی که شعر میخوام چیکار

زور بزن و پول دربیار!

مهریماه

نگاهم میکنی اما نگاهت با نگاهم آشنا نیست...

  چه باحال بود

از خیرِ هست و نیستِ دنیا به شوق دوست
می شد گذشت... وسوسه اما نمی گذاشت
اینقدر اگر معطلِ پرسش نمی شدم
شاید قطارِ عشق مرا جا نمی گذاشت
دنیا مرا فروخت ولی کاش دست کم
چون بردگان مرا به تماشا نمی گذاشت
شاید اگر تو نیز به دریا نمی زدی
هرگز به این جزیره کسی پا نمی گذاشت
گر عقل در جدالِ جنون مردِ جنگ بود
ما را در این مبارزه تنها نمی گذاشت
ای دل بگو به عقل که دشمن هم این چنین
در خون مرا به حالِ خودم وا نمی گذاشت
ما داغدار بوسه ی وصلیم چون دو شمع
ای کاش عشق سر به سر ما نمی گذاشت...

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

آن را که کوی دوست به صحرا چه حاجت است

یک بوسه زتوخواستم وشش دادی

شاگردکه بودی که چنین استادی

این مدلی چند تا داشتم

گوشیمو ریست کردم همش پرید☹