سلام
خانوما هستین؟ میخواستم یکم حرف بزنم دلم سبک شه.
راستش یه چیزی مدت هاست ذهنمو درگیر کرده. من دختری نیستم که عشق شوهر باشه. ولی واقعا ذهنم درگیره چرا هیییییییچ خواستگاری ندارم.
ذهنم خیلی درگیره درحالی ک بیشتر همسنو سالام درحال ازدواجن من حتی ی خاستگارم ندارم دلم خوش بشه یدونه خیلی وقت پیش داشتم اما واقعا دلم میخاد مستقل باشم هیچکس از دل من خبر نداره هیچکی نمیدونه فکرم تاچه حد درگیره بخدا نمیگم باشه ازدواج کنم حداقل یکی جدی وجود داشته باشه فک نکنمبدم
چندسالته؟
ببین الان دیگه خواستگاری سنتی داره به صفر میل میکنه
اکثرا اول دوستیه بعد ازدواج
من که خیلی دوس دارم ازدواج کنم و خواستگار ندارم ☹
من از ازدواج وحشت دارم
هیچکس از دل من خبر نداره چقدر حال روحیم خرابه
من تو دوران آشنایی ام ، از یه طرف ادم خوبیه ، از یه طرف من نمیتونم تو رابطه با کسی باشم دلم نمیخواد درگیر این چیزا باشم
میخوام بگم الان واقعا دلم میخواست جای تو بودم ولی انقدر دغدغه و استرس نداشتم ، احساس اجبار دارم ، حس میکنم واسه اینکه طرف آدم خوبیه و از دستش ندم دارم هم اونو تو چاه میندازم هم خودمو
من خیلی دارم ولی نمیشه. یا خانواده ام مخالفت میکنن یا خودم اصلا بدلم نمیشینه یا اونا منصرف میشن یهویی. البته خودمم عجله ای برا ازدواج ندارم ولی چون میبینم همسن و سالام دارن ازدواج میکنن و از شیرینی لحظاتشون میگن بعضی وقتا نظرم عوض میشه و میگم بهتره ازدواج کنم.
وقتی اینجوریی ازدواج نکن من خب ی رابطه رو بهم زدم بخاطر خیلی دلایل زیاد خوبی داشت اما کلی ام بدی مثلا از مهمون میگف خوشم نمیاد هرروز از یکی بدش میومد مثلا نمیزاش اینستا داشتع باشم مثلا شبا دیر میخوابیدم شک میکرد بهم از ازدواج باهاش ترسیدم یکمم خسیس بود
این خیلی خیلی آدم خوبیه . خیلی به هم میخوریم
ولی بخاطر خوب بودن بیش از حدش میترسم
من هنوز رو خودم کار نکردم ، نمیتونم بحاطر خوب بودن زیاد اون ، و واسه از دست ندادنش ازدواج کنم باهاش
آدم پاکیه تا حالا با کسی نبوده، تا حالا حتی خاستگاری یکی دیگه ام نرفته ، هم میترسم همه چیو به هم بزنم ، هم میترسم باهاش ادامه بدم
