همکلاسیم.

هوم.فهمیدم منظورتو یجورایی الان برات مثل یه معمای حل نشده ست

یه جایی خوندم وقتی میخواین کسیو به خودتون جذب کنین،یه نقطه مشترک پیدا کنین و سعی کنین این نقطه مشترک رو به چشم طرف مقابل بیارین.

اره

این سرکلاس بود؟

ما هم یکیو داشتیم توکلاس تیپش تو همین مایه ها بود.از نظر اخلاقی هم مرموز بود همه دوست داشتن بهش نزدیک شن و کشفش کنن

چرا .. 

از یکیشون خیلییییی... 

نمیشه گفت ویژه ولی تو خاطر میمونه

من الان رسیدم😐

نگاه فارغ از جنسیت تو این مملکت هییییچ جایی نداره... مگه اینکه یه کم تو دانشکده های هنر اینجور باشه... نه بقیه ی رشته ها و ...

منم اون اوایل دانشگاه دقیقا همین دید رو داشتم... 

 هیچ وقت یادم نمیره. همون هفته ی اول ک رفتم سر کلاس پاشدم گفتم بچه ها شماره هاتونو همه بگید سیو کنم... بعد ب پسرا رسید... انگار برق گرفته بودشون.... 

فکر میکردن میخوام باهاشون دوست شم..

گفتم فلانی شماره تو بگو... گفت راستش دوست دخترم حساسه ....

انقدر ذهن ها بسته و جنسیت زده س.... 

اونایی ام ک خیلیییی دیگه ادعای این حرفا رو دارن بعد چند وقت میرن تو یه فاز دیگه و میخوان دوستی دوست پسر دختری شه...

بعد ببین من دانشگاه تهران درس خوندم.. اکثر استاده تحصیل کرده کشورای اروپایی بودن اونجا چند سال زندگی کردن.. همیشه فکر میکردم دیگه اینا باید فارغ از این نگاه های جنسیتی شده باشن... 

ولی نه... تربیت ایرانیشون بیشتر غلبه داشت...

منم کم کم یاد گرفت. ک جواب سلام جنس مذکرم با اکراه باید بدی... یه وقت هوا برشون نداره ک نظری داری...

ببین همین استاده یه بار بهش تو اردویی ک رفتیم گفتم صداتون قشنگه برای دوبلری و مجری.... 

بعد پروژه ام با اون بود شماره م رو داشت. شبش زنگ زد. 

گفت واقعا گفتی صدام خوبه. , ؟ یه شعر میخوام بخونم برات...

منم اتفاقا دانشگاه تهران بودم 🙃

دقیقا مث تو فکر میکردم این دانشگاه یکم فضاش بهتره ولی دیدم نه.

کشورای دیگه نبودم خبر ندارم ولی متاسفانه اینجا همه یا از جنس مخالفشون فرار میکنن یا به اسم سوشال فرند در واقع میرن تو فاز bf gf بازی.. مسخره س.

من معتقدم توی محیط های اجتماعی مطلقا جای نگاه و بحثای جنسی و جنسیتی نیس، ولی نه تنها اینطور نیس بلکه خیلی عذر میخوام فکر میکنم درصد زیادی از جامعه، بقیه رو به چشم یه آلت جنسی میبینن که حالا کارهای دیگه هم میکنه!!!!😒

خیلیا حتی توی همون دانشگاه تهران، دانشگاه رو یه بنگاه همسر یابی میدونن... بگذریم 😒🤐

چه جالب.. کدوم دانشکده بودی..

دقیقا همینطوره.. 

حالا دانشگاه تهران واقعا واقعا فضاش خیلیییی بهتر از جاهای دیگه س ولی بازم ته تهش همون آش و همون کاسه س...

من به این نتیجه رسیدم هیچ وقت هیچ وقت هیچ نگاهی و هیچ حرفی از طرف مرد ها بی منظور نیست.. 

اینو تو تمام سالهای دانشگاه و کار و زندگیم فهمیدم...

طرف میاد میگه خانم فلانی فلان کار چی شد... کی تحویل میدی...  من تو ذهنم دیگه مثل قبل نمیگم خوب دنبال اون کاره. میگم گمشو بابا کی ب تو نگاه میکنه... 

چون واقعا جامعه این دید رو بهم داده....

اره چ خوب گفتی آلت رو.  

دقیقا همینه... 

وقتی استاد تحصیل کرده ی مدعی برابری انسان ها میاد با چشای خمار  میگه گردنبندت چه قشنگه یه لحظه. شالتو بزن اونور ببینم. چون فکر کرده از سوادش تعریف کردی دیگه انگار گفتی جوووون بیا با من فلان کن.....د یگه  چ انتظاری از جوجه دانشجوها داری..

ببخشید عزیزم اگه ناراحت نمیشی نمیخوام بیشتر از این توی این سایت نشونی بدم از خودم

آره دانشگاه تهران بهتره وضعش ولی بازم دقیقا همینه که میگی. منم دقیقا مث تو شدم توی برخوردم با مردا

هرچی میگی رو کاملا میفهمم و تایید میکنم. من که خیلی از این وضعیت خسته میشم. چون اقتضای شخصیتم اینه که واقعا فارغ از جنسیت میخوام رفتار کنم ولی مجبورم خودمو با جامعه وفق بدم و خلاف اقتضائات خودم عمل کنم😕

بله درسته.. 

نگو دانشکده رو...

اره والا... منم خیلی خیلی جلو خودمو میگیرم... یه وقت حرکتی نکنم ک این مردهای مریض بتونن کوچیک ترین فکری کنن... 

بر خلاف زمان دانشجویی که راحت بودم... 

میگفتم همه هم سن همیم چرا باهم نگیم بخندیم. چرا باید تو خارج از کلاس تو محوطه ب یه پسر هم سن خودم بگم آقای فلانی... اسمشو بگم بابا.. 

چه فرقی داره اون وقت به همکلاسیای دخترمم باید بگم خانم محمدی خانم حیدری خیلی مسخره س... 

ولی نمیدونستم پسرا حتی اسمشونم صدا کنی میرن تو فاز دیگه.... 

من که همکلاسیای هم‌سنمو کلا به چشم مادر فرزندی نگاه میکردم😄😄 مخصوصا ترم اول خیلی کوچولو بودن. خندم میگرفت بخوام اینطوری رسمی حرف بزنم

ولی خب هرجامعه ای بالاخره سختیای مخصوص به خودشو داره. هیچ جا مدینه فاضله یا کاملا مطابق میل ما نیس...

اخی اره.. 

والا استادارم من به چشم پدر دختری و پدربزرگی میدیدم.. 

نمیدونم چی شد یهو به خودم اومدم دیدم. یه جوریی ذره ذره. روح و روانمو خورد ک الان چندد سال میگذره هنوز نمیتونم فراموش کنم ک چطور منی ک اون فکرا رو داشتم چطور عاشقش شدم.چطور دستام تو دستاش میلرزید.... دوسال باهاش دوست  بودم. یه عمر باید با حسرت زندگی کنم...

حسرت اون استادت یا حسرت عمر تلف شده؟

میدونم اینی که میخوام بگم خیلی شعارگونه‌س و فقط تو حرف راحته اما واقعیت اینه که باید از این خاطرات و تجربه ها، بیشتر درس هاشو با خودمون مرور کنیم تا تلخی ها و ناکامی هاشو