دوراهی

خیلی تو فضاشون نبودم،ولی حقیقت اینه که شما وقتی بخوای تو کلینیک کار بکنی نگاه به سوادت میکنن بیشتر تا اینکه ببینن تو کدوم دانشگاه بودی،من تو رشته ی روانشناسی بچه هایی رو میشناسم که ارشدشونو از علامه طباطبایی گرفتن ولی الان بیکارن،پیام نوری و دانشگاه آزادی بیکارم دیدم، تو جامعه جا افتاده که مثلا اگه پیام نوری باشی مدرکت به درد نمیخوره یا اینطور چیزا(با اینکه بچه های پیام نور کتاب محورترن و نسبت به بچه های دانشگاههای دیگه عملا حجم مطالبی که میخونن معمولا بیشتره،البته به استثنای دانشجوهایی که از تستی بودن آزمونها سوءاستفاده میکنن و به خوندن نمونه سوال و تست بسنده میکنن و در نتیجه بدون اینکه چیزی یاد بگیرن مدرکشونو میگیرن) ولی حقیقت این نیست،حداقل تو رشته ی ما، ما داریم همکارایی که از پیام نور یا آزاد اومدن و کارشونم خیلی خوبه، مهم اینه که اگه میری مثلا پیام نور نخوای با نمونه سوال و اینجور چیزا نمره بیاری و واقعا کتابها و درستو بخونی و مدرک بگیری، باید واقعا سواد این رشته رو داشته باشی و مطالب رو بلد باشی و بعد بتونی با استفاده از کارگاههایی که شرکت میکنی رزومه ی قوی برای خودت بسازی و بتونی خودتو به عنوان یه مشاور یا درمانگر که سطح علمی و توانایی بالایی داره ثابت کنی،در مورد حسابداری هم چون شوهر خودم مدیر فنی یه شرکت حسابرسیه اطلاع دارم که دقیقا همین موضوعه،الان کسایی که میان پیششون برای کار بیشتر نگاه میکنن چه قدر سواد کار کردن دارن، زیاد به دانشگاهی که ازش فارغ التحصیل شدن نگاه نمیکنن،شوهرم میگه اول که میان تقریبا چیزی بلد نیستن و و در جریان کار کردن یاد میگیرن،چون به غیر از چندتا چیز محدود بقیشو تو دانشگاه یادشون ندادن، مهمه که اون آدم متقاضی کار باهوش باشه و علاقه داشته باشه و برای یاد گرفتن حریص باشه، حالا حسابدار شرکتها رو نمیدونم ولی برای حسابرسی میدونم که این مسئله مهمه و البته اگه قرار باشه توش پیشرفت کنن باید آزمونهایی بدن،یعنی مدام باید مطالعه داشته باشن،آزمونهاشم راحت نیست،الان بین همکارای شوهرم هستن کسایی که با مدرک پیام نور هم تونستن cpa بگیرن(یه مدرک مهم در حسابرسی هست،شما تا این مدرک رو نگیری نمیتونی مدیر فنی،مدیر عامل یا شریک شرکت باشی)، بین همکارای خودم از دانشگاههای مختلف آدمهای موفق دیدم، و از دانشگاههای مختلف هم آدمهایی با مدرک خودم دیدم که بیکارن و واقعا چیزیم بلد نیستن،بین همکارای همسرم هم از دانشگاههای مختلف آدم موفق دیدم،آدم ناموفق هم دیدم،چندتا همکاراش اصلا نتونستن بمونن و کلا شغلشونو عوض کردن چون شغل راحتی نیست،در مجموع استعداد،علاقه، تلاش شما و کتابهای خوبی که مطالعه میکنید،جاهایی که آموزش اضافه تر دریافت میکنید حالا تو روانشناسی کارگاهها و تو حسابداری شرکتها در درجه ی اول اهمیت دارن،قطعا دانشگاه هم بی تاثیر نیست،اونی که تو شریف حسابداری میخونه یا تو علامه طباباطبایی روانشناسی خوب از اساتید بهتری بهره میگیره و فضای رقابتی دانشکاه باعث میشه خود به خود نسبت به دانشجویی که تو دانشگاه پایینتری درس میخونه تلاش بیشتری داشته باشه و از منابع بیشتری برای آموزش استفاده کنه، اما بیشتر به شخص دانشجو بستگی داره که تا چه حد از منابع موجودش استفاده ببره، بین دانشگاه پیام نور و آزاد بهتره از کسی که اونجاها بوده بپرسید،مثلا کسی رو پیدا کنید کارشناسیش پیام نور و ارشدشو آزاد گرفته باشه یا برعکس،نظرشو بپرسید که فضای کدوم بهتره،اما در کل همه چیز به تلاش خودتون بستگی داره، اسم و رسم دانشگاهها ناامیدتون نکنه،موفق باشید