صمیمیت ممنوع

بانو جان

همیشه به ما اینطوری یاد دادن که زرنگ بازی دربیاریم

منم اگه از شوهرم دلخورم همش میخوام یه دعوا راه بندازم شاید چیزی شد ولی همیشه بدتر میکنم همیشه.و به بترین شکل ممکن دعوا تموم میشه و یکی دوهفته هم قهر

بله از اول من تو خانوادم کسی نبود یکم چیز یادمان بده فقط گفتم سرت تو کار خودت باشه وقتی سوالی میپرسیدم از بابا یا مامانم زود خف خونم میدادن که حرف نزن.حتی برای ازدواجم که نمیخواستم ازدواج کنم من میگفتم نه هتوز زوده بخدا یه کلمه حرف زدن بلد نبودم چون یادم نداد بودن معاشرت رو ۱۶سالم بود بابا به جای اینکه بگه باشه دوسال دیگم   صبر میکنیم به مامانم گفت حتی خود بابام باهم صحبت نمیکرد گفت به این دختره بگو ازدواج کنه میخواد خودشو ترشی بنداز یا پیر بشه اخه من فقط ۱۶سالم بود تک دختر بودم هیچ وقت یادم نمیاد بابا یا مامانم منو بوس کرده باشن یا محبتی دیده باشم بخدا کار یه خانه رو دوشم بود ولی هیچ کس قدر ندونست حالم یه شوهر گیرم اومده از خونه بابا بدتر

با این پست یاد دعوام با جاریم افتادم بله همه اینایی که گفتی رو انجام دادم دادو بیداد فحش موی سرشو کشیدم گریه کردم جیغ زدم اونم از من بدتر خیلی بدتر حالام یه ساله قهریم گفته باید برم بهش بگم ببخشید شرمنده اشتباه کردم غلط کردم و باهام اشتی میکنه با منت.ولی اول شروع کنندی دعوا خودش بود من چطور این حرفارو بزنم.اصلا دوست ندارم بگم چون خودشم مقصره.خیلی دلم میخواد بدونه دادو بیداد باهش حرف بزنم ولی خیلی ادم مغروریه

سلام بانوی عزیز

توی خصوصی براتون شماره های گروه طب اسلامی رو فرستادم لطفا خصوصی رو چک کنید

به یکی از شماره ها پیام بدید اددتون میکنن

توکل بر خدا 

بانوی عزیزم من مشکلم اینه ک تا یکی از خانواده شوهرمو میبینم تپش قلب میگیرم ،دستام میلرزه ،داغ میشه بدنم ...!!! بخاطر بحثایی ک باهم داشتیم و شوهرم هم الان چون میبینه رابطه من با خانوادش خرابه تو خونه بی اعصاب و بی حوصله میشه بعضی وقتا و من دلیلشو میدونم . اما مثلا وقتی خواهرش ک از من کوچکتره بهم سلام نمیکنه اونم تو خونه خودم و یا مادرش بهم بیمحلی میکنه وقتی میرم خونشون من چیکارکنم.؟چطور من رابطمو باهاشون درست کنم وقتی اونا اینطورین؟؟و خانواده کم‌جمعیتی هم هستند و بجز خودمون ۵ یا ۶ نفر کسه دیگه ای تو خونوادشون نیست ک من بخوام خودمو با حرف زدن باشخص دیگه ای مشغول کنم؟؟!

بااقوام دیگشون مشکلی ندارم و هربار میان خونم یامیبینمشون باروی باز و احترام باهاشون برخورد میکنم

اما این خانواده شدن یه غده سرطانی واس من ...

شوهرم‌میخواند من‌مثل قبل باخواهر و مادرش بگم و بخندم‌و صمیمی باشم اما من نه میخوام و نه میتونم .اما به این رابطه داغون الانم راضی نیستم

من باشوهرم چه صحبتهایی بکنم؟؟

در رابطه با عدم صمیمیت با همسر می خواستم یک مثالی بزنم 

یک بار خونه ی مادرم رفته بودم و بچه ها خیلی اذیت کردن و کل انرژیم گرفته شده بود، لحظه شماری می کردم همسرم از سرکار بیاد تا یک کم کمکم کنه، حالا همسرم اومد اما کیفش کوک نبود و بی حوصله بود بعضی وقتا هم دقت می کردم اخماش تو هم بود، فهمیدم باز یک اتفاقی افتاده، همون جا فهمیدم نه تنها کمکم می کنه بلکه شاید تو جمع بچه ها عصبانیش کنن ی چیزی هم به من بگه، همش سرش تو موبایل بود، خلاصه یک بار هم سر دعوای بچه ها می خواست من رو مقصر جلوه بده که من آروم ردش کردم ( این قسمت رو برای بچه دارها اضافه کردم) من چون می دونم که شوهرم حالت عادی خیلی هوامو داره ، این موردها رو سریع رد می کنم، من می تونستم بگم خسته شدم از صبح با این بچه ها به جای اینکه سرت تو گوشی باشه بیا کمکم و خانوادمم حامی من و یک دعوا راه مینداختم  اما چیزی نگفتم و اون شب رو سر کردم ، شب وقتی اومدیم خونه، ایشون دیرتر اومد داخل، می دونستم داره با تلفن حرف می زنه، حتی چند بار با صدای بلند حرف زد که من از قصد در بالکن رو باز کردم و وقتی اومد بالا خیلی تند گفت چرا بالکن رو باز کردی اگه می خواستم چیزی بفهمی پیشت حرف می زدم، منم گفتم صدات خیلی بلند بود ، نگران شدم ، خیلی طبیعیه که بالکن رو باز کنم ، دیگه چیزی نگفت ، یکم آب خورد گفتم قرص فشارت رو بخور فشارت رفته بالا دیگه چیزی نگفتم رفتم خوابیدم، دیدم قرص رو خورد و اومد خوابید، فرداش رفت سر کار هی زنگ می زد پیام می داد، می خواست ببینه من برنامه روتین رو انجام میدم یا نه، منم خودم رو عادی نشون می دادم، اما تو ذهنم پر سوال بود که باز چه مشکلی پیش اومده که مارو درگیر کرده اما ازش چیزی نپرسیدم البته ی قسمت هایی از حرفاشو شنیدم و یک چیزهایی دستگیرم شد اما ازش نپرسیدم ، خونه مادرش هم می رفتیم وسط حرفاشون متوجه ی چیزهایی شدم، اگه یک مقدار با مادر همسرم صحبت می کردم همه چیز رو تعریف میکرد اما ترجیح دادم نپرسم 

بعد چند روز همسرم وسط حرفاش بهم گفت وقتی میام خونه تنها جاییه که احساس آرامش دارم و تمام دغدغه هام یادم میره، من فهمیدم بخاطر همین سوال نکردناس، در صورتی که فردای اون روز که شوهرم خیلی نرم شده بود می تونستم ازش بپرسم که چی شده اما ترجیح دادم نپرسم

جدیدا هر سوالی که می خوام از مادر همسرم بپرسم مخصوصا در رابطه با بقیه اول از خودم می پرسم و جالبه می دونم الان چی جواب میده دیگه نمی پرسم، بعضی وقتا هم که ندونم جوابش رو میگم بالاخره می فهمم

آخه ی مدتی احساس می کنم خیلی حرف می زدم مثل خودشون و از ديگران هم سوال می کردم ، رفتار اون ها این طوریه رو من هم تاثیر گذاشت اما من سریع خودم رو نجات دادم

بانو آرتمیس عزیز خیلی عالی اشاره کردین به این موضوع.

یاد رفتارهای از روی احساسات همسرم و مادرش می افتم.

مادر همسر من وقتی متوجه میشه من رفتم شهر دیگه خونه ی دوستم عصبانی میشه و بدون توجه به عواقب رفتارش گوشی تلفنو برمیداره و زنگ میزنه به عروسش و چشمهاشو میبنده صداشو بالا میبره و هرچی به زبونش میاد میگه. تلفن رو که قطع می کنه زنگ میزنه به خانواده ی عروسش و اونقد گله شکایت می کنه که باعث دلخوری اونها هم میشه. یه رفتار احساساتی باعث برهم خوردن یه رابطه میشه و چند خانواده رو بهم میریزه!!!

درصورتی که میتونست خودشو کنترل کنه اجازه بده عروسش برگرده و بعد بشینه با ملایمت باهاش صحبت کنه جوری که محبت و خیرخواهیشو نشون بده نه دخالت و خودخواهی!

بعد از اون همسر من که بدون هیچ فکری وقتی از پدر من عصبانی میشه سریع حرکت می کنه و خودشو میندازه توی خونه ی پدر همسرش و میزنه توی گوشش! نتیجه ی این رفتارشم اینه که یه کتک مفصل میخوره، شکایتش هم کرده میشه، زنشم از دست میده!!!

رفتارهای بدون فکر، و صرفا از روی احساس عواقب خوبی نداره.

البته نقش خودمو توی این قضیه شرح میدم....

من بدون هماهنگی با همسرم خونه رو ترک نکردم و دلایل محکمی دارم که نشون میده من با اجازه و هماهنگی همسرم رفتم از جمله پیامها و تماسهای برقرار شده و شرح دقیق وقایع.

وقتی مادرهمسرم تماس می گیره من شوکه میشم از رفتارش ولی باز هم حرفی نمیزنم که به ضررم تموم بشه فقط در جوابش میگم من با دلایل محکم با اجازه و هماهنگی همسرم اینجام. اولین کاری که می کنم اجازه میدم آروم بشم بعد با همسرم تماس می گیرم که البته با عدم پاسخ همسرم مواجه میشم. پیامها و تماسهای بی پاسخ. 

شروع نمی کنم به زنگ زدن به مادرش و داد و بیداد! شروع نمی کنم به پیام دادن به همسرم و عصبانیت...

خودمو کنترل می کنم و توی فرصتی که دارم میشینم و تمام جوانب امر رو روی برگه مینویسم و راه های مختلف رو بررسی می کنم و عواقب هر رفتاری رو در نظر می گیرم. نتیجه هم این میشه که الان آرومم و آرامش دارم و همه چیز به نفع من پیش میره! حتی بهانه ای شد تا بتونم تصمیمی قاطعانه و مصمم برای زندگی و آینده م بگیرم.

من خیلی روی این قضیه کار کردم تا تونستم افسار احساساتمو دستم بگیرم. ماه ها مطالعه ی مستمر و مداوم، نوشتن و نوشتن نوشتن، همه ی اینها به من کمک کردن تا بتونم رفتارهای درستو توی مواقع حساس یاد بگیرم.

بانو آرتمیس عزیز من توی رابطه ی صحیحی قرار نگرفتم اما ۴ سال پیش دختری بودم که علی رغم ویژگی های خاص و منحصر به فرد، خودشو دوست نداشت، باورهاش نشات گرفته از باورهای سمی و کهنه ی مادر و زن های قدیمی بود، کسی بهش یاد نداده بود صمیمیت ممکنه چه آسیبهایی بهش وارد کنه!

امروز ۴ سال گذشته و من اول به لطف خدا دوم به لطف شما و بعد هم تلاش بی وقفه ی خودم، خودمو دوست دارم، باورهامو اصلاح کردم و یاد گرفتم با کسی صمیمی نشم.

این روزها از همیشه آرام ترم، آرامش عمیقی ته وجودم حس می کنم و حتی حس خوشبختی.

خوشحالم که توی ۳۰ سالگی دستاوردهای بزرگی دارم که مایه ی افتخارم هستن نه سرافکندگی.