سلام بچه ها
ميخام يكم دردو دل كنم پنج ساله ك ازدواج كردم از خانواده ام دورم خيلي خيلي تنهام يعني ن اهل رفيق بازي و برو و بيام ن كسي مياد خونه ام با فاميلاي شوهرم تو ي محله ايم ولي اصلا نميان خونه ام ن جاريهام ن بچه هاشون از همه جاريهام كوچيكترم و بچه هاي دو سه تا از جاريام ازم بزرگترن خيلي دلم ميخاد باهام رفت و امد داشته باشن شوهرم اهل تفريح نيس اهل كوه و دشت و كمر بردن اهل مسافرت هم نيس همش غرق كار خودش هيچ تفريح ديگه اي هم ندارم مگه سر دو سه سال ي مسافرت خارجي ي هفته اي يعني ديگه دارم دق ميكنم از تنهايي!!ي جاري دارم طبقه بالاي خونه ام اصن از من خوشش نمياد اينقد كار خرابي كرد تو اين پنج سال ك كلا باهاش قطع رابطه كردم يعني واقعا اذيتم ميكرد الان بقيه جاريا و بچه هاي خواهرشوهرام اونجا ميرن از در خونه من رد ميشن ولي نميان خونه من حس ميكنم كسي دوسم نداره ميترسم اين وضع ادامه پيدا كنه شوهرم ك خيلي فاميل دوست فك كنه من عيب و إيرادي دارم و دلش ازم بره اخه همه با هم خوبن جز من ك تازه واردم بهم ميگن خودت نميري نمياي ولي من ميرم ميام گاهي دعوتشون ميكنم اما خودشون پيش اون جاريم ك طبقه بالايي مون ميشه ميرن ولي خونه من نميان موضوع مسخره اي نيست أصلا تنهايي خيلي سخت ميرم پيششون حس غريبي ميكنم چون در حضور اون جاري ك باهام خوب نيس زياد تحويلم نميگيرن ميشه بگيد من چكار كنم اينا كلا فاميل دوستن من نميخام وصله ناجور باشم