سلام.دوس داشتم یجایی حرفمو بزنم گفتم چ جایی بهترازاین جا.
من خیلی خستم.خیلی زیاد.از زندگی.۱۱سال پای کسی موندم ک فکرمیکردم بهترین ادم دنیاست.وقتی نامزد کردیم یه اشکالات وتفاوت فرهنگی دیدم ولی گفتم مهم نیست همه چی درست میشه.ولی نشد.تفاوتایی ک خانوادش میذاشتن ک به کنار.وقتی هم ازدواج کردیم تمام نیشو کنایه های خودشوخانوادش همون صبح عروسی منو کشت.همون شب ازچشم افتاد هنوز بعدیکسال زندگی مهرش برنگشته تو دلم.بی حرمتی خیلی بدی ک به خانوادموپدرم کرد قلبمو بدرد اورده.
جدیدا که فهمیدم اوضاع خرابترازین حرفاست.تو گروهی بادوستاش توتلگرامه که دوتا دخترم هستن وچت میکنن.تو دایرکتا و.....مسیجاشو میبینم.تماسایی ک رد میکنه.جاهایی میره که اصلا به من نمیگه.ولی من از روی رسید بانکیش متوجه شدم.وقتی هم ازش میپرسم میزنه زیش میگه اشتبامیکنی.
حق قهر کردن یاناراحت بودنو ندارم.من فقط باید بخندم فقط بخندم.باید مواظب حرفام باشم ک ناراحت نشه چون من اخرباید بگم گوه خوردم.صبحاساعت۷میرم سرکار.بعضی وقتاهم تا۹شب سرکارم.به تمام مسائل زناشویی وزندگیم میرسم.نمیدونم مشکل از کجاست.ازموقعیتایی ک بخاطرش رد کردم.از ۱۱سال اززندگیم ک حروم کردم بعدم که فهمیدم انتخاب اشتباه ترین ممکن بوده خستم.
جدیدا شنیدم خواهرشم گفته دادشم موقع زن گرفتنش نبود.ماراضی نبودیم.نه بابام نه مامانم.پسرمون هنوز کم داشت.مونده بود تازنش.
دلم خیلی گرفته.ایقد گرفته که دلم میخواد خودکشی کنم.ولی دلم بحال مامانو بابام میسوزه برابعدش.بچه دوس دارم ولی نمیخوام این حماقتمو تکرار کنم ویکی دیگه رومثل خودم بدبخت کنم.
