صمیمیت ممنوع

سلام بانو ارتمیس.چقدر حضورتون گرمی میبخشه به این تاپیک.چقد خوب مدیریت میکنید تو عرض چند دقیقه اینجارو.منم در باب مخالفت با همسر سوالی داشتم.با همسری که تحمل هیچ گونه مخالفتی رو نداره چیکار باید کرد!.یه چند ماهه دقت میکنم و یادداشت که بیشتر دعواهای بیخودیمون به خاطرچی هست.میبینم هر ماه یه بار به خاطر سفرو دعوتی های که تو موقعیت نامناسب هست دعوامون میشه.مثلا اگه چند بار باهاش راه بیای و بری خونه اقوام یه بارش رو بگی نمیشه کاردارم یا بعدا...حتما دعوا میشه.از ده تا دیدنی رفتنمون هشت تاش پیش اقوام همسر هست.بارها پیش اومده بهش گفتم بریم فلان جا فهمیدم نمیتونه گفتم اشکال نداره ما نمیریم.یا خانوادم گفتن بیاید گفتم خستم همسرم کار داره یا هرچیزی که بفهمه سفر و دیدنی رفتن از اوضاع و احوال خودمون مهمتر نیست!ولی امان از وقتی که بخواهیم با خانوادش بریم جایی یا دعوت کنن.دیروز هشت کیلو سبزی پاک نشده اوردم تمیز میکردم مادرش زنگ زد میریم خونه خواهرش که دو ساعتی راه هست.گفتم تو باهاشون برو میبینی که واقعا کاردارم نمیشه بزارمش برم خراب میشه.میکفت بیارش اونجا !!!!!تمیز کن و خوردش کن و بیارش خونه.عصبی و‌بهونه گیر فقط به خاطر یه سفر. برای بقیه ی کارها اینطور نیست بفهمه کاردارم دعوا نمیشه.ولی مادرش جایی بره انگار رو ابو اتیشه حتما باید بره.دخترمون مریض باشه خودم بیحال باشم خواب باشیم!!!اصلا مهم نیست براش..نصفی بیشتر بحثهامون به خاطر همینه.تازه تا براش مثال میارم که فلان وقت منم خواستم بریم جایی نتونستیم بحثم نکردم سریع میگه پس میخوای تلافی کنی .!!!!میگم فقط مثال بود سریع تا بگم نمیشه میگه صبرداشته باش این موقعیت واسه توهم پیش میاد !منظورش اینه تلافیشو دقیق سرت در میارم.بانو ارتمیس میدونم این نشون دهنده ذات وابسته با مادرش و بدجنسی و بی مسئولیتیش هست .و با یه دستور العمل سریع خوب نمیشه.ولی ممنون میشم راهنمایی کنید تو چه راهی قدم بردارم برای کمتر شدنش.وقتی میبینم خوشی و سرحالی و رابطمون رو فدای یک سفر یا دعوتی میکنه واقعا ازش ناامید میشم.مثل یه بچه ای که نبرنش جایی دعوا میکنه.البته بهشم گفتم باید صبرکنی جمعو جورش کنم تمیز بشه بقیشو تحویل یکی بدم.!اگرم دلت دعوا میخواد اختیارش با خودت.میگه نمیتونیم بریم دعوا نمیخواد .ولی کامل بهانه گیر شده.وسایلشو پرت میکنه.ببینه جمع میکنم یا نه!!جمع کنم میگم میگه ازم میترسه.اگرم نه دعوا ... این مدت مدت بعد فوت پدرش و ماجراهای سختی که برام پیش اومد خیلی ازش دلسرد شدم خیلی و کامل حس کرده.تا یه بار گفت باید فکری بکنیم معلومه چقد دلمرده شدی و دور ازم.انقدم مرموزی نمیدونم به خاطر چی ناراحتی. بهم گفت زندگی رو باید با دستای خودمون  به زور خوب کنیم و گرنه بهانه برای بی حالی و بی انگیزگی زیاده‌.براش خیلی مثال اوردم که ادم نباید تا جایی پیش بره که برگشت نداشته باشه حرفی نزنه که نشه پس گرفت کاری نکنه که فراموش نشه.ولی تموم اون بحثای وحشتناک براش چیزی نیست.بارها بهش گفتم چقدر اذیت و ناامیدم میکنی ولی انگار وقتی عصبی میشه هیچ کدوم ازون حرف یادش نیست .ضمن اینکه وقتی درد دل میکنم در مورد خودش با خودش!میفهمه مقصره.از ارومی من سواستفاده میکنه.هر بار میخواد توی چند روز خودشو تخلیه ی روانی کنه غافل ازینکه سخته برام هضم و فراموش کردنش

بانو ارتمیس اینم بگم شدیدا از واکنش مادرش میترسه.چندین بار وقتی اتفاقی برای دخترم پیش میومد میگفت به مادرم نگو عصبی میشه ناراحت میشه میگفتم باشه معلومه نمیگم ولی ازخودم که بیشتر نگرانش نیست از قصد این اتفاق نیفتاده نگران نباش!.یا یه بار که وقت مناسبی برای رفتن به خونه مامانش نبود گفتم واقعا کاردارم مادر خودمم گفت بیاید نمیشه جوابشون کردم.میگفت چیکار کنم ناراحت میشن  خانوادم گفتم از قصد که نیست توضیح بده براشون!میگفت درک اینو ندارن.ما برای دل اونا باید از وقتمون بزنیم.چون میخواستم بحث پیش نیاد چیزی نگفتم چون هرچیم میگفتم جوابی داشت!

سلام خوبید ؟ عزیزم میشه لطف کنید و بیایید گروه من ،

البته هنوز تعدادمون خیلی کمه ، گروهی برای افزایش عزت نفسمون ، ممنون میشم بیایید و ما رو کمک کنید
@ezate_nafsss

قرار بود امشب  بریم خونه ی مادرم یه ماهه باهام نیومده .گفت هیچ جا نمیریم.توهم اگه رفتی برنگرد .برای تلافی دیروز که کلی سبزی روم اوار بود نتونستم باهاشون برم..رو در رو که نمیتونم با هاش بحث کنم پیام دادم که تا به کارها و ادا هات نگا میکنم بیشتر عقده ی درونت رو میبینم من  مثل تو با یه بار دیدنی نرفتن چیزیم نمیشه ولی منم مثل خودت منتظرمیشم بعد یه ماه بری جایی اونوقت همراهیت میکنم!!!!

از ترس دعوا نمیرم خودم بعد با خودش میگه از ترس من نرفت خونه مادرش.بانو ارتمیس اگه وقت داشتین ممنون میشم راهنمایب کنید

ممنونم بانو جون

ببخشید خواستم خلاصه باشه مثلا..من مادرشوهرم انتظار داره برم مث دخترش کمکش و بنطر خودن خدایی کم نگزاشتم..اما اون ی دعوایی راه انداخت ک الان من باهاشون ارتباط ندارم دیگ فقط ب این خاطر میگ کم کار میکین برام حتی ب مادرم هم گفته..من واقعا بیشتر لز این در توانم نیست..خسته شدم از دستش فکر میکنه ب ما مثلا برنج میده منم عوضش باید برم براش کار کنم اینو هزار بار گفته و منتش روی من گزاشته ک وقتی نمیای برا من کار کنی همه چی خودتون بخرین...در صورتی ک من کمک میدم و واقعا شوهرمم خرج زندگی مونو میده اونام یسری چیزای کلی ب ما دادن واقعا بی انصافی نمیکنم اما سوالم اینه ازین ب بعد چجوری رفتار کنم ؟؟؟باورتون مبشه مث عروسای قدیم ازم انتظار داره

این موضوع واقعا باعص ناراحتی بین منو همسرمم شده اونم حساس شده مثلا تا بهش میگم ی چایی میشه بریزی ی جوری نگا میکنه و کلا مادرش یکاری کرده جرات ندارم خونه بهم ریخته باشه یا کاری از شوهرم بخوام انجام بده چون متهم میشم ب تنبلی

مثلا رب درست میکنه من میرم کمکش برا شستشو و خورد کردنش...ممنطورش اینه باید بیای برام صاف کنی و وقتی پیپزمش کنار دستم باشی😑منم بخدا خودم خونه زندگی دارم

سلام دوستان. نمیدونم به موضوع تاپیک مربوط هست حرفام یا نه چون تازه دارم تاپیک رو میخونم اما چون خیلی دلم گرفته نیاز به‌راهنمایی دارم.‌من و همسرم خیلی رابطمون خوبه ولی گاهی بحث پیش میاد خب. دیروز ازش خواستم کمکم کنه ناهار زودتر حاضر بشه(من شب تا صبح پای بچه بیدار مونده بودم و کمخوابی داشتم) درست‌دقت نکرد چی از خواستم و گفتم چرا اهمیت نمیدی به چیزی که ازت میخوام, گفت‌ چرت و پرت نگو! خیلی دلخور شدم و با ناراحتی غذارو پختم.‌اونم رفت خوابید. منم توی واتساپ براش نوشتم توقع ندارم حرفی رو که به آدمای تو خیابون هم نمیگی به من که شریک زندگیتم بگی و سعی کن کلامت رو زیباتر کنی و فعلا هم دورم نیا که خیلی ازت دلخورم. بیدار که شد سفره انداختم ولی ننشست بخوره رفت نیمرو درست کرد. از دیروز تا حالا سر کارای بچه با هم حرف زدیم ولی با سردی و قشنگ دست پیش گرفته واسم. منم امروز دیگه غذا نپختم همون ناهار دیروز که خورده نشد رو گرم کردم بهش تعارف هم کردم گفت سیرم بعدش نون و پنیرخورد. حالام نشسته خوشحال پای تیوی خوراکی میخوره به منم تعارفی نکرده و بی تفاوته. من خودمو سرسنگین گرفتم ولی خیلی ناراحتم. خب اگه جدیت به خرج نمیدادم براش عادی میشد که باهام اینجوری حرف بزنه. الانم طاقچه بالا گذاشته. اگه راهنماییم کنید ممنون میشم چون شرایط روحیم جوری نیست که بفهمم کارم درسته یا غلط, بخصوص که پریود هم هستم

[QUOTE=156913951]سلام دوستان. نمیدونم به موضوع تاپیک مربوط هست حرفام یا نه چون تازه دارم تاپیک رو میخونم اما چون خیلی ...[/QU

احساس می کنم این روکه براش نوشتی دورم نیابهش برخورده شوهرمنم همین طوره کوچک ترین حرف بهش برمی خوره زودقهرمی کنه منم یادگرفتم وقتی قهرمی کنه من هم درحدسلام وخداحافظی هستم کارهای روزانه روانجام می دم خیلی هم نزدیکش نمی رم تاخودش آروم شودحرف بزنه

اره همسر منم خودش از همه چی زود بهش برمیخوره ولی خودش در مورد من رعایت نمیکنه. پس منم محل نمیدم تا خودش خوبش بشه. ولی توقع دارم لااقل یه ببخشید بگه واسه حرفی که زده. خب خیلی زشت بود حرفش, من با وجود خستگیم بخاطر اون در تلاش بودم واسه ناهار مفصل وگرنه من خودم رژیمم

اره واقعا حرفتون منطقیه 

پس ب نظرتون هیچ بی احترامی پیش نیاد و فقط صمیمیت و رفت و آمد کم بشه؟بعد اینا یهویی شاخکاشون فعال میشه و میفهمن ما تغییر کردیم ک

بعد با حسادتشون چکار کنیم واقعا 

البته قهرکامل نباش فقط سروسنگین باش بعدکه اخلاقش خوب شدبهش بگو

حتما

ممنون گلم از راهنماییت🌺🌺

و اینک همینطور من الان یجورایی شاید بشه گف اونا قهرن با من ولی اخلاق پدرشوهرمم میدونید ک این نرفتن من برام گرون تموم میشه اگرم برم ک واقعا بیمحلی میبینم و بازم دعوا ...نمیدونم چیکار کنم واقعا