صمیمیت ممنوع

ممنون عزیزم چشم. امیدوارم اینکار جواب بده البته ایشون سنشون از من بیشتره ولی بازم دلیل نمیشه که اجازه بدم وقتمو مال حرفای سخیف خودش کنه.برات یک دنیا آرزوهای خوب دارم .ممنونممممم

سلام روزتون بخیر

راستش همیشه نوشتیم ک ما خوب باشیم ما همیشه تازگی داشته باشیم. ما همیشه... 

همسر خوبی دارم اما همسرم به خودش توجه نمیکنه. به خودش احترام نمیزاره.هیچ وقت نشده برای خودش برنامه ریزی کنه بره لباس بخره...همیشه لباساشو مادرهمسرم برادرشوهر و خواهر شوهرام براش میگیرن یاخودم.

کارهای شخصیشو انجام نمیده یا دیر دیر انجام میده. حتی کوچکترین کارها ک شاید براتون خنده اور باشه...چون باخانواده ههمسرم متاسفانه زندگی میکنم و شرایط هم نداریم جدا زندگی کنیم.اگر من بخوام برای انجام ندادن کارهای شخصی اش تذکر ندهم و برای خودم بگم ک فدای سرم هرکس یه جوره.خانواده اش وارد میدان میشوند و جای من رو در این قضیه پر میکنند.خیلی در این قضیه خودخوری میکنم. چون واقعا همون مفهوم خودش رو دوس نداره رو در اون میبینم.شده ازش تعریف کردم یه مدت نتیجه نگرفتم. اوایل ک بی سیاست بودم یا به قول گرانبها هوش هیجانی نداشتم دعوا میکردم.که اون هم طبق معمول نتیجه نداد.ی

ه مدت هم من هم به خانواده اش گفتم شما حرفی نزنید نتیجه نداد.واقعا مسخره ست.به خاطر این کارهاش برام بی ارزش میشه.اگه بخوام تنبیه کنم و نیاز ج ن س ی شو پاسخ ندم. میترسم از من سرد بشه.و حتی خودم هم بعد یه مدت سرد بشم و برام بی اهمیت تر بشه.

اون  اعتماد به نفس وعزت نفس رو کم داره و همین باعث میشه در روابط خودش با دیگران حس کنم چقدر بی ارزش میشه.همیشه ته حرفاش میگه. نه؟؟؟یعنی هر حرف درستو عاقلانه خنده دار و...بزنه تایید میخوا.واین کارش باعث میشه حرف زدن باهاش برای ادم خسته کننده باشه...خیلی خیلی خستم.اگه مریض بشه. دستش درد کنه پاهاش درد کنن سرش درد کنن.ک همه اينهايي ک گفتم رو هر روز یکیشون رو داره هیچ وقت به دکتر نمیره تا خودش رو برای همیشه درمان کنه. وهر وقت هم این مشکلات براش پیش بیاد باید با اه و ناله بگه.و من هم یه مدت توجه کردم و یه مدت هم بی توجه بودم و میگفتم چع کاری از دست من بر میاد تو به خودت توجه نداری تنها راهش به دکتر رفتنه. اما باز هم تغییری نکرد

گاهی وقتا.همه اینهارو تو دلم انقدر نگه میدارم ک تو مسایل خیلی دست پایین بهش میپرم.دیشب هم یه همچین اتفاقی پیش اومد و من برای اولین بار بی پرده بدون اینکه فکر کنم ک ناراحتش میکنم ک غرورشو میشکنم گفتم ک نود درصد مشکلات من با تو و نداشتن صبر و یهو ترکیدنم سر همین مسائل هست و ریشه اش همینه ک تو کارهای شخصی تو انجام نمیدی.و به من و خودت بی احترامی میشه با کارات.

در انجام کار های مورد نیاز در محیط کاریش کوتاهی  میکنه و با توجه به این که شغل ازاد داره و برای تداوم کارش و به یه جایی رسیدن باید برنامه ریزی و تنوع در وسایل کاریش داشته باشه این کار رو انجام نمیده.و درست شبیه یکی از فامیل هامونه ک الان وضعیت خوب اقتصادی نداره. و همش فک میکنم ماهم عاقبتی مثل اون خواهیم داشت.دلم اتیش میگیره وقتی میبینم اقوام برای کار هاش بهش تذکر میدن.گاهی وقتا ک خسته تر از همیشه میشم میگم ای کاش یه مشکل بزرگ مثل دختر باز بودن مثل دست بلندی رو من یا هر چیزی ک باعث میشد ک راحت طلاق بگیرم وجود میداشت و من هم شرایط طلاق رو میداشتم و میرفتم پی زندگیم.جالب اینجاست تو فامیل هامون یه زنی مث همین رفتار ای خودش رو انجام میده و به من میگه عین اون نباش.دیدم اون نقطه ضعف داره تو این مسائل .خودمم یه مدت عین خودش این کارهارو میکردم اما بارهم فایده نداشت.

با داشتن این حرکات اون حس غرور نمیکنم.حس تکیه گاه داشتن در کنارم نمیکنم.

میدونم یه راهی وجود داره اما نمیدونم چیه. خواهش میکنم ک وقتتون رو در اختیار من بزارید و مشکلم رو حل کنید.واقعا با داشتن چنین همسری حس امید نمیکنم. و زندگی و روزهاش برام تکراری میشه و اعتماد به نفسم روز به روز ضعیف تر میشه.وبا کاراش خجالت میکشم.

@دختر_گرانبها  

@mantra1388 ‍ @بانوآرتمیس‍ خواهش میکنم برای تمام کارهایی ک گفتم یک رهکار جلو پام بزارید.میدونم ممشاوره لازمه هم من هم خودش. اما باتوجه به فرهنگ مردای ایرانی ک فکر میکنن چه خبره.نمیره.و من هم شرایط ندارم ک تنها به جایی بروم.

خلی خستمممممممممممممممممممممم.

سلام

شاید وقتی اسمم بالا بیاد هیشکی دیگ پیاممو نخونه اما من میخام اخرین شانسمم امتحان کنم بعد تصمیم بگیرم

شاید نشه خوب با چن تا متن زندگیم رو اونجور ک هست نشون بدم اما واقعا وقتی فکر میکنم ک حتی اینجا هم جایی مدازم نا امید میشم

من دیگ واقعا نمیتونم ب این زندگی ادامه بدم..تمام زندگی من شده خانوادش...

تمام ویژگی خوب و بد همسرم مینویسم شما کمکم کنید 

خوبش اینه هر چی بگم بخر براس خونه میخره شاید دیر بخره اما میخره

.برای مهمون شاید خوش برخورد نباشه اما خسیس نیست

اهل دود و دم نیست

ولی بدی هاش

اعتماد بنفسم تخریب میکنه هر چی میگم میزنه تو سرم ی مدت واقعا جرات نداشتم کلمه ای حرف بزنم حتی بگم ناهار میخوری سریع میگف عاقل باشی اینو نمیگی الان وقت ناهاره دیگ...الانم همینه من واقعا رنج میبرم ازین ی ادم گوشه گیر شدم مبادا حرفی بزنم غلط باشه

نماز نمیخونه

خیلی ب حلال حروم اهمیت نمیده

توی کارای خونه ک اصصلا و ابدا تازه اگ کثیفم باشه یکم غر میزنه 

اگ خانوادش گله ای از من داشته باشن خوب وایمیسه گوش میده اما من میخام ی چیزی توضیح بدم میگ حرف نزن تو مقصری

مامانش مارو دعوت نمیگیره اصلا بعد وقتی خونه نیستن شوهرم هی میگ برو غذا بپز براشون

به خانوادم علنا دیگ فحش میده و میگ خانواده من خوبن حیف شدم اومدم با تو و فلان

سر سفره یک ذره ارزش قائل نمیشه غذاشو ک میخوره بدون تشکر و هیچی میره ازبس گفتم نوش جانتم عزیزم واقعا بی تاثیره...صبر نمیکنه منم غذامو بخورم تازه برا خودم میکشم این میره انگار همیشه تنها غذا میخورم

ی چیزی بخوام بخرم باید سه ماه سه ماه ازش خورد خورد بگیرم تا مثلا بتونم برم ی کرم بخرم با اینک داره و واسه بقیه خرج میکنه

رابطه خوبی با خانواده من نداره

بعد اون دعواها خانوادشم دیگ رابطه خوبی با من ندارن بعد من چطور برم براشون غذا درست کنم اخه

توی رابطه هم اصلا خوب نیس

محبت کلامی نداره...درسته نباید وابسته اون باشم اما حتی ی جان خشک و خالی هم نمیگ ...وقتی براش زنگ میزنن و میگ جانم من حسودیم میشه ..واقعا احساس خلا میکنم

تا هر چی میشه میگ برو خونه مامامت

فحشم ک میده

تفریح هیچی نداریم ن بیرونی ن گردشی هیچی

ینی من ب معنای واقعی قرنطینه م

قبلا ی دوری هم با ماشین میردیم اما الان ن ولی اگ یکی دیگ بگ بیا بریم میره

از صب سرش تو گوشیه تا شب ک بخوابه

با هم اصلا خرف نمیزنیم

من ک میترسم چیزی بگم باز بگ تو گیجی کم عقلی خودشم همش تو گوشیه در صورتی ک ادم ب شدت پرحرفیه برا بقیه س مخصوصا مهمونی

اصلا ب نظافت و این چیزاشم خوب نمیرسه 

من نمیگم منم خوبم منم پر از ایرادم...اما خسته شدم از تنهایی پارو زدن‌‌‌‌‌‌..دیگ‌نمیتونم

منم‌میخام این سری واقعا برم

میگین بدبین نباشم اما دیروز ک با مامانش رفتن جایی بعدش همش دنبال بهانه جویی بود و دعوا

بخدا بانو هیشکی جای من نیست ک بدونه

ضعف اعصاب گرفتم

حوصله هیچکس و هیچی ندارم

میخام برم خونه مامانم تا شاید راصی بشه بریم مشاوره

خسته شدم از بس تنها تلاش کردم

هی من دعوارو کش ندادم سکوت کردم اینقد سکوت ک الان بعد سه سال از عقد میخام حرفی بزنم میگ زبون دراوردی

اینقد گذشت کردم فک کرده حق با خودشه

هر بار هر چیزی ک بود من رفتم معذرت خواهی مادرش و من مقصر شناخته شدم در صورتی ک واقعد اینطور نیشت

اگ من مریض بشم یکی از خانوادشم مرئص بشن اونو میبره دکتر جیزی ک واقعا اتفاق افتاد

این جا شاید تنها خونه امیدم بود

اینم بگم ک بدون اجازش اب هم نمیتونم بخورم

حتی ی وسیله خودش بخوام بدم مامانش باید ازش اجازه بگیرم

بحوام برم خونه مامانم باید التماسش کنم

از طرفی گاهی پیش اومده مثلا مامانم شب خواستن برن بیرون منم خونشون بودم بایدزنگ بزنم اجازه بگیرم و هیچوقتم بهم اجازه نداده و ابرکم جلوو همه رفته باید هزار جور دروغ بگم اخرشم میفهمن خودشون دیگ

با من اصلا مشورت نمیگنه ینی منو اصلا ادم حسابم نمیکنه مثلا من شاید راجب ی چیزی اطلاع نداشته باشم ولی وقتی باهم حرف میزنیم ذهن ادم باز میشه

مثلا خواستیم ی وام بعد زنگ زد از عموش پرسید ک چیکار کنیم...من خیلی ناراحت شدم اخرشم باز رفت از باباش پرسید ...من‌ناراحت نشدم ک از اونا مشورت گرفت از این ناراحت شدم اصلا با هم حرف نزدیم حدقل خودمون ب ی نتیجه میرسیدیم

قصد بلند شدن ازین خونم نداره بهش میگم طلا هام میدم بریم ی جایی بگیریم...ولی قبول نمیکنه ...میگ از لج توام شده همنجا میمونیم

اینم بگم رفتار خوبی هم با خوانوادم نداره وقتی میاد سرش تو گوشیه درست حسابیم نمیتونه بشینه ک بعدسوالیم ازش میمرسن با اره یا ن جواب میده ینی حتی سرشم از گوشی بلند نمیکنه

رابطه و رفتار خودش اینجوریه بعد ب من گیره میده

خیلی ب طلاق فک میکنم خیلی...تنها دلیل ک تا الانم‌موندم دوس داشتنش بوده

تا دو ماه پیش همه چی خوب بود خیلی خوب داشتیم پیشرفت میکردیم من شخصیت خوبی از خودم ساخته بودم.اما بعد اون دعوا...

من‌ نمیدونم چجور برا کار کردن یا نکردن اینجوری زندگی خراب میکنن بعد میگن ما صلاح شمارو میخوایم

ملکه جان حرفهاتو خوندم. جمله به جمله ش منو یاد رفتارای همسرم مینداخت. دقیقا بدون هیچ کم و کاستی.

حتی اومدنش خونه پدرم که تمام وقت سرش توی گوشی بود و با اکراه جواب پدر یا مادرمو میداد.

هیچ پیشنهادی برات ندارم عزیزم چون منم به خاطر دوس داشتنش ۴ سال موندم و تمام تلاشمو کردم ولی هیچ تغییری رخ نداد. الان دیگه همون احساسم ندارم و به تنها چیزی که فکر می کنم گرفتن طلاقمه. الان که ازش دورم حالم خیلی بهتره و آرامش دارم.

ممنونم.

امیدوارم کارهاتون رو با موفقیت پیش ببرید.

بانو  آرتمیس عزیز

منی که ۹ساله تمام صمیمی بودم و بقول شما کلی ضربه خوردم چجوری یهو تغییر کنم راستش یه ۷ماهی میشه بخاطر همین اشتباهم و زیاده روی خانواده همسرم باهاشون قطع رابطه کردم و ۱ماهی میشه به همسرم گفتم برو به مادرت سر بزن ناگفته نمونه فقط سرمیزنه شاید در حد۱۰ دقیقه امااونا دوست دارن دوباره ارتباط بگیرن ولی من خودمو عقب میکشم

راستش مابچه دار نمیشیم و ازاین قضیه جاری هام لذت کافی رو میبرن و من اصلا دلم نمیخاد این فرصت و بهشون بدم.حتی از وقتی با مادرشوهرم قطع رابطه کردم با جاریهامم کات کردمو بلاکشون کردم

واقعا دلم میخاد روی این نقطه ضعفم کارکنم و درستش کنم

در حال حاضر درستترین کار چیه؟

آرتمیس جون منم همیشه این ترسو داشتم راستش من ن دوستی دارم که زیادی صمیمی باشیم بیارمش خونمون نه خانواده ی پرجمعیتی دارم یه مادر دارم و یه خواهر ناتنی که زیاد باهم راوبطمون خوب نیس.وقتی ازدواج کردم گفتم چ خوب بااینا دوست و صمیمی میشم امااشتباه محض بود تنهابودن خیلی بهتر از بودن با آدمای سمی

نباید تو دامشون بیوفتیم

اماحیف دیر فهمیدم

عاشق امضات شدم شما یه بمب انرژی مثبتی 💣➕🤩😘

منم😑