نه بخدا تلقین نیس هروز که اینجوری نمیشم مثلا هر چن ماه یبار وقتی از خواب بیدار میشم کلا کاری به اون ...
فک کنم از فشار ها وبار روانی باشه البته این بیشتر تو ادمهای خوددار که غم همه رو میخورن ولی بروز نمیدن بیشتره تو اکوی قلبم چیزی نشون نمیده چون درد های گدرین فقط
گاهی با خود می اندیشم آیا آقا منتظر ۳۱۳ یار است یا ۳۱۳ مادر که برایش سرباز تربیت کنند؟ و هر بار به خودم میگویم تربیت چه قدر کار دشواری است😔😔