دلم گرفته

جریان اینه که ۲ تا دوست بودن دوتاشون دوست مشترک ما بودن‌ شب ما باهاشون رفتیم بیرون به اصرار خواهرم  ولی چون تند رانندگی میکردن من استرس داشتم زود رفتیم خونه اینا توی خیابون در به در دنبال مشروب بودن گیرشونم نمیومد( من نمیپسندم اصلا) مخالف بودم  بعد رسیدیم خونه به خواهرم زنگ زد که میخوام برم بیرون یه چیزی بگیرم فکر کنم همین مشروب گوشی گرفت به من گفت کارای دانشگاه رو‌ اکی میکنیم دیگه یکمی شوخی کردیم من بهش گفتم برو مشروبت بخور به شوخی  دیگه خداحافظی کردیم این دوستم که باهاش شوخی کردم خودش مشروب نمیخورد واسه دوستش میخواست. خودشم. راننده بود تا فردا صبح فهمیدیم که اونی که مشروب میخورده نشسته پشت فرمون و این اتفاق بد افتاده و دوتاشون فوت شدن حالا فکر من اینه که نکنه من گفتم برو مشروبت بخور این به خاطر حرف من یادش افتاده رفتن بیرون تصادف کردن داستان کلی اینه نمیدونم چرا این فکر همش تو‌ ذهنمه که نکنه تقصیر منه چون بهش گفتم برو مشروبت بخور به شوخی یادش افتاده رفته بیرون اینجوری شده خلاصه که دارم فکرای اینجوری میکنم الان ۴ ماهه

من که از بابای خودم خیر ندیدم تو‌ بچگی با مامانم دست خالی گذاشتمون رفت دیگه کلا به هیچ مردی اعتماد ندارم

از بابای من بدتر نیست نگران نباش بابای من نمونه بدترین مرد جهانه

چه جوریه مگه؟

تازه بخدا چقدر بهشون گفتم. اروم برید یعنی گریه میکردم دیگه التماسشون میکردم اروم برید اینم واقعا از رو شوخی گفتم برید مشروبتتون بخورید بخدا کابوس شده برام که چرا اینو‌ گفتم نکنه سر حرف من رفتن بیرون نکنه فلان نکنه بیسار به نظر تو‌ من فکرام الکیه خداییی برای دلخوشی من نگو اگه جای من بودی عذاب وجدان داشتی؟

خداروشکر که نیست بابام هیچ وقتم نباشه یه عمر طلبکاراش دم مدرسه من‌‌بودن هر روز نفس نفس فرار میکردم مواد بهش نمیرسید مامانمو میکشت بس که میزد زن باز بود پولم نداشت زندگیمون فروخت بعدشم که گذاشتمون رفت بعد یه مدت باز برگردوند مارو این سری که دیگه بدتر از همیشه رفت زن گرفت کلا شمارش عوض کرد ادرسش هم نداد به ما الانم ۸ ساله ندیدمش نمیدونم کجاست اصلا

درکت میکنم از تمام وجود

میدونم وسواس فکری دارم حساس نیستم وسواس شدید دارم دکترم گفت بهم گفت دو بار از کسی به پرسی ۲ روز ارومی باز دوباره وسواست برمیگرده