ببین عزیزم، هزینه ایجاد کردن یعنی اینکه جوری رفتار کنید، که دردسری که میخواستن برای شما ایجاد کنن، برای خودشون ایجاد بشه.
هیچ آدم عاقلی وقتی ببینه حرفی میزنه که آخرش به ضرر خودش تموم میشه، به این کارش ادامه نمیده.
مثلا یکی میاد توی جمع با قصد و غرض میگه، فلانی، چقدر جهیزیه ات بد بود.
شما میتونید سکوت کنید،می تونید لبخند بزنید، میتونید گریه کنید، میتونید به دل بگیرید، میتونید هر کاری بکنید.
اما من میگم برای طرف هزینه ایجاد کنید.
برگردید بگید هرکس یک توان،هزینه و سلیقه ای داره، من هیچ وقت کسی رو مسخره نمیکنم در جمع، از حرفتون اصلا خوشم نیومد و ناراحت شدم و ترجیح میدم رابطه مو با شما کم کنم.
الان هم بیشتر از این نمیتونم در این جمع بمونم.
با اجازه همگی، خداحافظ.
بعد از این اتفاق و ترک مجلس توسط شما، همه تقصیر رو گردن اون خانم میندازن، چون شما بی ادبی نکردید،منطقی حرف زدید.
دفعه بعد هم خونه اون خانم نرید و همه میدونن جریان از چه قرار هست و آدم ناسازگار اونه.
مجبوره بیاد عذرخواهی کنه و این براش هزینه است.
عذرخواهی هم نکنه، شما با نرفتنتون تنبیه اش میکنید و کسی نمیتونه بگه شما مقصرید.
دیگه نه تنها اون خانم، بلکه هیچ کدوم از خانم های جمع جرات نمیکنه به شما آزار برسونه با حرفهاش، چون همه میدونن هر حرف بیخودی به شما بزنن، باید هزینه شو پرداخت کنن.
ممنونمممم بانو جان
این روش واکنش نشون دادن جالبه ولی بنظر شما در صورت تکرار با ادمها یا موقعیتهای مختلف تبدیل به یک ادم کم ظرفیت که مثل بچه ها قهر میکنه و به همه چی واکنش نشون میده نمیشیم؟؟
اگه براتون مقدور هست پیام خصوصیتون رو چک کنید خیلی ممنونم ازتون
واقعا هم همینطوره.بعضی ها تا هزینه کارشون رو ندن دست از آزار بقیه برنمیدارن.اما وقتی قضیه سخت تر میشه که طرف به اسم شوخی و با خنده حرفشو بزنه و توهین کنه بعد هم بگه ناراحت نشیااا شوخی کردم .اونوقت اگه عکس العملی نشون بدی همه تو رو بی جنبه و کم ظرفیت میدونن مخصوصا ادمایی که فرهنگ درستی ندارن
ببین عزیزم، جلوی اون رو نگیر و بگذار بره.
این یعنی فهم، یعنی درک، یعنی احترام به خواست دیگری.
همون طور که برای دیگران فهم و درایت نشون میدی، برای خودت هم بده.
متقابلا کسی هم نباید شمارو مجبور کنه به کاری که دوست نداری.
این رو بگو به همسرت.
بگو احترام میگذارم به خواسته ات،احترام بگذار به خواسته ام.
در حد معقول برو.
اما اینکه میگی با این خانواده هم نمیخوای بری و بیای، یکم شرایط رو جوری نشون میده که انگار اون آدم ناسازگار شمایی.
شاید اتفاقی باشه، اما این ظن قوی میشه و همه میتونن بهت آسیب بزنن که این با همه میخواد قطع کنه.
خانواده همسر یکم قضیه اش خطرناکه،برای همین بیشتر تاکید دارم نرید، اما دیگران زیاد موثر نیستند و تفریحه.
برو، اما صمیمی نشو.
با حفظ فاصله.
اگر بخوای با همه قطع کنی و فقط خانواده خودت و دوستات باشن، این یکم منطقی نیست.
مرسی عزیزم.
نظرت کاملا درسته.
اما متاسفانه دخترها در این شرایط، حاضرن هر چیزی رو به جون بخرن، اما برسن به طرف.
و این کار رو میکنه.
فکر میکنه چون تحصیلکرده و به قول خودش شهری هست،دیگه کسی روی دستش نمیاد.
اما نمی دونه که روباه زرنگ، از دمش به تله میفته.
فردا ممکنه بچه دار نشه به هر دلیلی و همین مادرشوهری که الان با مشخص نکردن تکلیف قبلی،اومده خواستگاری، میره خواستگاری نفر دیگه ای.
بعد میگه چرا من نفهمیدم اینها بی فرهنگن.
زنی که برای هم جنس خودش احترام قائل نیست و هنوز تکلیف عروس اولش مشخص نیست،میره سراغ دومی، برای این هم توی آستینش داره.
زندگی تنبیه سختی براش در نظر داره.
کسی که دکمه عقلش رو خاموش کنه، وقتی یک شوک و اتفاق در زندگی، باعث میشه دکمه عقل روشن بشه، جای روزهایی که کار نکرده هم کار میکنه.
اون روز آرزو میکنه کاش گوشت تنش رو تیکه تیکه از بدنش جدا میکردن، اما این اشتباه رو نمی کرد.
الان همه هم بریم اینها رو با قسم و آیه بهش بگیم، متوجه نمیشه و میگه شرایط ما فرق داره، عشق ما فرق داره.
نباید هم متوجه بشه، عشق کر و کورش کرده، اگر عشق این خاصیت رو نداشته باشه، هیچکس تن به زندگی مشترک و بچه به دنیا آوردن و بچه داری نمیده.
حتی قدرت رابطه جنسی به اون عظمتش به اندازه قدرت عشق نیست.
قدرت رابطه جنسی کسی رو مجبور به قبول تعهد و سختی های زندگی مشترک نمیکنه چون میتونی داشته باشیش، اما تعهد رو نداشته باشی، اما عشق هست که تعهد میاره، و هر چیزی رو به چشمت آسون، دست یافتنی و قابل تحمل میکنه.
سلام عزیزم، به هیچکس کاری نداشته باش.
احترام رو در حد معقول بگذار، اما درگیرشون نشو.
بیا،سلام کن،پذیرایی کن، چند دقیقه توی جمع بگو و بخند،اما کار خودت رو بکن.
برو سراغ درست،آینده ات،اهدافت.
از آدم ها عبور کنید.
درونشون نمونید.
ممنون عزیزم
من هم توی چنین موقعیتی قرار گرفتم که خداروشکر با توسل به برادر امام رضا و مشاوره های خواهر عزیزم تونستم دکمه احساسمو خاموش کنم و قاطع جواب نه بگم.
خیلی سخت بود اما الان از تصمیمم بسیار خرسندم و همیشه شاکر خدا هستم.
چون معتقدم مجرد بودن بسیار بسیار بهتر از یک ازدواج بد هست.حتی اگر قرار باشه تا همیشه تنها بمونم
ببین عزیزم، از هیچ چیزی نمی تونیم به عنوان یک نسخه همیشگی استفاده کنیم.
اگر نه که زندگی خیلی راحت بود.
مثل یک فرمول ریاضی.
ریاضی قطعیت و حمایت داره.
اما علوم انسانی اینطور نیست.
انسان موجود زنده است
واکنشش غیرقابل کنترل و سنجش هست.
نمیشه این فرمول رو روی کوچیک و بزرگ، از یک کنار به کار ببریم.
اینکارو با کسی می کنید که همه به عنوان یک آدم ناسازگار میشناسنش، حمایت بقیه رو دارید در اون جمع.
تا به حال چند بار بی ادبی کرده.
مثلا بیاین اینو در ارتباط با مادرهمسرتون به کار ببرید، اون زورش زیاده،همه پشتش هستند،حتی اگر اشتباه کنه.
پس شما حذف میشید،نه اون فرد.
هزار نکته باریکتر از مو هست این وسط.
ارتمیس عزیز واقعا بعضی تاپیکا خیلی ناراحتم میکنه اینکه به قول شما تصمیمش رو گرفته و فقط میخاد تایید بگیره
من ازش خواستم قبل هر تصمیمی بیاد اینجا و نظر شما رو هم بپرسه، ولی فقط این براش مهمه که دلیل طلاقشون به خاطر حضور ایشون نباشه، تا دچار عذاب وجدان نشن
ولی من مطمعنم یکی از دلایل اصلیش حضور چند ماهه همین خانومه
متاسفم با وجود اینکه همچین تاپیکای تو نی نی سایت هست و همچین حرفای نابی زده میشه اما یه عده اصلا حاضر نیستن یه ساعت زمان بذارن و بخونن و فکر کنن
آدم چقد باید حماقت کنه که تو جلسه خواستگاری دلشو ببازه و بیفته دنبال دلش
فکر کردم شاید تو خصوصی با شما حرف زده خوشحال شدم
ولی متاسفانه یه عده باید چوب حماقتشون رو با چشم باز بخورن بعد بیان اینجا قصه شون رو بگن...
آفرین به شما که عاقلانه عمل کردین
اما جا داره یه نکته بگم
گاهی یه ازدواج بد صورت می گیره و قابل اجتناب نیست. باید کسی باشی که خودتو دوس داشته باشی، روی باورهات خوب کار کرده باشی و اصلاحشون کرده باشی و از اول با کسی صمیمی نشی و حد و مرزها رو مشخص کرده باشی.
حالا من وارد یه زندگی بد شدم. رنج ها و سختی هایی رو متحمل شدم اما دستاوردهایی برام داشته که بسیار بسیار برام ارزشمنده.
گاهی اوقات تا توی دل شرایط قرار نگیریم نمیتونیم رشد کنیم. خود من توی دوران مجردیم زیاد مطالعه می کردم و زیاد مشاوره میرفتم. اما تا خودم توی شرایط سخت قرار نگرفتم نتونستم اونقد رشد کنم که توی دوران مجردی براش تلاش کرده بودم.
من یادمه با مفهوم دوس داشتن خود چند سال قبل از ازدواجم آشنا شدم خیلی هم روش کار می کردم حتی بعد از ازدواجم ۴ سال طول کشید تا این پروسه رو پشت سر گذاشتم.
همیشه مجرد موندن به معنای انتهای خوشبختی نیست.
من امروز پس از ۴ سال زندگی مشترک در آستانه ی جدایی هستم اما حس خوشبختی می کنم. حتی توی زندگی مشترکم هم دختر پر شور و شوق و بلند پروازی بودم که از هدفها برنامه ها و آرزوهام دست نکشیدم. ورزش کردن رو متوقف نکردم. از مطالعه و کار کردن روی خودم دست نکشیدم. تازه میتونم بگم مدیون این زندگی مشترک و حتی شرایط بد هستم که به رشد و ارتقای من کمک کرد.
پس همیشه قاطعانه از یک وضعیت راضی نباشیم.
فرق من با یه دختر مجرد ۳۰ ساله نه در کلمه ی طلاق هست بلکه در اون میزان رشد شخصیتی هست که تونستم کسب کنم و شاید از همسن و سالان مجردم خیلی جلوتر باشم.
سلام بانو جان
من بعد از دیدن تعریف های شما از شخصیت شهرزاد، یه تکه های از فیلمش رو دیدم و همینطور درموردش سرچ کردم و تحلیل هایی که درمورد شخصیتش شده بود رو خوندم
ویژگی بارزش برای من متانت و خودکنترلیش بود، با بخش خودکنترلی مشکلی ندارم اما نمیدونم چجوری متانت و ارامش رو توی شخصیت شر و شور و پرهیجان خودم بگنجونم. شخصیت شدیدا برونگرایی دارم و از اون دسته ایم که معمولا جمع رو دست میگیرن و زیاد میخندن
بنظرتون چطور میتونم تعادل ایجاد کنم و در عین حفظ این ویژگی هام که برای خودم دوست داشتنی و قابل قبول هستن، متانت و وقار بیشتری داشته باشم؟
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
55 ثانیه پیش
58 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز