دلم میخواد بدونم قدیمام اینهمه غم و غصه زیاد بود؟؟ جوونای سالایه کودکی ما، مثه ما بودن؟ ما تو عالم بچگی دنیا رو قشنگ و شفاف میدیدیم؟ یا واقعا دنیا جای بهتری بود؟
اینروزا به هر طرف نگاه میکنم بجز تعداد معدودی از آدما که همه چیزشون روتینه، میبینم اکثر هم سن و سالام بهترین سالهای عمرشونو با حسرت دارن میگذرونن هرچی میدون هیچی به هیچی، و انتظار اومدن روزای بهتر که نمیدونم تا کی باید کش بیاد
همه ی اینا ازینجا اومد تو ذهنم که یادمه پارسال دقیقا تو اینروزا تو چه حال بدی بودم و فکر میکردم زندگی ضربه نهاییشو بهم زده، اما امون از پوست کلفتی م که هنوزم دارم به زندگی با همه سختیای ناخوشایندش ادامه میدم و زور میزنم واسه امیدوار نگه داشتنم
چقدر دلم پره امشب، خسته م ازین انتظاااار کشدار
