دقیقا بانوی عزیز
پزشکی خیلی مهمه ولی یک رشته خدماتی هست
علوم انسانی زیر بنای فکری بشر هست.
من و همسرم هر دو شاغلیم. الان دچار ریزش مو شدم چون مصرف آجیل و ماهی ...... تو خونه مون کم شده
ولی خونه مون الان چند میلیارد شده . بدون اینکه کیفیت زندگی مون بهتر بشه.
ولی همه میگن وضعیت خیلی خوب شده برای شما . منطقه شما قیمت ها فلان و .....
در صورتی که ما دلال نیستیم. همه ما کیفیت زندگی مون پایین اومده و به همون نسبت اعصاب همه خورد هست.
ملتی هستیم که کتاب نمیخونیم فکر نمی کنیم....
به جاش تا دلشون بخواد پزشک داریم.
هزاران هزار پزشک.
پزشکانی که باید طبابت کنن و پول به جیب بزنن، پس آرزو دارن تا ما مریض و درمونده بشیم.
تو دل ما ترس میندازن، هراس تولید میکنن تا مدام بریم پیششون.
مدام به ما اطلاعات غلط میدن، مارو از حقایق و راه های درمانی واقعی محروم میکنن تا وابسته اونها بشیم.
با مافیای دارو و غذا همکاری میکنن تا مارو مریض و رنجور کنن.
اینجوری ما تبدیل شدیم به یک ملت مریض، با اختلالات روحی فراوان.
داریم خودمون،با دست خودمون، همدیگه رو بدبخت و بدبخت تر می کنیم.
بیاین توی این زنجیره غلط شرکت نکنیم.
بیاین سبک زندگی و طرز فکرمون رو عوض کنیم.
بیاین کمتر حرف بزنیم و بیشتر فکر کنیم.
گاهی اوقات دلم میخواد دهانمون قفل داشت تا هر وقت میخواستیم چیزی بگیم،بریم دنبال کلیدش، تا توی این فاصله فکر کنیم این حرفمون کمکی به نجات بشریت میکنه یا نه؟؟؟
آرتمیس جان خب ما درگیر نیازهای اولیه موندیم و تا اونها تامین نشه نمی تونیم سراغ بقیه نیازهامون بریم
من با آرامشه ک میتونم روانم رو درمان کنم ، ولی حتا درگیر جسمم هستم
دوستم مثال خوبی زد در حالیکه سرمایه داریم ولی توان رسیدگی های جسمانی رو هم نداریم
بشخصه همگی فکر می کنم می بینیم تفاوت خرجکردهامون رو در چندسال اخیر و محدودیت عجیبی ک پیش اومده
سلام عزیزم.
به نظرم این فاصله باید بین همه باشه.
ما ایرانی ها به فاصله داشتن اعتقادی نداریم.
دوست داریم همه به هم بچسبیم.
فکر کن چند تا جوجه تیغی که برای گرم شدن به هم چسبیدن، شاید گرم بشن، اما مدام خارهاشون توی چشم و بدن همدیگه فرو میره و هم رو زخمی میکنن.
مدام هم بابت این کارشون با هم دعوا دارن که چرا خارت به چشم من رفت؟
ما آدم ها هم خار داریم. به بهای گرم شدن، همدیگه رو زخمی می کنیم.
بهتر نیست فاصله رو حفظ کنیم و خودمون رو جور دیگه ای گرم کنیم؟
مثلا به جای استفاده از گرمای بدن هم، آتیش روشن کنیم؟
ما ملتی هستیم که متن تولید نمی کنیم.
تجربیاتمون رو نمیگیم، حرف مفید نمی زنیم، ذهن باز نداریم.
پس طبیعی هست که چندین و چند نسلمون درجا بزنن.
طبیعی هست هنوز از اقوام همسر بترسیم.
نتونیم درست فکر کنیم، درست تصمیم بگیریم و درست واکنش نشون بدیم.
چقدر دقیق ! دقیقن همینه
سلام بانو جان
وقتت بخیر
میدونی من کلی به تومدیونم کلی ازت چیز یاد گرفتم
روز وشب دعات میکنم به همه ی خواسته های دلت برسی انشالله
از تمامی حرفهات اسکرین شات گرفتم که یجا یادداشتشون کنم برای آینده دخترم هم بکارش بیاد.
خیلی دوست دارم وروی ماهتو از دور میبوسم
بانوی عزیز این سه تا تایپیک شما مرجع خودشناسی و بهبود روانی برای همه خانمهای ایرانی.چون نویسنده اش داخل ایرانه و افکار زنان ایرانی رو کاملا درک میکنه .
مطمئن باشین این سه تایپیک برای شما و والدین عزیز تون باقیات الصالحات هستند. ولی کاش یه جایی مثل اینجا برای مادری کردن و فرزندپروری هم بود. من شدیدا نیاز دارم دختر نوجوان دارم و ....
اگه کسی میشناسه یک مرجع خوب برای فرزند پروری و برخورد با نوجوانان معرفی کنه. چندتا کتاب خوندم ولی ذهنم شلوغ و قاطی پاتی شد
بله عزیزم، ما درگیر نیازهای اولیه مون هستیم.
چون میخوان که درگیر نیازهایمان بمونیم تا رشد نکنیم.
کشورهای دیگه بچه ها از ۱۸ سالگی مستقل میشن و کار میکنن، اما ما از کار عارمون میشه.
چون بهمون گفتن بچه ها که کار نمیکنن، زشته، پس غرورم چی؟شان خانوادگیم چی؟
وقتی از ۱۸ سالگی کار کنی،از پله های پایین شروع میکنی و وقتی به سی سالگی رسیدی و شان و جایگاه داری،به مراحل بالاتری رسیدی.
میتونی نیازهای اولیه تو به دست بیاری.
اما توی مغز ما کردن زن که کار نمیکنه.
همه چیز برنامه ریزی شده برای ما، بیخود جهان سوم نشدیم.
یک نفر کار میکنه و ده نفر استفاده میکنن.
معلومه دیگه به نیازهای ثانویه مون نمی رسیم.
الان هم که روزگار بدتری شده.
بانوجان درتایید پست شما بامضمون نیازبه رشته های علوم انسانی سخنرانی رو اخیرا گوش می دادم اون اقامی گفت،، توی اسرائیل بهترین رتبه وضریب هوشی رومی فرستنددانشگاههای علوم انسانی وادیان بعد تودانشگاه ادیانشون رشته های تفسیرقران فقه حدیث تدریس میشه
وکنکاش می کنند وشبهاتی روپیدامی کنند
وتواتاق فکرهاشون توفضای مجازی بین مردم پخش می کنند من خودم بابعضی ازدخترپسرا وقتی صحبت می کنم می بینم یه شبهه تکراری تودهنا می چرخه کاملا مشخصه ازیه منبع واحده،،
این سوال منم هست.هرچند تکراریه ولی لطف میکنید بانو در این باره هم حرف بزنید.با حساسیت های شدید همسرم به خاطر مادرش بیشتر وقتا ساکت میشم.ولی ناراحتی وخشم زیاد توی چهره مخفی نمیشه.همسرم حتی با اینم مشکل داره انتظار داره خوش و خرم ساکت بشینم تغیر مکان دادنم هم برای چند که جو عوض شه لحث تموم شه هم بی احترامی محسوب میشه .لطفا راهنمای کنید اگر وقت کردین.
بانو جان راجب اینموضوع میخواستمنظرتو بدونم
1.مادرهمسر من فوق العاده زن قدرتمند از لحاظ رفتارش در زندگی با همسرش هست خیلی آروم صبور و تودار و کم حرفه شاغل هم هست ووضع مالی خوبی داره
ببین من میدونم از من خوشش نمیاد چون تو جمع من و با فلانی جان صدا میکنه ولی طبق حرف تو من اصلا حس خوبی ندارم بهش وقتی میگه میدونم از روی سیاسته
این خانم شدیدا با من در رقابته .با هم یکجا زندگی میکنیم
ببین مثلا دنبال اینه ببینه من چی رو چه شکل میگیرم ایده بگیره مثلا بیاد خونم یه چیز جدید خریده باشم علنا یجوری میشه میره تو فکر
کلا دنبال اینه من چی رو چطور بخرم بره تقلید کنه چون وضع مالیش هم خوبه سریع هر چی بخواد میخره پدرم که هم که خیلی مثبت اندیشه یه سری گفت نه راست میگی واقعا بهت حسادت میکنه
از این سکوت و اون نگاهش وقتی چیزی میخرم اصلا خوشم نمیاد بنظرت چیکارکنم یه کم آرومم کن؟؟؟کلا دوست دارم بدونم شما با آدم حسود چطور رفتار میکنی؟
۲.یه مشکلی هم که هست دوستی دارم زندگیش زیاد سروسامونی نداره بخاطر توسری خور بودنش
شنید ما خونه خریدیمگفت خوشبحااااااااااااااالت راحت شدی
منم بخاطر اینکه ناراحت نشه گفتم منم خیلی سختی کشیدم منم تنگی کشیدم نداری کشیدم یجورایی بخوام حسادت نکنه و ناراحت نشه
بانو جان بهترین رفتار وقتی کسی اینجوری میگه خوشبحااااااااالت فلان چیزو داری چی بگم؟؟؟؟
ممنونم از دوستان گلی که اظهار لطف می کنند.
من هم شمارو دوست دارم، اگر نداشتم نگرانتون نبودم و میرفتم سراغ زندگی خودم.
امیدوارم روز به روز موفق تر باشید در این راه.
برای صمیمیت دوستان، دیگه فکر نمیکنم از مادرمون که مارو به دنیا آورده کسی نزدیک تر باشه به ما (البته همسر جایگاه ویژه ای داره که با هیچکس قابل قیاس نیست).
اما میخوام راجع به صمیمیت با مادر حرف بزنم.
گاهی لزومی نداره همه چیز رو به مادرمون بگیم.
مثلا مریض هستیم، یا با همسرمون بحثمون شده.
آیا مادرمون میتونه کمکی کنه بهمون یا فقط نگرانش می کنیم؟
اگر فقط نگران میشه با حرفهامون، دلیلی نداره همه چیز زندگی تون رو براش تعریف کنید.
بگذارید مادرتون هم آرامش داشته باشه. خودش درد داره به اندازه کافی.
یکم فاصله بگیرید.
یکم مستقل بشید.
خودتون حل کنید مسائلتون رو.به همسرتون هم یاد بدید.
مثلا بگید حالم خوش نیست، اما نمیخوام به مادرم بگم تا نگرانش کنم.
کم کم همسرتون هم یاد میگیره مسائلش رو به مادرش نگه.
حتی یاد میگیره استرس هاشو زیاد خونه نیاره و سر شما هم آوار نکنه.
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
تاپیک های به روز شده
25 ثانیه پیش
25 ثانیه پیش
27 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز