موقع عصبانیت یا داد میزنم انقدرکه صدام دیگه درنمیاد ،گلوم میگیره
با یه چیزی روپرت میکنم شکستن و نشکستن مهم نیست فقط باید پرت کنم
روزای عادی هم یه گوشه نشستم با کسی کاری ندارم
خیلی مشکلات داشتم فکر کنم به یه مریضی روانی دچار شدم
میشه حرف بزنید بامن یه کم
آخه هیچکس دیگه نیست که باهام حرف بزنه
همه فقط اذیتم میکنن
مهربونم اثرات تنهاییه
خودتو به یه کار جدید سرگرم کن
عزیزم چرا بخودت مریضی نسبت میدی
منم عصبی میشم باید ی چیزی بشکنم یا پاره کنم
برا همه میش میار
اگه دلت گرفته حرفربزن یکم سبک شی
من درخدمتتم دوست گلم
به خدا از صبح تا شب تو اتاقم سرگرم میکنم خودمو
مزاحمتی برای کسی ندارم
ولی خواهر برادر و پدر همه اذیتم میکنن همش نیش و کنایه میزنن
همش دیگرانو با من مقایسه میکنن
همش بابام فرق میذاره انگار من بچه خودش نیستم
چون فقط من تو خونه ام همش سرکوفت میشنوم
خسته شدم
به من میگن دیوونه ای باید ببریمت بیمارستان روانی
هربار یه چیزی میشه بهم میگن مفت میخوری و میخوابی
مگه من خودم خواستم ب دنیا بیام
آخه کجا رودارم برم که بهم میگن جمع کن برو
آخه پدر باید این حرفو بزنه
عصبانی هست که هست
باید بگه از خونه من برو
ریلکس باش بااعضای خونوادت
راحت باش باهاشون در طول روز گفتگو کن
اگرم تیکه انداختن سرکوفت زدن بگو خدا هرکسو یه جور افریده اما سعی میکنم طوری رفتار کنم ک باعث رنجش شما نشم
طوری حرفبزن که نتونن درمقابلت کل کل کنن..بفهمن که به بلوغ رسیدی و شخصیت مقبولی داری
اما کارخودتو بکن در نهایت
چند جا رفتم سرکار
چند ماه موندم یا تعدیل نیرو کردن یا بیمه نکردن خود خانوادم گفتن دیگه نرو
یا حقوق ندادن
حالا اینهمه بد آوردم بهم میگن اضافی
اینروزا مردا فرق نداره پدر یاشوهر انقدر تحت فشارن از لحاظ اقتصادی وکار وزندگی
مطمئن باش از ته دلش نیست، عصبی ب شما ی چیز میگه
احتنالا شمام عصبی میشی با داد جواب مبدی اونم پدر سنش بالاس طاقت نمیاره ی چیزی میگخ
میترسن رو دستشون بمونی میخوان خستت کنن تا به ایده ال ترین موقعیتهای ازدواجیت جواب مثبت بدی
