صمیمیت ممنوع

ببین عزیزم، این نشون میده یک جای کارتون اشتباه هست.

حتما یک چیزی اشتباهه که باید ازش بخوای.

چون در یک رابطه سالم مرد و زن دوست دارن به هم کمک کنن.

اون رو درست کنی، این هم درست میشه.

به نظر من بیشتر از حد مریضی ادا درنیار. چون مرد بفهمه داری ادا در میاری دیگه بهت اعتماد نمیکنه.

دیگه جدیت نمیگیره.

وقتی هم مریض باشی واقعا، میگه اداست، ولش کن.

تو رو به عنوان کسی که همه چیز رو اغراق میکنه میشناسه.

واقعا اینجوری میشه ها؟ توی ناخودآگاهش میره.

اون وقت باورت نمیکنه.

سلام عزیزم. مهم نباشه برات. اگر فکر میکنی باید عوض کنی، عوض کن.

واکنش دیگران هم دو روزه.

بعد یادشون میره.

اما یادشون میمونه که تو داری عوض میشی و رفتارهای جدیدی میکنی.

پس مراقب رفتارشون میشن.

کوچیک تر هارو با اسم صدا کنید.

مگر اینکه احترام خاصی بهتون بگذارن که شما هم موقعیت ویژه ای فقط برای اون فرد قائل بشید.

سعی کن زیاد کوچیک ترهای دردسرساز رو مخاطب خودت قرار ندی که بخوای صداشون کنی.

.

یکی از دوستان گفت جاری مو (جاری دردسر ساز) چطور صدا کنم؟ بهش گفتم اسم برادر همسرت چیه؟

گفت وحید. منم بهش گفتم هر وقت خواستی حالشو از کسی بپرسی بگو: خانم آقا وحید چطورن؟

هر وقت خواستی به دیگران معرفیش کنی، بگو ایشون خانم داداش همسرم هستند.

هر وقت باهاش کار داشتی و خواستی صداش کنی، بدون داری زیادی صمیمی میشی.

تنهایی چاره داره.

چرا تنهاش بگذاری؟

ببرش پارک.

باهاش فیلم و انیمیشن ببین.

باهاش بازی کن.

برنامه بریز با باباش بازی کنه.

دوستهاشو دعوت کن خونه تون.

کتاب بخونید.

با اقوامی که راحتی رفت و آمد کن تا تنها نباشه.

خانواده همسر یکی از گزینه های ما هستند، نه تمام گزینه ها.

البته اگر خوبن و احترام خودت و بچه ات حفظ میشه ببرش اونجا.

یا بفرستش تا هم خانواده همسرت دلشون باز بشه و هم شما به کارهات برسی.

باهاش با ملایمت حرف بزن.

بگو من خونه نشستم و برای تو بچه بزرگ کردم و رفاهت رو فراهم کردم و این طلاها سرمایه زندگیم هست.

دوست دارم یا نگهشون دارم و یا تبدیلشون کنم به چند دنگ خونه.

بگو خودت میدونی چه دوره زمونه ای شده.

خدا صد سال تورو نگه داره برام، اما زنی که دستش خالی باشه و همسرش رو از دست بده ممکن هست برای داشتن یک درآمد و سرپناه مجبور به ازدواج بشه.

من چون تورو و حتی یاد و خاطره تو دوست دارم، نمیخوام مجبور به تحمل چنین شرایطی باشم.

یا این یا اگر همسرت ناراحت میشه از شنیدن این جوری حرف بزن که متوجه بشه در نهایت به نفع خودش هست.

بگو به برادرش بگه من خودم میخوام به نام خانمم بزنم به خاطر زحماتش.

به جای اینکه منتظر بمونه دیگران بهش بگن مثلا زن ذلیل، خودش قبلش بزرگی و کرامتش رو به بقیه ثابت کنه.

بخاطر این چیزها همیشه میگم روی همسرتون کار کنید تا بخشنده و بزرگ و باشخصیت باشه.

سودش به خودتون میرسه.

ببین عزیزم، من هم برادر دارم.

میدونی چطور هستیم با عروس هامون؟

هیچ کاری به کارشون نداریم.

دوست دارن بیان، قدمشون روی چشم.

دوست ندارن، خوش باشن.

برادر وقتی ازدواج میکنه، دیگه رابطه عوض میشه.

نمیشه مثل قدیم بود. برادر مجرد با برادر متاهل کلی فرق داره.

برادر متاهل مسئولیت داره، باید کمکش کنی که بتونه وظایف مرد بودنش رو خوب انجام بده.

همین که ببینیش و بدونی حالش خوبه و راضیه از زندگیش بسه.

راضی هم نباشه، والا خودشون زبون دارن، جامعه و قانون هم که با آقایونه، پس ما چه کاره هستیم؟

خودشون بهتر از ما بلدن چیکار کنن. به هر حال انتخاب کردن و بد و خوب تصمیم خودشون هست.

ما خونه شون هم زیاد نمیریم. مگر خودشون دعوت کنن. اون هم مثل مهمون میریم، مثل مهمون میایم، چون اون خونه حریم یک زن دیگه است و نباید توش سرک بکشیم.

میخواد عروسمون شلخته باشه، به خودش ربط داره، زرنگ باشه، منفعتش به خودش میرسه.

حالا در مورد این نکته به خصوص، بی محلی میکنه؟

یعنی دوست نداره باهاش صمیمی بشید.

شما هم ولش کنید. به زور که نمیتونیم.

میخواد رابطه رو قطع کنه؟

خودش میدونه.

شما به برادرتون بگید ما حداقل ماهی یکبار دوست داریم تورو ببینیم، یک وقتی بگذار، اگر خانمت دوست داره، بیاد. اگر نه خودت تنها بیا دیگه.

اومد هم چیزی به گوشش نخونید.

فقط بفهمه که از قطع رابطه و رفتار عروستون ناراضی هستید.

اون لحظاتی که با هم هستید خوش بگذرونید و حرف اون خانم رو نزنید، لذت ببرید.

یک بار یک حدیثی خوندم، یادم نیست چی بود، اما مضمونش این بود که اگر کسی حرفی بزنه یا کاری کنه که یک زن و شوهر از هم دور بشن، هزار هزار فرشته مدام بهش لعنت میفرستن.

چون این وسط زندگی ها از هم میپاشه، بچه ها قربانی میشن، مضراتی داره بر زن و مرد.

کارمای خیلی سنگینی داره کاری که باعث دوری زن و مرد بشه از هم.

میدونم شما اینجوری نیستی و چیزی به گوش کسی نمیخونی، مطمئنم. اما بعضی وقتها، بعضی چیزها که سوال میشه، من خونه پرش رو میگم، چون این نوشته ها سال ها میمونه و خیلی ها میخونن و اگر حتی باعث بشه یک نفر، تنها یک حرف نزنه و رابطه دو نفر حفظ بشه، ارزش داره.

آهان اینم بگم، فرد اول زندگی هر کس، همسرشه. نه پدر، نه مادر، نه خواهر، نه برادر.

من اگر بین همسر و برادرم قرار بگیرم، مثلا برادرم بگه بیا سینما، همسرم بگه پارک.

حتما حتما حتما همسرم رو انتخاب میکنم.

از برادرم هم دلجویی میکنم و بعدا از دلش درمیارم، اما اولویتم همسرمه. من اگر با همسرم خوشبخت نباشم، برادر هیچ کاری نمیتونه برام بکنه. هیچ کس همسر نمیشه. هر کی زندگی و مسئولیت های خودش رو داره.