مادرا بیاین...

فکر می کنم جزو مهم ترین مشکلات زندگیم فرار کردن ها باشه.
حالا نرم افزار می خونم. لب تاپ وسیله کار کردن منه. ولی بچه که بودم مامان و بابام دعوا می کردن می رفتم می نشستم پشت کامپیوتر و بلند آهنگ گوش می کردم. تو دبیرستان وقتی بهم فشار می اومد. می شستم کتاب می خوندم و آهنگ گوش می کردم. الان لب تاپ مثل مسکن ه برام ولی برای فرار کردن.
زیاد خوابیدن هم یه راهیه برام که فرار کنم. همیشه بوده.

آخ گفتی قد دست گذاشتی رو دلم
همه ی دوستای من ازم بلندترن منم قد 160ه.همیشه تاسف می خوردم اگه یه مادر درست و حسابی داشتم وقتی 10 سالگی بالغ شدم منو می برد دکتر و بلوغم به عقب می افتاد و این قدر قدم کوتاه نمی شد. یا بهتر غذا می خوردم یا صبح تا شب فقط تو خونه نبودم. انگار نه انگار که تو سن رشد بودم.
چه قدر مثال خوبی زدی، واقعا فاصله اش 20 سانته ولی این قدر متفاوته. مثل تست های کنکوره که فاصله رتبه 1 تا 100 فقط دو تا تسته.

فکر می کنم به این مشکل می گن Overthinking. هی پشت هم فکر می کنیم. یه مدت یادمه سال اول دانشگاه داروی خوبی می خوردم. زیاد فکر نمی کردم. فقط کار می کردم. دوران خیلی خوبی بود. ولی بعدش دارو اثرش کم شد و من موندم و روحیه داغونم. خیلی اوقات می دونم دقیقا باید چی کار کنم ولی نمی کنم. 

یه بخشی این معضل وزنم جدا از تقصیرات خودم. جدا از غذاهای ناجوری که خوردم. تقصیر ایده مادرمه که ما هیچ وقت لاغر نمی شیم. ما همینیم که هستیم. ژن ما چاقه و ما هرگز باربی نمی شیم. در صورتی که این طور نیست.
من یه تئوری داشتم درد رو با درد تسکین دادن. حس می‌کنم شبیه تئوریدفع افسد به فاسده! 
وقتی خودم رو می‌بینم همه‌اش حس می‌کنم با بقیه فرق دارم برای همین لیاقت خوب رو ندارم. اصلا لیاقت هیچیو ندارم. هیچی برای من نیست. همیشه تحملم بالاست. اعتراض نمی‌کنم.

ورزش رو فعلا از تو یوتیوب پیدا کردم chloe thing‌خیلی خوبه ولی تنبلیم میادمشکل دقیقا همین تنبلیه. وگرنه بهت گفتم همه چیز برای وزن کم کردنم در این لحظه مهیاست.
دیروز رفتم بودم مصاحبه برای کارآموزی، یهو گفت زبانت چطوره گفتم نوشتم خوبه. گفتم خودتو معرفی کن. منم معرفی کردم. به نظر خودم خوب بود. ولی خیلی بهتر می‌تونست باشه. خیلی خیلی بهتر. واقعا باید یه سرمایه گذاری عظیمی رو زبانم بکنم.
برنامه نویسیم رو باید ارتقا بدم. باید یاد بگیرم و روی یادگیری سرمایه گذاری کنم. نه این که روی موج بازار که الان وب و ایناست حرکت کنم.


یکی از بهترین هدیه‌های پدر عوضی من به  من این بود که هیچ وقت گوش هیچ مردی رو نخوردم! چون از اول فرض رو بر این گذاشته بودم که همه مردا عوضی اند مگر این که خلافش ثابت بشه.
کلا ماهایی که وضعیت خیلی بد داریم. یه سری توانایی هارو به مرور کسب می‌کنیم. که می‌تونه به درد بخور باشه. سیاست تا حدی جزوشه. ولی همه اشون در سایه اینه که بتونیم. اعتماد به نفسش رو داشته باشیم. این دو روزه حالم از چند روز پیش بهتر شده. صحبت هات خیلی کمکم کرد. یه کاری که تونستم انجام بدم این بود که این قدر به این موضوعات فکر نکنم. فکرم رو بذارم روی چیز های دیگه.

حتما به نصیحتت گوش می‌کنم و نمی‌ذارم کسی هک‌ام کنه. قول می‌دم. نمی‌ذارم دیگه کسی بفهمه چی تو سرم می‌گذره و چی آزارم می‌ده. اطرافیانم تا الان فقط ازش سوءاستفاده کردن به هیچ وجه کمک‌ام نکردن. ته‌اش رسیده به این که لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود. 

منم خیلی دوستت دارم عزیزم.
دوریم از هم. همو نمی‌شناسیم ولی بسیار نزدیکیم.  

دقیقا داریم تو جامعه ای رقابت می کنیم که پدر و مادرها خودشون رو جر دادن برای بچه هاشون بهترین چیزها و شرایط براشون فراهم بوده.
به بدبختی من اینه که یه ناز پرورده رو از نزدیک می شناسم و به طرز عجیبی با مادرش دوستم. و متاسفانه اون دو تا می دونن من چه شرایطی در خصوص مادرم دارم.
یه جورایی انگار بهم پز می ده. بچه مو بردم تست بگیرن چه قدر تیزهوشه. آخه بچه من تیزهوشه! فلانه بهمانه!
امروز می گفت آره فلان شب حالش بهم خورد من پاشدم فلان چیز درست کردم فلان دادم می خواستم مجبورش کنم بره سرم بزنه. بعد من همه اش مقایسه می کردم من بمیرم هم مادرم هیچ واکنشی نشون نمی ده. حتی وقتی بالا آوردم نمی پرسه خوبی چطوری! یه روزایی حس می کنم از قصد آزارم می ده.
اشتباه کردم. به سادگی و نباید دیگه اشتباه کنم.

سلام عزیزم
آره حالم کلا بهتر شده. ولی هنوز اثرات بدش هست. بی خوابی دارم. شبا به خودکشی فکر می‌کنم ولی روزا حالم خوبه. می‌رم بیرون سرکار. انرژی دارم.
تو خوبی؟

چرا کم‌خونی.