اول بگم من دهه ۶۰ای ام و جاریم دهه ۷۰ای.
من ۱۲ساله ازدواج کردم و اون ۷ساله.
من برا مهمونم(هرکه باشه )تمام تلاشمو میکنم که بش خوش بگذره و خونم راحت باشه و خوب پذیرایی بشه ولی اون به تنها چیزی که اهمیت میده خودشه و استراحت خودشه.
اون هربار اومده خونه ما من یه غذای جدید درست کردم.بندرت غذای تکراری خونه ی ما خورده ولی من هربار برم اونجا یا مرغ آبپزه یا قرمه سبزی آبزیپو.
من چای خوش رنگ تو بهترین استکان میریزم باهل و گلسرخ.
اون یه چای کیسه ای رو میزنه تو ۴تا فنجون(پیش خودش میگه فنجونه مشخص نیست)
کلا پذیرایی بلد نیست دلسترگرم،میوه گرم.
اصلا تعارف نمیکنه و وقتی میریم خونش(سالی یبار رفت و آمد داریم)محل نمیده و گرم نمیگیره.
البته منم ازش اصلا خوش نمیاد ولی وقتی میاد خونم بهش احترام میذارم(و معتقدم مهمون هرچی باشه باید تکریمش کرد)
درین ۷سال جریانمون همین بوده
