یه روزایی بود توی کودکی و نوجوانی داشتن امروزم آرزوم بود ،یه زندگی پر از رفاه ...یه خانواده شوهر با فرهنگ و بااخلاق...شرایط تحصیل و مهاجرت و پیشرفت ...یه شوهر عاشق که حواسش بهت باشه ...اونروزها که همچین روزی آرزوم بود هیچ کدومو اینارو نداشتم ولی بجاش یه امیدی داشتم که انگاری میتونسم دنیارو فتح کنم چه ذوق وشوقی داشتم ...کار میکردم درس میخوندم ...پر از انرژی بودم ولی الان چی ...همه اینارو دارم دیگه امیدی ندارم مث یه پرندم که پر پروازمو بریده باشن و افتاده باشم یه گوشه ..الان میفهمم زندگی رسیدن به هدف نیس زندگی همون مسیری هس که داری تلاش میکنی برا هدفهات...
مهاجرت کردی؟منم دقیقا به حال تو گرفتارم
الان هم شوهر خوب داری هم زندگی خوب ولی امید نداری؟
برو روانشناس
این نمونه بارز اینه که میگن خوشی زده زیر دلت
شوهر خوب درآمد خوب زندگی آروم ولی دیگه اون ذوق و شوق دوران مجردیمو ندارم همه چی با ازدواجم تموم شد احساس پوچی میکنم احساس بی مصرفی-انگار شرایط من از تو وخیم تره😂👊
چشم وا کردم ازدواج کردم راضیم هستم همه حسرت زندگیم میخورن ولی خودم خوشحال نیستم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-14 ثانیه پیش
-7 ثانیه پیش
0 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز