«شعر ٣»

گفتم:

میدونی؟

کاش زندگی عین یه نوار کاست بود...

گفت:

نوار کاست؟

چطور مگه؟

گفتم:

چون اگه هر جاشو دوس داشتی،

میشد با یه خودکار برش گردونی عقب...

گفت:

آخه مشکل اونجاست

اگه این کاستو برگردونیش عقب،

فقط قسمتای قشنگش نمیاد که،

همه چیش برمیگرده عقب

دوباره باید بشینی ببینی برای لبخندی که الان میزنی،

قبلش چقد گریه کردی..😔🌷

باید تو را
به جان جوادت قسم دهد

یعنی که هشتِ زائرتان
پیش نُه گروست

زعفران چی🍀

عشق سلطانیست کو را حاجت دستور نیست

طائران عشق را پرواز گه جز طور نیست

من

دل رفتن نداشتم

درخت خانه‌ات ماندم

تو

رفتن را

دل دل نکن

ریزش برگ‌هایم

آزارت می‌دهد

این چه عشقی است که در دل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می‌گریزی ز من و در طلبت

باز هم کوشش باطل دارم

امشب دلم از آمدنت سرشار است

فانوس به دست کوچه‌ی دیدار است

آن‌گونه تو را در انتظارم که اگر

این چشم بخوابد آن یکی بیدار است

🌻🌷🌷🌷🌻

هر قفلی که می‌خواهد

به درگاه خانه‌ات باشد

عشق پیچکی است

که دیوار نمی‌شناسد

نه چتر با خود داشت نه روزنامه نه چمدان

عاشق‌اش شدم...

از کجا باید می‌دانستم

مسافر است؟!

کاری کن

ساحل

رویای رسیدن به تو نباشد

در دریا

چاره جز

عاشق بودن

نیست

از راه گم شدم که به راهم بیاوری

بنشین قضاوتم کن! از این پس تو داوری!

بگذار تا نقاب تو را دربیاورم

تو، از خودم به گریه‌ی من مبتلا تری

من انکسار روح توام در مقام شعر...

بی یار، بی قرار، نه عشقی، نه باوری!

اینجا جهان توست به دوزخ خوش آمدی

بگذر از آفریدن این زخم سرسری

حرفی بزن دفاع کن از خلقت خودت

با این سکوت کفر مرا درمیاوری!

کفر مرا ببخش، من آیینه‌ی توام

تکثیر غم به وسعت دنیای دیگری...

بگذار جای ما و تو یک شب عوض شود

شک می‌کنم اگر که تو ایمان بیاوری!

🥀🥀🥀🥀

به خاطر مردم است که می‌گویم

گوش هایت را کمی نزدیک دهانم بیار

دنیا

دارد از شعرهای عاشقانه تهی می‌شود

و مردم نمی‌دانند

چگونه می‌شود بی هیچ واژه ای

کسی را که این همه دور است

این همه دوست داشت

عشق قائل به زمان و مکان نیست،

به هست و نیست هم!

ساده تر بگویمت،

بودی دوستت داشتم...

نیستی؛

هنوز هم دوستت دارم!❤❤

در این هستی غم انگیز

وقتی حتی روشن كردن یک چراغ ساده «دوستت دارم»

كام زندگی را تلخ می‌كند

وقتی شنیدن دقیقه ای صدای بهشتی‌ات

زندگی را تا مرزهای دوزخ می‌لغزاند

دیگر نازنین من

چه جای اندوه؟

چه جای اگر؟

چه جای كاش؟

و من...

این حرف آخر نیست!

به ارتفاع ابدیت دوستت دارم

حتی اگر به رسم پرهیزکاری های صوفیانه

از لذت گفتنش امتناع كنم

خوابیدن را دوست دارم، چون رویاهایم تنها جایی است که تو به من تعلق داری

جان دلم

بی حوصله ام و خواب به چشمانم نمی آید

منتظر دیدار آن چشم های روشنم تا بار دیگر جان گیرم