سلام عزیزم.
گاهی دلسوزی بیشتر به ضرر خودمون و طرفمون هست.
شما به عنوان یک خانم، در نقش یک همسر، وظیفه داری اجازه ندی از سمت خانواده ات بی احترامی ای نسبت به همسرت بشه.
کامل توضیح ندادی چرا بین همسرت و مادرت مشکل پیش اومد تا ببینیم حق با کی هست.
اما اینها توصیه من به شماست.
به مادرت زنگ بزن، بگو مادر من، احترامت بر من واجبه، هر چی هم به من بگی، بخاطر حق مادری که به گردنم داری چیزی بهت نمیگم. ازت میرنجم، اما بی احترامی نمیکنم بهت، بلکه ازت دور میشم. لطفم بهت کم میشه و محدود میشه به انجام وظایفم در قبالت با دلی شکسته و از روی اکراه.
اما حق بی احترامی نسبت به همسرم رو نداری.
این بچه ها که دوستشون داری، بچه های این مرد هم هستند.
با این کارت باعث جداییت از نوه هات میشی.
امروز میام بچه هارو میارم تا ببینی و دلت باز بشه. اما اگر به همسرم بی احترامی کنی میرم.
از همسرت هم دلجویی کن.
بهش بگو ناراحت نشو، من میدونم حق با توست.
اما مادرم هست. اگر اجازه میدی میخوام برم به مادرم سر بزنم. اگر هم دلخوری؛ بهت حق میدم و اولویت زندگی من تو هستی.
خواهرهات هم زنگ زدن بگو لطفا در مسائل زندگی من دخالت نکنید. اولویت زندگی هر کس، همسرش هست. نه پدر، نه مادر، نه خواهر، نه برادر و نه بچه.
اگر شما هم احترام همسرم رو نگه ندارید، واقعا ازتون دلخور میشم.
روی حرفت هم بمون تا دیگران تغییر کنن. کوتاه بیای باز آش همین آشه و کاسه همین کاسه.