سلام دوستان،
من ۱۹ سالم هست و جدیدا شروع به شرکت در کلاس های رانندگی کردم. امرور جلسه ی سوم آموزش عملی بود. مربیم مرد هست و یکم ناامیدم میکنه؛
من تا حالا هیچوقت پشت فرمون ننشسته بودم و از اول هم بهش گفتم. همون جلسه ی اول که دور زدن تو کوچه رو بهم یاد داد و تو خیابون برد منو، ازم پرسید شغل پدر مادرت چیه و رانندگی بلدن گفتم بله گفت پس خجالت داره که تو نمیدونی که (به شوخی. منم خندیدم).
جلسه ی دوم بهم دورزدن دوربرگردون رو یاد داد و از همون اول همش پشت سر هم میگفت پاهات خوب کار نمیکنه با گاز و کلاچ، با فرمون خوب کار نمیکنی، اگه اینکار رو بکنی افسر رد میکنه. بعد میگفت بعضی ها اصلا استعداد رانندگی ندارن و اینا..
من اصلا از دیروز خودمو باختم و حتی خودش هم متوجه شد گفت انقدر تحت فشار گذاشتمت روحیهت رو باختی. امروز اصلا خیلی با ترس رفتم و همون اول که نشستم گفت دوستای دیگهت که دارن یادمیگیرن (اونها هم همزمان با من شروع کردن) خیلیی پیشرفت کردن تو از همه ضعیف تری. دیدم همش تکرار میکنه گفتم خب شاید اونها استعدادشون فرق میکنه و شما همونطور که گفتی بعضی ها مثل من استعداد رانندگی ندارن. گفت بعد اونا قبول میشن اونجا ببین چجوری گریه میکنی. اخرشم گفت من نمیخوام ناراحتت کنم اینطوری میگم به خودت بیای و..
بعدش سر میدون خودش فرمون رو رها کرد منم نزدیک بود بزنم به دیوار گفت دیدییی دیدی گفتم خوب کار نمیکنی. کمکت نکردم که ببینی چقدر ضعیف کار میکنی. دیگه اینجا من گریهم گرفت نتونستم خودم رو کنترل کنم.
اصلا از رانندگی بدم اومده با اینکه اولش خیلی ذوق و شوق داشتم. مربی انقدر از هر حرکتم ایراد میگیره حس میکنم بهره ی هوشی یا قدرت فیزیکی کافی ندارم.
الان موندم با همین اقا ادامه بدم یا مربیم رو عوض کنم؟
از یه طرفی میگم دیگه نرم کلاس و گواهینامه نگیرم چون تو فروردین ویزا میگیرم و تابستون مهاجرت تحصیلی میکنم و فوقش سالی یک بار بیام ایران. دلیل اصلی که کلاس رانندگی رفتم این بود که هم یه مهارت جدید یادبگیرم و هم گواهینامه بگیرم ولی حیلی ناامیدم همش میگم ای کاش ثبت نام نمیکردم.
