یکی از هزینه هایی که میتونید برای اطرافیانتون ایجاد کنید همینه.
مثلا تلاش کنید گوشی رو برندارید، تلفنشون رو جواب ندید.
دم به دم شون ندید.
اصلا حسی بهشون ندید که خیلی مهم هستند، خیلی گوش به زنگ و دست به سینه اید.
اکثر ما ایرانی ها، توی ناخودآگاهمون از زنگ تلفن متنفر هستیم و برامون استرس زا هست.
به ریشه اش کار ندارم، اما من به همه اینو گفتم و میدونن من تلفنی نیستم.
حتی همکارهامم میدونن، به همه میگم اگر کار واجب با من دارید پیام بدید.
من حتی با دوستهای صمیمی ام هم بیشتر از ده دقیقه حرف نمیزنم، چون حرف زیاد برام کلافه کننده است، تمام برنامه هام به هم می ریزه.
شما هم برنامه زندگی خودتون رو داشته باشید و اولویت براتون اهدافتون باشه.
کمی مقاومت کنید،دیگران روش شمارو یاد میگیرن.
اما اخمو و ناراحت نباشید، با روی خوش.
دعوا نداریم با کسی، میخواهیم زندگی خودمون رو بکنیم و به کسی هم آسیب نزنیم.
شما هم ببینید طرف تون کی هست، چیکار کرده باهاتون، مایلید باهاش حرف بزنید یا با سیاست دست و پا و زبونش رو میخواهید کوتاه کنید.
بگذارید مردم ببینید در صورت بدرفتاری با شما، یا زدن حرف های بیهوده، شما ازشون فاصله می گیرید.
و این عملکرد فقط اگر برای خانواده همسر باشه، مسلم هست با واکنش همسر مواجه میشید. سعی کنید با همه یک خط مشی داشته باشید. آدم های پرحرف و فضول و بیکار رو تحریم کنید، نه اینکه دنیارو به دو بخش خانواده خودم و خانواده همسر تقسیم کنید.