سلام. من الان ۲۶سالمه. از ۱۴ سالگی عاشق ترین دختر روی زمین بودم.عشق اتشین. اما خانوادم عشقمو سرکوب کردند و نزاشتن با عشق ازدواج کنم از طلاقم ب بعد دیگ ب هیچکس علاقه پیدانکردم.حتی شوهر فعلی ام. حالا با ایشونم ب بن بست رسیده زندگیم. هیچ حسی ب کسی ندارم دیگه. خیلی بده
اگه دوباره طلاق بگیرم دیگه هیچوقت عشق نمیاد سراغم... خلاصه هیجوقت ب عشق نرسیدم الانم مثل سنگم. بین دوراهی طلاق و سازش
اخه😢
خب ادممناسب گیرت بیاد عشق به وجود میاد
مشکلتون چیه مگه؟
خب الان اون عشقت کجاست؟ ازدواج کرده؟
اگه شوهرت مرد خوبیه سازش......
با همسر فعلیت چ مشکلی داری؟
فک نمیکنی گارد میگیری در مقابلش؟
واقعن نمیشه باهاش زندگی راحتی داشت؟
میتونی بزرگترین مشکل شما چیه ؟؟؟دقیقا عشق
ازدواج عقل میخواد بیشتر از عشق ....مشخصه شما خیلی احساسی هم فکر میکنی و هم عمل میکنی که تو 26 سالگی اصلا خوب نیست ..بااین همه تجربه بازم منتظر اومدن عشقی واقعا طبیعی نیست
خوب ک چه عرض کنم. خوب بودن نسبیه. ایشون عصبیه. لحن صداش و حرف زدش بلند و حالت لاتی گاها حرف میزنه ک میگ بنا ب شغلشه ک ازاده . خیلی بد بین و حساسه ولی این حالتو بمن نسبت میده. توکارای خونه بمن سخت میگیره و ایرادگیره. هروقتم دعوامونمیشه زود میخواد زنگ بزنه پدرمادرامون رو جمع کنه. زندگی خصوصی ندارم باهاش. بنفع خودش دروغ میگ و منو ضایع میکنه
ببین فکر میکنم رفتار شوهرت بخاطر همون بی احساسیه شما نسبت بهش هست شما غرق گذشته ای باید از گذشته بیای بیرون مطمئنا روانشناس خوبی نبوده خلاصه برا خودت وقت بذار وگرنه همینجور الکی از زندگی به زندگیه دیگه میری سعی کن خودت محبت رو تو قلبت بیدار کنی ما ادمیم خدا بهمون قدرت خیلی چیزا رو داده از همه مهمتر قدرت تغییر دادن خودمون تو لایق عشقی نه از یه فرد خاص از همه ی جهان از همه ی کائنات لایق دوست داشتنی لیاقت اینو داری با ذوق و شوق و انگیزه هر روز چشماتو باز کنی راهتو پیدا کن
بله ممنون. یه موضوعی هست .شوهرم محل مامانش اینا ک حاشیه شهره خونه داره ولی من از اول نمیخاستم دور از محل خودم باشم. هروقتت میرم خونمون دلم میگیره تومحل اونا. سوهرمم اصلا تااخرعمر نمیاد محل ما. بخاطر منم قبول نمیکنه
