چرا با دید بهتر به این اوضاع نگاه نمیکنیم؟
چرا الان که یه پارک رفتن و یه دورهمی ساده و یه پیتزا خوردن تو کنج فست فوتهای شهر و یه قهوه خوردن تو قهوه خونه ی محله و یه سفر رفتن شده آرزو برامون ..
قدر زندگی و فرصت هایی که داشتیم و نمیدونیم؟چرا یکم فکر نمیکنیم که با وجود این بماری چه زیبایی هایی رو از دست دادیم؟
چرا به جای دعاکردن و رفع این مشکل همش مینالیم؟
یکم بیشتر تامل کنیم و بیشتر شکرگذار باشیم...
خدایا ما رو به همون زندگی چرکول قبلیمون برگردون