۲ ساله تو رابطم و خانواده پسر منو از همون اول نمیخواستن و هیچ دلیلی ندارن و هر سری، یه چیزای بیخودو واسه عقب انداختن بهونه میکنن و میگن هروقت ما گفتیم باید ازدواج کنی و با هرکی ما بگیم.خانواده منم میگن باید با خانوادش بیاد و ما به خودش تنها بیاد راضی نیستیم. دیگه میدونیم صبر کردن چیزیو درست نمبکنه و پدر مادرش اهمیتی ب انتخابمون نمیدن.تصمیم گرفتیم چند ماه دیگه بریم سر زندگیمون.ولی من هرچی فک میکنم میبینم نمیتونم این ظلم رو در حق خانوادم بکنم ک مخالف تصمیم من نیستن فقط میگن باید با خانوادش بیاد.با تمام بی احترامی هایی ک مادرش بمن و خانوادم کرد کوتاه اومدن بخاطر تصمیم من.و عذاب وجدان میکشتم اگه خانوادمو ولشون کنم و برم.موندم چیکار کنم همه راهی رو امتحان کردیم هر کسی رو بگین فرستادیم جلو ولی دیکتاتور تر ازین حرفان😞بنظرتون چیکار کنم؟
چه کار میشه کرد جز توکل به خدا
خب مگه میشه بدون دلیل راضی نباشن
.از خدا میخام هزاربار بهتر از این پسرو بیاره سر راهت.من بودم تموم میکردم شما با شرلیط خودت تصمیم بگیر ولی این خانواده خانواده با فرهنگ و باشعوری بهش نمیخوره باشه از اولش سر جنگ دارن
نکن با منم مخالف بودن الان دارم جدا میشم
ببین استارتر اصلا ابیخیال این رابطه بشو
اول کار گفتن ما این دخترو نمیخوایم چون وضعشون خوب نیس.با اینکه در حد همیمم تقریبا.اونا یکم بالا ترن.نه خیلی
و بعد یه مدت گفتن نه ما مشکلمون سر پسرمونه ک باید مسیولیت پذیری ازدواجو توش ببینیم.چطو میخواد گوشت کیلو ۱۰۰ تومن بخره.یچیزای الکی ک عقب بندازن ک ادم خندش میگیره.تازه اینا حرفای مامانشه.باباش ک کلا میگه نه چون من میگم نه و همین ک میگم.میگه من اصلا نمیخوام زنت بدم یا اگه خواستم ۴۰ سالگی زنت میدم.اگه میخوای بری برو
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
