وقتی بهشت عزوجل اختراع شد
حوا که لب گشود عسل اختراع شد
در چشم های خسته ی مردی نگاه کرد
لبخند کوچکی زد و قند بدل اختراع شد
آهی کشید، آه دلش رفت و رفت و رفت
تا هاله ای به دور زحل اختراع شد
حوا بلوچ بود ولی در خلیج فارس
رقصید و در حجاز هبل اختراع شد
آدم نشسته بود، ولی واژه ای نداشت
نزدیک ظهر بود، غزل اختراع شد
آدم که سعی کرد کمی منضبط شود
مفعول فاعلات فعل اختراع شد
"یک دست جام باده و یک دست زلف یار"
این گونه بود، ها! که بغل اختراع شد
تو کز نجابت صدها بهار لبریزی
چرا به ما که رسیدی همیشه پاییزی
ببین سراغ مرا هیچ کس نمی گیرد
مگر که نیمه شبی غصه ای،غمی،چیزی
تو هم که می رسی و با نگاه پرشورت
نمک به تازه ترین زخم هام می ریزی
خلاصه حسرت این ماند در دلم که شما
بیایی و بروی،فتنه بر نیانگیزی
خییلیییییی قشنگهههعهههه
شانهات را دیر آوردی سرم را باد برد
خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد
من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند
نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد
از غزلهایم فقط خاکستری مانده به جا
بیت های روشن و شعله ورم را باد برد
با همین نیمه همین معمولی ساده بساز
دیر کردی نیمهی عاشقترم را باد برد
بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت
وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد
امسال نيز در شب سرد تولدم
تنهاتر از هميشه خودم بودم و خودم
چشم انتظار آمدنت بيشمار بار
تا صبح پشت پنجره هي رفتم آمدم
شيرين من نيامدي اما و تلخ كرد
كام دقيقهها را كيك تولدم.....
عصري كه آمدي به گمانم دوشنبه بود
عصري كه عاشقم شدي و عاشقت شدم
عصري كه خط نميخورد از خوابهاي من
عصري كه تا هنوز از آن در نيامدم
ای جووووون
آسمان دل من باز ابریست
چه کنم آه دلم بی جا نیست
گله مند است ازین کار خدا
قدرت درک خدا در من نیست
ناله و آه و فقان از این دل
قدر صبری ست که آن در من نیست
این همه رنج و مشقت در من
حکمت کار خدایم در چیست ؟؟؟
نشد که زندگی ام را کمی تکان بدهی
نخواستی سر این عشق امتحان بدهی
نخواستی که بمانی و دردهای مرا
فقط یکی دو سه سالی به دیگران بدهی
قرار بود همین روزها به هم برسیم
قرار بود تو" بابا "شوی و نان بدهی
نگو که آمده بودی سری به من بزنی
و بعد بگذری و دل به این و آن بدهی
نگو از اول این راه عاشقم نشدی
نگو که آمده بودی خودی نشان بدهی
گناه فاصله ها را به پای من زدی و...
نخواستی به تن خسته ام زمان بدهی
