از هرچه میرود سخن دوست خوشتر است...

دوستان و دشمنان را می شناسم من
زندگی
را دوست می دارم
مرگ را دشمن
وای ، اما با که باید گفت این ؟ من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن
جویبار لحظه ها جاری....

قاصدک گفته بودم که دگر نیست مرا انتظارخبری

باز اما تو چنین پر شتاب پر غرور از چه روی از برم می گذری؟

قاصدک ,قاصدک گفته بودم که مرا نیست,تمنای کسی

در دلم نیست به جز مهر نیاز و هوسی

گفته بودم که دگر من نروم سوی کسی

گفته بودم که به ماتم کده ام نیست حتی امیدی به حضور مگسی

باز اما تو چرا؟تو چرا بر سر راه منم در گذری

قاصدک ,خسته ,پریشان ودلم غمگین است

رو به هر سوی نمودم اما هیچ جا نیست مرا هم نفسی

نیست فریاد رسی

منـ چنان چون خويشتن را ـ نيک

می شناسم ابرهايی را که شب هنگام

چون شب بارانی تصوير سرشارند

طفلکان آشيان را؛ با سخاوتمندی دريا

سالهای سال؛

شب همه شب در فضای روشن افسانه می بارند؛

ليک روز اندوه هزاران حقيقت را

خيس خجلت؛ با فريب وعده ها سيراب میدارند