یعنی میشه

مهم نیست چند سالگی ازدواج کنی.مهم اینه ک ی ازدواج با کیفیت داشته باشی.در ضمن همه چی ازدواج نیست.من اگه اون موقع تفکر الان رو داشتم عجله نمیکردم واس ازدواج و شاید هم مجرد میموندم

خودش عادم خوبیه.دوسم داره.چشم پاکه

ولی فرهنگ ها و تفکراتمون زمین تا آسمونه.۴ سال و نیم از آشنایی مون میگذره،۳ سال و نیمه زیر یک سقفیم.هنوز بعضی از رفتارهاش عصبیم میکنه.ی سری چیزا ک واس من خیلی مهمه واس اون بی ارزشه.و من حس میکنم سرم کلاه رفته.وقتی رفتار و کردار خانواده ش رو میبینم متوجه میشم بشدت فقر فرهنگی دارن و گول خوردم

درسته عزیزم.اینارو گفتم ک بدونی نباید بی گدار ب آب بزنی،صرفا واس اینکه از تنهایی درار و یک نفر دوستت داره بهش جواب بدی.همه جوانب رو بسنج.سطح فرهنگی سطح فرهنگی سطح فرهنگی بشددددددت مهمه.خانواده بشدت مهممممههه.یعنی شما نگو خودش عالی با خانواده ش کاری ندارم.خانواده ۵۰ درصد زندگیه.و بعد سطح اقتصادی.توقعتون از زندگی،اهدافی ک دارید.ببین هدفش چیه.برنامه ش چیه

همسر من کلا عادم بی هدفیه.مثل خانواده ش.با خودشون میگن ی نونی دراریم روزمون رو شب کنیم.همین

قناعت خوبه ولی ن اینکه بشینی تو خونه بگی نمیخورم و نمیپوشم تا همسرم تحت فشار روحی و روانی قرار نگیره.

قناعت با تن پروری فرق داره

خیلی وسواس ب خرج بده واس انتخاب همسر عزیزم