صمیمیت ممنوع

ببین عزیزم، درکت میکنم. تپش قلب داری، چون زیادی برای خودت بزرگشون کردی.

بدون اونها یک آدم های عادی هستند. با رفتارهایی بی فکری ای که اکثر مردم دارن.

امتیاز ویژه ای براشون قائل نشو چون خانواده همسر هستند.

اصلا گله و شکایت از اونهارو خونه نیار تا همسرت حساس نشه.

محل نمیدن، شما هم نده.

اما به مادرش باید سلام کنی، حتی اگر جواب نده.

رفتی تحویلت نگرفتن، حرف نزن. با هیچکی.

اصلا بشین در و دیوار رو عمدا نگاه کن.

اما نگذار یاد بگیرن که با بی محلی بهت میتونن وادار به حرف زدنت کنن.

میدونم سخته، اما کوتاه نیا تا اونها تغییر روش بدن.

عالی بود مدیریتت.

فقط اونجایی که در بالکن رو باز کردی، نمیکردی بهتر بود تا حس کنترل شدن به همسرت دست نده.

مردی که عصبانی هست رو اصلا سمتش نرید.

فقط یک آبی چیزی دستش بدید و آروم بپرسید به چیزی احتیاج داره؟

چند ساعت که گذشت و عصبانیتش فروکش کرد ازش بپرسید چی شده بود؟

آیا من میتونم کمکی بهت بکنم؟

آیا قضیه ای هست که دونستنش به من هم ارتباط داشته باشه؟

اگر گفت نه، دیگه پیگیر نشید.

برید سراغ کارهای خودتون.

حالا اگر حتما اصرار داشتید بدونید، باز یک موقعیت مناسب که همه چیز نرماله، بپرسید راستی عزیزم، اون روز به من نگفتی چی شده بود.

دقیقا عزیزم.

متاسفانه رفتار عقلانی اصلا در فرهنگ ما نیست زیاد.

فرهنگ ما پر حرفی، زیاده گویی، عدم کنترل احساسات و رفتارهای غریزی زیاد داره.

ما اصلا حد و مرز نداریم.

فقط می خواهیم یک کاری کرده باشیم، یک چیزی گفته باشیم.

انگار از سکوت و کاری نکردن وحشت داریم.

اصلا بلد نیستیم خودمون، احساسمون و خشم مون رو مدیریت کنیم.

بلد نیستیم منصفانه حرف بزنیم.

بلد نیستیم عاقلانه رفتار کنیم.

بلد نیستیم شان خودمون رو نگه داریم.

کوچیک و بزرگ هم نداره.

اکثرمون همین فرهنگ داریم. فرهنگ غالب ما ایرانی ها هست متاسفانه.

اگر بخوام یک توصیه کلیدی کنم، بهتره برای خودمون قانون به من چه و به تو چه رو جا بندازیم.

نصف اتفاقاتی که میفته به ما ربطی نداره، بقیه اش هم به دیگران ربطی نداره.

اگر همینو فقط رعایت کنیم، میتونیم فرهنگمون رو عوض کنیم.

اگر همه بیاید و به من چه ها و به توچه های زندگی رو بگید خیلی خوبه.

مثلا:

به من چه که همه اقوام همسر الان دلشون میخواد دور همه باشن.

به من چه که کی چی خریده.

به من چه که جاریم الان داره چیکار میکنه و برنامه اش چیه.

به من چه که خواهران همسر زیاد میرن خونه مادرشون.

به من چه که دیگران چه توقعات نامعقولی از من دارن؟

به من چه که دیگران چی پشت من فکر میکنن.

.

به کسی چه که من کی میخوام بچه بیارم یا نیارم؟

به کسی چه که من دوست دارم چیکار کنم.

به کسی چه که دوست دارم زیاد برم خونه مامانم.

به کسی چه که من چه اهدافی دارم در زندگی.

به کسی چه که در چهارچوب خونه من چی میگذره؟

خیلی خوب و عاقلانه رفتار کردی عزیزم.

ولی یادمه روزی که متنت رو خوندم یک چیزی رو متوجه شدم، اگه ریپلای کنی حرفهای اون روزت رو بهت میگم.

ببین عزیزم، نباید به مدیرت میگفتی.

تاپیک قبلی، مانترای عزیز یک چیزی گفت که من هم ازش یاد گرفتم.

گفت کارهای بدی که دیگران در حقتون میکنن رو به دیگران نگید، چون اونها هم یاد میگیرن باهاتون همونطوری رفتار کنن.

در مورد سلام نکردن و بی محلی، چیزی که عوض داره، گله نداره.

شما هم زیاد تحویل نگیر.

هزینه رو میگم برای افرادی ایجاد کنید که مستقیما بهتون جسارت میکنند.

نه دنبال این باشیم که برای همه هزینه ایجاد کنیم.

اینطوری کسی برامون نمیمونه و به عنوان یک آدم ناسازگار شناخته میشیم.

با متن سازی.

اینکه قرار نیست رابطه عروس و مادر پسر رابطه عاشق و معشوق باشه.

همین که خیرخواه هم باشند، احترام ها حفظ بشه کفایت میکنه.

گاهی یک محبتی بهشون بکن، اما از خودت هزینه نکن و بیش از حد صمیمی نشو.

اگر هم همسرت اومد گله کرد که چرا صمیمی نیستید و اینها بگو ما خانم ها روابطمون با شما فرق داره.

من قلبا مادرت رو دوست دارم، اما برای خودم هم حد و مرزی دارم.

در دراز مدت که همه با هم دعوا افتادن، میبینی روش من بهترینه.

دوستان در راستای بالا رفتن آگاهی خودتون، آگاهی همسرتون رو هم بالا ببرید تا دچار مشکل نشید.

هر چی یاد میگیرید، به اون هم منتقل کنید.

حالا نگید من یک تاپیکی میخونم اینجوری و اونجوری.

بگید داشتم فکر میکردم دیدم همه مشکلات از صمیمت شروع میشه.

کاش ما به احترام ها قانع بودیم.

و از اینطور حرف ها.

با مثال های بومی شده از سمت خودتون.

بگو شما راست میگید، حق با شماست.

بعد هم پاشو جات رو عوض کن تا زیاد موعظه نشنوی.

یا بگو حالا برم براتون یک چای بیارم؟

البته که بخش اول حرفش درسته، اما بخش دومش رو خودش هم شناختی نداره به معایب صمیمی شدن.

اونها صمیمی شدن رو این معنی میکنن: بیاین، برین، بگیم، بخندیم، بخوریم، بگردیم و همه چیز عالی باشه.

اما صمیمیت در ایران اینجوری نتیجه میده که حد و مرزها برداشته میشه، سوالات خصوصی پرسیده میشه، پرده ها پاره میشه، حریم ها از بین میره، دعوا و اختلاف و ناراحتی و جنگ اعصاب پیش میاد. دیگه در مواقعی هم که لازمه همراه و غمخوار هم باشید، نیستید دیگه. چون خشم و نفرت همه وجودتون رو پر کرده.

اونها خواهان اون صمیمیت هستند، اما شما که دانا هستید باید طوری مدیریت کنید که در مواقع نیاز و لزوم باشید، کمک رسان و خیرخواه و مثبت باشید و رابطه تون رو برای چنین وقت هایی نگه دارید و با زیاده روی همه چیز رو خراب نکنید.