من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت
در تهاجم با زمان آتش زدم کشتم
من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم
یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم
من زِ مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم
تا تمام خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم
من به عشق منتظر بودن،همه صبر و قرارم رفت
بهارم رفت،عشقم مرد،یارم رفت
😔
خانه ام ابریست
اما
در خیال روز های روشنم
بر آی ای آفتاب صبح امید
که در دست شب هجران اسیرم
عنوانت
ب چه میخندی تو؟
ب مفهوم غم انگیزجدایی،ب چه چیز؟
ب شکست دل من؟یاب پیروزی خویش؟
ب نگاهم ک چه مستانه توراباورکرد؟
یابه افسونگری چشمانت،
ک مراسوختوخاکسترکرد؟
ب چه میخندی تو؟
ب دل ساده ی من میخندی؟
ک دگرتابه ابدنیزبفکرخودنیست؟
خنده داراست بخند....
سرنوشت را باید از سر نوشت؛ شاید اینبار کمی بهتر نوشت
عاشقی را غرق در باور نوشت؛ غصه هارا قصه ای دیگر نوشت
از کجا این باور آمد که گفت؛ گر رود سر بر نگردد سرنوشت؟
میشه یه سوال بپرسم آقا؟امامیترسم جوابش مثبت باشه و ناراحتتون کنه؟
صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را
ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم
لحظه هایِ زندگی چون موج دریاست
گرچه سرد و سخت زیباست
موجِ این دریا گر از پس سرگذشتت
سرنوشتت سرگذشتت
بر فرازِ قله یِ باور سفر کن
بالِ خود را باز تر کن
همچو حافظ پای کوبان و غزل خوان
لشگرِ غم را بسوزان
در فلک سقفی نمانده این زمانه
پَر بزن تا بی کرانه
چه غریب مانده ای دل
نه غمی نه غمگساری
نه به انتظار یاری
نه ز یار انتظاری...
من در این تاریکی
در گشودم به چمنهای قدیم،
به طلاییهایی که به دیوار اساطیر تماشا کردیم!
من در این تاریکی
ریشهها را دیدم
و برای بتهی نورس مرگ، آب را معنی کردم...
گفته بودی درد دل کن
گاه با همصحبتی
کو رفیق راز داری؟
کو دل پر طاقتی؟
چه دروغ بزرگیست!!!
زمان همه چیز را حل میکند...
زمــــان
فقط موهایمان را سفید کرد
زخمهایمان را کهنه
و
دردمان را بزرگتر
دلتنگیمان را بیشتر
روزگارمان را سیاه تر...!!!
بیزارم از هر دردی
که درمانش "زمان" است. . .
زمانی که دق می دهد
تا بگذرد...
