بچه ها من خیلی افسرده شدم و غمگینم تو این دنیای این شکلی نمیتونم زندگی کنم خیلی همه بد شدن اصلا نمیتونم اینقدر منطقی باشم به خدا به اشیا دلبسته باشم بهتره برام تا آدمها
رفتارهاشون یهو رنگ عوض کردنشون دیونم میکنه همش ناراحتم از خودخواهی آدمهای دور برم
یعنی دیگه آدمها به هم نیاز ندارند به همدلی به همدردی نیاز ندارن مگه میشه
؟
شماها چجوری با این دنیا کنار میاین راهکاراتونو بگین که خیلی حالم بده
از هیچکس ب غیر از خونوادم انتظاری ندارم !
هیچ انتظاری !
مجبوریم ب زندگی
منم یه مدت این شکلی شده بودم،نباید تنها باشی وقتتو پر کن،از هیچکسم انتظار محبت نداشته باش.
اوه چقدر وابسه ای و ادم هارو جدی گرفتی تا خدا هست ادما کیلو چند بیخیال بابا
انتظار نداشته باش همین
من اخلاقه ذاتیمه.کلا از هیچ بنب بشری انتظاری ندارم.درحده یه معاشرتو دوستی باهاشون برخورد میکنم همشونوهم دوسشون دارم ولی هیچ انتظاری ندارم
من حالم خیل یخوب بود خیلی خوب شده بودم ولی چند وقت پیش بابام دوباره اونقدر بد باهام حرف زد هر چی اعتمادبهنفس داشتم از بین رفت حالم دوباره بد شد برگشتم به گذشته خیل یناراحتم هرکاری میکنم دیگه اون ضحی سابق نمیشم
