دوش آرزوی خواب خوشم بودیک زمان.........

پریشان کرده جمع عاشقان را با سر تاری

ندارد گیسوانش جز پریشان ساختن کاری

امان از آبروی رفته، وقتی سخت می‌گرید

میان مردم بیگانه مرد خویشتن‌داری

دلیل گریه‌های بی‌امانم را بگویم؟ چشم!  

مرا از چشم شهر انداخت چشم مردم‌آزاری

من از داغ غمش می‌میرم و او را چه غم باشد  

اگر کم باشد از خیل گرفتاران گرفتاری

دل مغرور! عمری در جواب عشق گفتی : نه !  

غزالی از کنارت رد شد و حال تو هم آری

بوسید بین گریه مرا و گذاشت رفت
بی معرفت نگفت چرا و گذاشت رفت

رفتم که التماس کنم مـــــرد باشد و...

تنها اشاره کرد نـــــیا و گذاشت رفت

هی داد میزدم که ببین ای خدا ببین!

کارم کشیده شد به کجا و گذاشت رفت

آهسته گفت: حال مرا درک میکنی؟!!

ناچار هستم از تو جدا ... و گذاشت رفت

گفتم نرو بدون تو دیوانه می شوم

بغضش شکست توی فضا و گذاشت رفت

دست مرا گرفت و دوباره رهام کرد

من را سپرد دست خدا و گذاشت رفت

دیشب تمام دلخوشی ام مثل یک خیال

تبدیل شد به خاطـــــره ها و گذاشت رفت! 

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد

نخواست او به من خسته ـ بی‌گمان ـ برسد

شکنجه بیشتر از این‌؟ که پیش چشم خودت‌

کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد؟!!

چه می‌کنی‌، اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...

رها کنی‌ ، برود ، از دلت جدا باشد

به آن‌که دوست ‌تَرَش داشته ‌، آن برسد

رها کنی‌ ، بروند و دو تا پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد

گلایه‌ای نکنی‌ ، بغض خویش را بخوری‌

که هق‌هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که‌... نه‌! نفرین نمی‌کنم‌، نکند

به او، که عاشق او بوده‌ام‌ ، زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد....