همش ب اين فك ميكنم ك زندگي مشترك خيلي سختي داره مگه الان ك خونه بابامم چي كم دارم چرا خوشبختي خودمو منوط ب رفتار و كردار ي نفر ديگه بكنم
خودم ك ميتونم خودمو تامين كنم چرا ازاديمو بخطر بندازم و وابسته ي كس ديگه بشم
ب هيچ عشقي هيچ اعتباري نيس چ بسيار عشق هاي اتشيني ك سراغ داشتم و جلو چشمم دود شدن رفتن هوا
بخوايم واقع بين باشيم هر عشقي ي منتهايي داره
از ي جايي ب بعد زن و شوهرا فقط همو تحمل ميكنن چشمشونو روي شيطنتا و خيانتاي همديگه ميبندند يا در بهترين حالت اگه نلغزند با بي عشقي در كنار هم ميمونن
همش دچار ترديدم درباره ازدواج
نامزد دارم ، دوسشم دارم اما از عاقبت ازدواج ميترسم
يكم زيادي واقع بينم
همونطور ك عشق بين ما پخته تر شد و شكل عاقلانه تري گرفت
يك روزي
يك سال ، دوسال ، سه سال ، اصلا ده سال بعد
از دهن ميفته .
نميتونم اونروز رو ببينم
نميخام ي حضور نسبي و نصفه نيمه باشم
گاهي حس ميكنم عليرغم اينكه شوهرم درك و هوش فوق العاده بالايي داره ، احساس تنهايي ميكنم خس ميكنم امكان يكي شدن با كسي رو ندارم حس ميكنم هيچ كس نهايتا نميتونه ي حس رو هميشگي حفظ كنه
نميتونه ي حس رو سالهاي سال زنده نگهداره
