من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم...

از عشق نوشتم جوهر عشق خشکید

در یاد تو ماندنم به خاطر نرسید

من ماندم و تنها ب کناری رفتم

از بهر ملامتت دل من پوسید

آنید....

با هر که به غیر از غم‌تو‌فاصله دارم
با من بنشین با تو‌دلی یک دله دارم

سر می‌رود از دست همه ی حوصله ي من
یعنی که برای تو فقط حوصله دارم

گر عقل پشت حرف دل، اما نمی‌گذاشت

تردید پا به خلوت دنیا نمی‌گذاشت

از خیر هست و نیست دنیا به شوق دوست

می‌شد گذشت... وسوسه اما نمی‌گذاشت

این قدر اگر معطل پرسش نمی‌شدم

شاید قطار عشق مرا جا نمی‌گذاشت

دنیا مرا فروخت ولی کاش دست‌کم

چون بردگان مرا به تماشا نمی‌گذاشت

شاید اگر تو نیز به دریا نمی‌زدی

هرگز به این جزیره کسی پا نمی‌گذاشت

گر عقل در جدال جنون، مرد جنگ بود

ما را در این مبارزه تنها نمی‌گذاشت

ای دل بگو به عقل که دشمن هم این چنین

در خون مرا به حال خودم وا نمی‌گذاشت

ما داغدار بوسه‌ وصلیم چون دو شمع

ای کاش عشق سر به سر ما نمی‌گذاشت

😷

آنقدر بغض هایم

را فرو دادم و

خندیدم که

خدا هم

باورش شد که

چیزی نیست

ای ساربان آهسته ران ،کارام جانم میرود

وان دل که با خود داشتم با دل ستانم می رود

من مانده ام مهجور ازو،درمانده و رنجور ازو

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود

گفتم به نیرنگ وفسون ،پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود

محمل بدار ای ساربان ،تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان،گویی روانم می رود

او می رود دامن کشان ،من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان،کز دل نشانم میرود

با این همه بیداد او،وان عهد بی بنیاد او

در سینه دارم یاد او،یا بر زبانم می رود

باز آی و بر چشمم نشین ،ای دل ستان نازنین

کاشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می رود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

سعدی،فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفا

طاقت نمی دارم جفا ،کار از فغانم میرود

من مدتیست ابر بهارم برای تو

باید ولم کنند ببارم برای تو

این روزها پر از هیجان تغزلم

چیزی به جز ترانه ندارم برای تو

جان من است و جان تو.امروز حاضرم

این را به پای آن بگذارم برای تو

از حد ((دوست دارمت)) اعداد عاجزند

اصلا نمیشود بشمارم برای تو

این شهر در کشاکش کوه و کویرو دشت

دریا نداشت دل بسپارم برای تو

من ماهی ام تو آب.تو ماهی من آفتاب

یاری برای من تو و یارم برای تو

با آن صدای ناز برایم غزل بخوان

تا وقت مرگ حوصله دارم برای تو

فراق و دوریت دیوانه ام کرد
چو مجنون راهی ویرانه ام کرد
چنان داغی به دل ماند از جدايي
که با هر آشنا بیگانه ام کرد

جدایی درد بی درمان عشق است

جدایی حرف بی پایان عشق است

جدایی قصه های تلخ دارد

جدایی ناله های سخت دارد

جدایی شاه بی پایان عشق است

جدایی راز بی پایان عشق است

جدایی گریه وفریاد دارد

جدایی مرگ دارد درد دارد

خدایا دور کن درد جدایی

که بی زارم دگر از اشنایی

خیمه بزن به قلب من صاحب این خانه تویی

کور شود چشم حسود عاشق دیوانه تویی

سوخت ز داغ تو تنم , دور نگشتی ز دلم

مونس و همراز دلم,خانه و کاشانه تویی

کوچ کنم ز شهر عشق دور شوم ز غربتم

راز نگویم به کسان,دلبر جانانه تویی

وی تو همه نیاز من,مرهم قلب عاشقم

باز بمان کنار من,مست به پیمانه تویی

آنید

بی همگان بسر شود بی تو بسر نمی‌شود

                                     داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو

                                     گوش طرب به دست تو بی تو بسر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند

                                     عقل خروش می‌کند بی تو بسر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

                                     خواب من و قرار من بی تو بسر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی

                                     آب زلال من تویی بی تو بسر نمی‌شود

گاه سوی جفا روی گاه سوی وفا روی

                                     آن منی کجا روی بی تو بسر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی

                                     این همه خود تو می‌کنی بی تو بسر نمی‌شود

بی تو اگر بسر شدی زیر جهان زبر شدی

                                     باغ ارم سقر شدی بی تو بسر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم

                                     سر ز غم تو چون کشم بی تو بسر نمی‌شود

اتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس

ان چنان سوختم از اتش هجران که مپرس

و کاش ندانی 

که تمام این سال ها 

مرگ بارترین فصل ها پاییز بوده است 

که بعد از تو 

رو به جاده ی شمابی که می رویم 

نه عطر دریا سرشارترم می کند 

نه بوییدن ساقه های برنج عاشق ترم 

نه اندوه پر ابهت جنگل شاعرترم 

و کاش هرگز ندانی 

که مشقت شب های بی تو را مانوس شدن 

مرگی ست هزار باره 

محو شدنی غم انگیز 

آرام آرام 

بی امان 

و هزار باره... 

او میرود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود