صمیمیت ممنوع

شوهرم بعداز ۸سال زندگی مشترک بلد نیس سک۰۰س کنه مثل حیوان میپره بمن اصلا منو اماده نمیکنه  منم اصلا سردمیشم و هیچ لذتی نمیبرم هرچی هم بهش گفتم اصلا فایده نداره بلد نیس نمیخاد بی اهمیته اصلا درک نمیکنه  کله شق و سخته جدیدا یه اخلاق  بد دیگه ای هم پیدا کرده  تو ماشین شیشه رو میده پایین هی تف میکنه تو ۵دیقه ۵۰بار تف میکنه  حرصم میگیره مردم روز بروز  شخصیتشونو پرورش میدن این  روزبروز  تهوع اور میشه  بعد از ۲۰روز رفتیم بیرون  دوری تو شهر بزنیم  تا نشستیم تو ماشین شروع کرد تف کردن منم اعصابم خورد شد برگشتم خونه سریع  قبلام بهش گفته بودم حتی دعواهم کردم 

چکار کنم بخدا اعصاب ندارم دیگه فقط گریه میکنم 

سلام خوبین 

منم دارم کتاب چهاراثر از فلورانس رو مطالعه میکنم،،، 

ایشون همش تاکید براین دارن ک از آنجایی ک خداوند عاری از هر گونه بدی وصفت های زشت و.نامهربانی هستن  ،و انسان آفریده ی خدای بدون عیب و نقص و مهربانه

برای اینکه بتونی ب رشد معنوی برسی و ضمیرخوداگاه معنوی ب روح خداوند وصل بشه و در راستای ارده ی خدا قرار بگیره انسان باید روحشو از تنفر بدی نامهربانی کینه و حسد دور کنه،،، چون معتقده ک او مخلوق یک خالق بی عیب و نقصه،،، 

بعد گفته ک حتی ب کسایی ک بهت بدی میکنن با مهربانی رفتار کن و با روح معنوی اونا ارتباط برقرار کن 

بعد اینکه ما بخواهیم دوری کنیم و صمیمی نباشیم و نامهربان باشیم ب نظرتون در تضاد نیست؟ 

عزیزم صمیمیت زیاد باعث رد و بدل یه حرفایی میشه که همون روح معنوی مون ارامش داره

من به شخصه این  و توی زندگیم تجربه کردم

وقتی صمیمی میشم خیلی راحت اجازه میدم بیان توی حریمم

مثلا اون یه چی میگه من یه چی دیگه اخرم حرف ادامه دارمیشه تا  میرسه دوباره میگه حالا داداشت اون دختره رو نگرفت؟ حالا چرا داداشت اونو انتخاب کرده و وارد مسایل جزیی میشه و تیکه انداختن

ولی وقتی زیاد وارد گفتمان هاشون نشیم به خودمون ختم نمیشه

درواقع این صمیمیته باعث میشه طرف از درو دیواربزنه تا برسه به مسایل  خصوصیت  و دراخر ضربه به روح و روانت 

شما هم متقابلا یه چی میگی  طرف ناراحت میشه و روح معنویشون اسیب میبینه و...

ما با خانواده همسرم در یک ساختمان هستیم البته دو طبقه فاصله داریم، دیروز نکاتی که در این مورد تو تاپیک باورها مطرح کرده بودید رو خوندم و خیلی استفاده کردم، البته من خدا رو شکر بسیاری ش رو رعایت می کردم، مثل هفته ای یکبار با دعوت رفتن و بعضی اوقات باز نکردن در. اما فکر میکنم اگر در آینده خدا بخواد و بچه داشته باشیم باید بیشتر مراعات کنم که صمیمیت ایجاد نشه. چون با اینکه خانواده همسرم بسیار مهربون و خوبند اما قبلا دیدم که صمیمیت نتیجه خوبی نداره و آرامش و احترام انسان رو کم میکنه.

ممنونم از پاسخت خب واقعا باید چکار کرد

سلام به همگی نظر ایشون محترم اما همه از اول خوب و عاقلن و دوراز جون آدم احمق نیست که بخواد بره با آدم بد وصلت کنه همه اول خوبن اما تو شرایط هست که خود واقعیشونو نشون میدن و متاسفانه شرایط دادگاهها هیچکدوم به نفع زن نیست پس خودمون باید عاقلانه رفتار کنیم تا مجبور نشیم حقمونو بعدا با التماس و تهدید بگیریم.

به نظر من تو هر چیزی حد اعتدال رعایت شه

نه اینکه اخمو واردشیم نه اینکه نیشمون باز باشه

نه اینکه خودمونو بگیریم و محل نزاریم تو خودمون باشیم

نه اینکه تا چیزی ازمون نپرسیدن وارد بحث بشیم و نظر بدبم

به نظر خود من شام میخوریم حتما ظرفشو بسوریم

چون خودم دوست دارم عروسمون همینجوری باشه

مظلومترین مردها درشرایطی که اختلاف پیش بیاد شمری می شند براخودشون من موارد اینجوری زیاد دیدم واقعا همینطوره که شمامی فرمایید تمام قوانین به نفع اقایون هست قوانین مامرد سالارانس

من فکر میکنم اگه پستی زیاد لایک بخوره  اعلانات اون شخص زیاد میشه وشلخته واشفته بخاطر همین لایک نمیکنم

سلام بانو امیدوارم حالتون خوب باشه خوشحالم بازم میتونم باهاتون هم کلام شم

دوست داشتم کلی از اتفاقات خوبم بگم اما حوصلتون سر نمیبرم ...من صمیمیتی با مادرشوهرم اسنا ندارم...در جریان زندگی من هستین دیک همسرم ی کار پیدا کرده مستقل شدیم اما مادرشوهرم ی دعوای بزرگ راه انداخت ک من براش کار نمیکنم.من ب حد توانم میتونم کمک بدم و دادم واقعا بی انصافی کرد انتطار داره اول برم خونشو اب و جارو کنم بعد مال خودمو من نمیتونم ...ب مادرمم گله کرده و کفته علاوه بر کار نکردن با ما مث غریبه ها رفتار میکنه و نمیجوشه و من اگر اینطوری هستم تونستم این ندت اینجا دوام بیارم...حالا ازتون میخوام کمک کنید ک ازین ب بعد برم کمک اصلا تازه هنوزم قهره باهام منم تمایلی ب ارتباط ندارم کلا شرایط سختی دارم ک زندگی خودمم زیر سلطه برده.....دوستان اگ پیشنهادی دارین ممنون میشم کمک کنید

سلام بانو

من خواننده خاموش تایپیک من خودم را دوست دارم، بودم خیلی از شما یاد گرفتم

خودم رو آدم زرنگی می دونستم توی روابط با خانواده همسرم ولی حس می کنم بازم باید تجدیدنظر کنم توی رفتارم

من قبلا معلم آموزشگاه بودم وقتی بچه دار شدم دیگه نتونستم ادامه بدم یه کم از لحاظ مالی داره بهم فشار میاد چون دوست ندارم همش آویزون همسرم باشم الان هم دومی رو باردارم دارم فکر می کنم چطور می تونم درآمدزایی کنم توی خونه

الان که دارم این کلمات رو می نویسم کلمات و حرف ها بهم فشار میاره، انگار می خوام منفجر بشم من هیچ راهنمایی نداشتم توی زندگیم تا الان هرکاری کردم طبق نظر و علاقه ام بود خیلی ها در حقم ظلم کردن خیلی ها یکی از این افراد یکی از افراددرجه یک زندگیم که نقش زیادی توی تصمیماتم داشت الان که دارم نگاه می کنم به اون سال ها می بینم اون از قصد من رو بد راهنمایی می کرد تا ازش جلو نزنم اون ده سال ازم بزرگتر بود اون خیلی در حقم اجحاف کرد من خیلی جوون بودم و نمی فهمیدم بعد که توی یه موضوعی جلوش ایستادم از تکنیک حذف و بی اعتنایی نسبت به من استفاده کرد مثلا با مادرم می رفتیم خونه اش مهمونی اصلا به من نگاه نمی کرد انگار که من اصلا وجود ندارم ازش کینه به در دارم خودش رو ایزوله کرده حتی به پدر پیرش هم رسیدگی نمی کنه کلا انگار هیچ‌کس دیگه براش وجود نداره خیلی به خودش می نازه چون عضو هیات علمی هست حس می کنه از همه بالاتره وقتی لیسانس بودم توی همین دانشگاهی که من بودم درس می داد به من می گفت اصلا دوست ندارم کسی بفهمه تو فامیل منی ... من رو خیلی تحقیر کرد توی مدتی که باهاش در ارتباط بودم اما الان دیگه باهاش ارتباط ندارم ولی همچنان دوست دارم یه روزی بتونم باهاش تسویه حساب کنم اون من و برادرام رو خیلی عقب نگه داشت 

بانو شما رو تحسین می کنم به خاطر سخت کوشیتون من ۳۵ ساله هستم و دو ترم دارم تا ارشد دومم رو تموم کنم دوست دارم دکتری بخونم دوست دارم برای خودم کسی باشم خوشبختانه در انتخاب همسرم شانس آوردم و کسی که در شان خودم هست رو انتخاب کردم به تمام معنا انتخاب چون خودم پیشنهاد  دادم به همسرم البته بگم که همسرم آدم با ظرفیت و با تحصیلاتی هست و کاملا با جنبه خوشبختانه