از بچه های خوب نی نی سایت ممنونم

خدابیامرزدشون منم فاتحه خوندم  خدابهت صبر و آرامش بده

خدابیامرزه خیر اخرت نصیبش کنه 

کجاست مادرم ؟وقتی زمانه سخت میگیرد
وقتی که قلبم از بی انصافیِ آدم ها ترک بر می دارد
بغض که میکنم صدای جانم گفتن هایش توی گوشم میپیچد ،برمیگردم و نیست ، درد میکشم و نیست ،اشک میریزم و نیست !
بدونِ مادر ، همه هم که باشند، انگار که هیچکس نیست !
همه هم که تو را بخواهند،انگار که هیچکس تو را نمیخواهد
همه هم که نوازشت کنند، انگار که هیچکس ...
مادر "همه" است ،همه ی آدم ،همه ی دنیای آدم !
من هم داشتمش ،
من هم در آغوشِ مادرانه ای بزرگ شده ام ،
من هم پا به پایِ مادری تمامِ کوچه هایِ کودکی ام را دویده ام ،
بغض که میکردم دستانِ مادرانه ای برایِ اشک هایم آستین میشد ،
من هم روزی مادری داشته ام ،کسی که شیطنت های کودکانه ام را به جانِ شیرینش می خرید
و من مشتاقانه تماشایش کرده ام وقتی با عشقِ خالصانه اش برایم خوش طعم ترین غذاهایِ دنیا را می پخت ،وقتی پارگیِ پیراهنم را می دوخت ،وقتی همپایِ کودکی ام می نشست و همبازی ام میشد .
و حالا نیست !
به یادِ چهره ی مهربانش می افتم و بغض می کنم،
به جای خالی اش کنارِ بیقراری ام خیره میشوم و از درون ،هزاران بار میشکنم .
چقدر در میانِ جمع، تنها و غریبم بدونِ او
چقدر بی کسم ، و چقدرغمگین و بی پناه ...
منی که دیگر کسی را ندارم برایم دعا کند ،
منی که حواسم نبود و فرشته ام را به دورترین آسمانِ خدا فرستادند ،
می خواهمش و نیست ،
می جویمش و نیست ،
می گریمش و نیست ...
آی دنیا ! هرچه میخواهی به من سخت بگیر ،
من مادری ندارم که آهِ مادرانه اش زمین گیرت کند ...
ولی وای به حالت !
وای به حالت اگر "مادرم" بفهمد !



تقدیم به آنها که مادرانشان زمینی نیست ! اما هوایشان را دارد ،

برای مادرتون فاتحه خوندم خدا بیامرزه روحشون شاد

الهی...فرستادم

خدا رحمتشون کنه.

وخدا به شما صبرو ارامش بده.براسپن فاتحه خوندم

گریه کن سبک میشی

مادرم قوی ترین زنیست که تا بحال دیده ام...
تکیه گاهِ تمام ساعات زندگی ام...
گویی ستون خانه یمان شده محبت هایش...
خنده هایش...
از خود گذشتگی هایش...
مادرم تنها زنیست که خوب میشناسمش
که خوب زن بودن را بلد است...
که خوب مادری میکند...
لبخندهایش گویی صندوقچه ای اسرار آمیز و سراسر امیدند...
و چشم هایش شبی پر از ستاره که مهتاب درونشان خوش رقصی میکند...
مادرم زیباترین زنی است که دیده ام...
که ناراحتی و بغض هایش را به گوش هایش می آویزد و آرام و نرم به خواب می رود
و صبح شاد تر از تمام روزهایی که غمگین بوده است می خندد، راه می رود و در خانه امید می پاشد...
تنها فرشته ایست که بال ندارد
و دست هایش نوازش را خوب بلدند...
و خانه اش تنها نقطه ی جهان است که هرلحظه، هر ساعت و با هر حالی پا در آن بگذارم یک جور دیگری آرام میشوم...
آه مادرم !
مادرم تنها کسی است که نمی توانم بنویسمش...
نمیتوانم توصیفش کنم...
و حین سرودن عاشقانه های دستانش چشم هایم
قطره قطره آبستن اشک میشوند
و نم نم می بارند....
و او هم چون آفتاب است، بعد از یک باران حسابی...
بعد از یک رعد و برق پر صدا...
که بر آسمان دلم می تابد و رنگین کمان میشود محبت هایش...
مادرم تنها زنیست که دوستش ندارم....
دوستش ندارم...
بلکه برایش میمیرم...!!

بهش میگم وقتی حالت خوبه حالم خوب میشه، انگار یه دنیا بار ازرو دوشم برداشته میشه و سبک میشم، میخنده و با شوخی میگه " یعنی من نباشم تو نمیتونی زندگی کنی؟"
زل میزنم به چشاش، جدی، پر از غم
"زندگی؟؟! تو اگه نباشی من بیچاره ترینم، بیچاره ترین"

عاشقتم❤️ فرشته ترین فرشته ی دنیا❤️ بمون برام... 

و هرگز نمیر مادرمممممم🍁🍂🍁

گریه م گرفت😔😔😔 خدا همه مادرای آسمانی رو غرق رحمت خودش کنه 

و همه مادرا رو واسه بچه هاشون حفظ کنه .آمین

کودکی ام را دوست دارم...
همان روزهایی که خوشحالی ام بند لبخند پر اطمینان مادر بود و امنیتم پرتِ شانه های پهن پدر...
روزهایی که تنها دغدغه ی جهانم شکستن عروسک چینی سوغاتی پدر بزرگ بود
و گریه هایم از دوری عروسکی با دامن چین دار...
وقت هایی که هم بازی عروسک هایم می شدم و خودم را غرق میکردم در خاله بازی شیرین و حقیقی که شهد میشد و می نشست در جانم...
قهر و دعوا هایی که در گمان ان روزهایم تلخ ترین چیز بود و در آخر با یک لبخند یا یک تکه شکلات یا برگی از صفحه ی نقاشی و مداد رنگی های خوش رنگ به آشتی تبدیل میشد...
همه اشان را دوست دارم...
تمامِ تمامِ خودِ کوچکم را..
محبت های بی پایان مادر...
اخم های شیرین و حمایت همیشگی پدر...
همه را دوست داشتم و دارم...

نمیدانم چند نفر، کجای جهان، در چه سنی، از کودکانه هایشان اظهار تاسف  و تنفر میکنند و چه دردهایی را در کودکی به دوش کشیدند...
نمیدانم...
تنها ایمان دارم که دلم برای تمام روزهای کودکی ام تنگ است...
آن قدر تنگ که گاه خودم را میان حیاط خانه ی قدیمی پدر بزرگ در حال بازی با همبازی های همیشگی ام تصور میکنم یا خواب آن روزها را می بینم....
روزهای کودکی را دوست دارم...
چون با تمام جهان کوچکم...
دست در دست آرزوهای مثلا بزرگ آن روزهایم..
بچگی کردم و قد کشیدم....!
کاش گاهی تمام بزرگ شدنمان را کودک میشدیم و گوشه ای از آغوش مادر آرام میگرفتیم..!

:روزایی که هیچوقت بر نمی گردن...
و هیچوقت هم نمی میرن...

دغدغه ی آن روزهایم اندازه
نبودن کفش های پاشنه دار مادر به پاهایم بود و چه افسوس شیرینی...❤️


 🍁🍂🍁