دوراهی

دانشگاهم من هم پیام نور رفتم هم ازاد، پیام نور اصلا احساس نمیکنی دانشجویی خیلی بده، برای کارمندا و شاغلا خوبه که وقت ندارن برن تو کلاس شرکت کنن، 

همه شغلا الان به روابط عمومی قوی نیاز دارند مثلا یک مدیر مالی باید طرز برخورد با ارباب رجوع بدونه زبان باز باشه طرز برخورد با زیر دستاش وکنترل اونا را بلد باشه روانشاسی اعصاب میخواد با مشکلات دیگران وروحیه خراب مردم سر وکارداری بنظرم تو روانشاسی صبرو حوصله حرف اول میزنه

دقیقا موافقم

اگر رشته حسابداری انتخاب کردی همزمان باید نرم افزار وزبانت ارتقا بدی  نوشتن دفاتر برخی دوره ها عملی حسابداری فقط تو اموزشگاه  درس میدند که تو بازار کار کاربردی تر هست ولی واحدهای دانشگاه میگذورنی از نظر کار عملی حسابداری نقص داره مورد قبول بازار نیست

باید به علایق و استعدادهای خودت نگاه کنی، برای حسابداری باید ریاضیت خوب باشه و البته به ریاضی علاقه داشته باشی،برای روانشناسی باید حفظیاتت قوی باشه،این دوتا کاملا با هم متفاوتن،شما تو روانشناسی با آدمها سرو کار خواهی داشت اما برای حسابداری لزوما اینطوری نیست،چون تجربی هستی تو روانشناسی نسبت به بچه های انسانی راحتتری،چون درسهایی مثل نوروپسیکولوژی یا فیزیولوژی رو بهتر میفهمی(به خاطر زیست دبیرستان) ،تو حسابداری هم از بچه های انسانی راحتتری ولی خوب کارت نسبت به بچه های ریاضی فکر کنم سختتر باشه،در کل این مورد چیزی نیست که کسی بهت بگه،باید ببینی استعداد و علاقت در زمینه ی درس و در آینده در کار کردن چیه؟اگه بیشتر دوست داری با آدمها تعامل داشته باشی،اگه حفظیات رو باهاش راحتتری، اگه فن بیان خوبی داری روانشناسی برات بهتره،اما اگه از حل کردن مسائل ریاضی لذت بیشتری میبری،شغلهای مرتبط با حسابداری رو بیشتر میپسندی و با روحیاتت جور در میاد برو حسابداری

من شرایط تو پست های قبلی توضیح دادم اگه ریاضیت درحد متوسط رو به پایینه پارتی هم نداری  رشته حسابداری فایده نداره یا هررشته دیگه ای نتونی توش تاپ باشی  اگه برای مدرک ودانشگاه پرستیژ اجتماعی میخوای مدرک بگیری یه حرف دیگه هست چون الان بازار کار تو ایران جوریه همه یک لیسانس دارند بنابراین یا باید تاپ باشی یا پارتی گردن کلفت داشته باشی

البته برای حسابداری هم به شکل دیگه باید روابط عمومیت خوب باشه،اگه قرار باشه کارمند بانک بشی یا مثلا مدیر مالی باشی یا حسابرس باشی و با شرکتهای مختلف و مدیران و حسابداراشون تعامل کنی و حتی در آینده خودت به عنوان مدیر فنی یا مدیر عامل با شرکتها قرارداد ببندی و تو مجمع ها شرکت کنی خوب باید فن بیان و روابط عمومی خوبی داشته باشی

درمورد حسابداری بهت گفتم استعداد ریاضی باید داشته باشی واینکه تو کارات زیرک باشی وسیاست رفتاری داشته باشی وزبون باز ومردم نگه دار باشی که تاپ رشته حسابداری باشی  

درمورد رشته روانشاسی تحقیق کن چطوری تاپ رشته بشی اصلا درتوانت هست اگه پارتی گردن کلفت داری که بحثش جداست تو بازار کار اینقدر رقابت زیاده نمیتونی درحد متوسط ظاهر بشی وانتظار کسب درامد انچنانی داشته باشی

تو روانشناسی کارگاه هایی که شرکت میکنی خیلی مهمن، شما تو دانشگاه بیشتر با نظریات و تئوریها آشنا میشی به جز چندتا درس که واحدهای عملی دارن که اونها هم طوری نیستن که شما باهاش بتونی مریض ببینی، درستو که خوندی باید ببینی چه رویکردی رو باهاش راحتتری و با توجه به همون کارگاههای اساتیدی که میدونی کارشون خوبه و واقعا چیزی بهت اضافه میکنن رو شرکت کنی تا بتونی مریض ببینی،اگه بخوای تو کلینیک کار کنی حتما باید ارشدتم بگیری،چون باید دو تا مدرک روانشناسی داشته باشی، اول که میخوای بری سر کار باید بتونی رئیس کلینیکو مجاب کنی که براش کار کنی و باهاش قرارداد میبندی،اول خودت باید مریض ببری،از این نظر باید روابط عمومیت خوب باشه و بتونی برای خودت مراجع پیدا کنی،کم کم از طرف خود کلینیک هم برات مراجع میفرستن،البته این به شرطیه که کارت خوب باشه و اول بتونی خودتو نشون بدی،البته برای کلینیک زدن،مطب زدن و اینها شرایط باز فرق میکنه، تو مراکز بهزیستی و توانبخشی و جاهای دیگه ای هم میتونید کار کنید،این که برای ارشد چه رشته ای رو انتخاب کنید هم باز فرق میکنه مثلا اگه برید بالینی واحدای عملیش بیشتر از مشاوره هست و کارورزی زیاد باید برید،اینا رو دیگه تو محیط دانشگاه خودتون کاملا متوجه میشید