تصور می کنم روز داوری به اتاقی سفید صدایم می کنند که صندلی چوبی ناراحتی دارد که رویش می نشینم و بعد پروردگار با لبخند می آید سراغم و می گوید برایم مهم نیست چه کارهای خوب و بدی کرده ای، برایم مهم نیست به من اعتقاد داشتی یا نه، و برایم مهم نیست به فقرا سخاوتمندانه پول داده ای یا خسّت، ولی این شرح دقیقه به دقیقه ی زندگی تو روی زمین است. بعد یک کاغذ به طول 10 هزار کیلومتر دستم می دهد و می گوید بخوان و درباره ی زندگی ات توضیح بده. مال من این است:
چهاردهم ژوئن
9 صبح بیدار شد.
9:01 دراز روی تخت،خیره به سقف.
9:03 دراز روی تخت،خیره به سقف.
9:05 دراز روی تخت،خیره به سقف.
9:07 دراز روی تخت،خیره به سقف.
9:08 غلت زد روی دنده ی چپ.
9:09 دراز روی تخت،خیره به دیوار.
9:11 دراز روی تخت،خیره به دیوار.
9:13 دراز روی تخت،خیره به دیوار.
9:15 بالش را دولا کرد نشست تا از پنجره بیرون را تماشا کند.
9:16 نشسته روی تخت،خیره به بیرون پنجره.
9:18 نشسته روی تخت،خیره به بیرون پنجره
9:20 نشسته روی تخت،خیره به بیرون پنجره.
بعد خداوند می گوید زندگی هدیه ای بود که ارزانی ات کردم ولی تو حتی به خودت زحمت ندادی کاغذش را باز کنی. بعد هلاکم می کند