دوستان من خیلی به بچه هایی که گم میشن یا ربوده میشن فکر میکنم و غصه شونو میخورم بخدا شب که میشه همش تو فکرشونم و سرچ میکنم ببینم ازشون خبری شدت یانه همش میگم الان کجان چیشدن گرسنه ان تشنه ان سردشونه بی تابیه مادرشونو میکنن...
شاید چون خودم مادرم انقدر منقلب میشم
اما بچه ها بیشتر از همه این کودک دزدی ها و بچه های گمشده من عجیب تو فکر پارسا قندی عزیز ۸ساله میرم طفلک دوساله گم شده از تیر ۹۶ هر روز تو فکرشم خیلی مرموز گم شده و هیچ سرنخی ازش نیاصن نمیدونم حس خاصی بهش دارم انگار انقد اشک میریزم براش دعا میکنم زودتر پیدابشه
آخه ینی چیشده این پسر؟؟
این اواخرم زهرا حسینی شیرازیه ۲ساله گم شد از ۲۵ شهریور هنوز پیدا نشده البته داستان زهرا سهل انگاری پدرو مادرشه چرا باید ساعت ۹شب با خواهر ۸ سالش تو کوچه بازی کنه!! مگه خواهر ۸سالش چقدر بزرگه که بتونه مواظبت کنه والا آدم بزرگم میکنن تو ماشین میبرن چه برسه بچه ها
پدربزرگش میگفت بغل خونه ما آژانس داریم ما با پدرش اونجا بودیم،خب اینام به خیال اینکا بچه ها جلو چشم خودشونه بی خیالی طی کردن خب عاقبت این اتفاق افتاد!!!
درهرصورت سخته خیلیییی
من دیوونه شدم اصن شب و روز از فکرم نمیرن این بچه ها مخصوصاً پارسا
پس پلیس چیکار میکنه چرا نمیتونن پیدا کنن!!!
