من خیلی ناراحتم
تازه فهمیدم حامله ام
یه سره دارم به جنسیت فکر میکنم
بچه پسر دوست دارم
همش دارم فک میکنم اگه دختر بشه خیلی ناراحت میشم
بعد باز عذاب وجدان میگیرم که الان خدا قهرش میگیره با این طرز فکرم
ولی دست خودم نیست به خدا
از بس به پسر فکر کردم نمیتونم تصور کنم بچم دختر شه
چیکار کنم از این ذهنیتا دور شم
خیلللی ناراحتم
اصن افسرده شدم انگار😔😔😔😔
بشین عکسای بچه های ناسالم رو ببین و یه لحظه خودت رو بذار جای مادراشون.
چرا دختر نه؟دختر بود و بزرگ شد و گلی به سرت زد اونوقت که بزنی تو سرت بخاطر این افکار ناسالم
دختر نعمت بزرگیه.به این فکر کن که همدم مادره. همیشه کنارته دلسوزته. فکر کن یه دختر خوشگل داری موهاشو میبافی لباسای خوشگل تنش میکنی برات بلبل زبونی میکنه. شادی خونه هست دختر مگ میشه نباشه؟؟؟؟؟
منم پسر بچه خیلی دوس دارم از دختر بچه نه ک خوشم نیادا نمیتونم با دخترا ارتباط برقرار کنم
دختر که شیرین تره فک کن لباسای گل گلی میپوشونیش..ادا و اطواراش..رقصیدنش..حتی سیسمونیش..دنیای صورتیش..شونه زدن موهاش
وای خدا من یه دختردارم الان باردارم ارزومه این دخترشه یکی ازشیرین کاریاش اینه حواست نیس یهومیاد لباتوبوس میکنه وازپشت بغلت میکنه میگه مامان خوبی بوس بوس دوسالشه فداش بشم
نمیگم دختر بده
ولی دوست دارم بچه اولم پسر باشه بنا به دلایل خیلی زیادی که اطرافم هست
دخترم دوست دارم
اما دلم میخواد دومین بچم دختر بشه
حالا کار ندارم به اینکه چی میشه اخرش
به اینکه میخوام از ذهنیت بیام بیرون و نمیتونم اذیتم میکنه
هی میخوام بهش فکر نکنم باز یه چی پیش میاد که میرم تو فکرش
می دونم کلیشه ای هست صحبتم اما دعا کن سالم باسه
دور از جون بچت این قدر مریضی و اینا زیاد شده آدم می ترسه باز بچه بیاره
من فکر سومی بودم از وقتی تاپیک مادری رو خوندم که بچش اتیسم داره ترسیدم
چند وقت پیش هم اتفاقی یک تاپیک قدیمی دیدم خانومه راهکار می خواست پسر باردار بشه من هم تاپیک های دیگش رو نگاه کردم دیدم پسر باردار شده اما بیماری داشت که لاعلاج بدد
منظورم این نیس هر کس جنسیت خاصی بخواد بچش بیمار میشه منظورم اینه اول سلامتی
مطمان باش اگه بچت دختر بشه و دنیا بیاد این قدر دوستش داری فقط به خاطر حرف های امروزت شرمنده خودتی. انشالله پسر باشه اگر دختر هم بود دفعه بعد با برنامه پسر دار شو. آدم هر دو جنس رو می خواد
من وقتی باردار شدم ی سره تو گوشم میخوندن ک بچه باید پسر باشه ...با اینکه از قبل اصلا برام جنسیتش مطرح نبود...طبق حرف اونا خودمو باپسر وفق دادم همش میگفتم پسره با اینکه حتی از پسرا چندشم میشه ...دخترارو خیلی بیشتر دوس داشتم ولی بخاطر اطرافیان میگفتم باید پسر شه ....وقتی رفتم سونو دوقلوهام دختر شدن ..تا ۳ روز فقط کارم گریه بود ..هر وقت بهش فک میکردم اشکام سرازیر میشد ک چرا حداقل یکیش نباید پسر میشد....اگه خوب توجه کنی این حسا همش ناشی از حرف اطرافیان و خواسته اوناست ...شاید اینجا این حرفمو رد کنی و بگی درست نیست ولی کاملا درسته ....وگرنه برا مادر هیچ فرقی نداره بچش چی باشه ...من الان دوتا دختر سالم دارم و خیلی خوشحالم ولی بازم مجبورم باردار شم تا ی پسر بیارم حداقل ک دهن بقیه رو ببنده ....مشکل ما اینه ک زیادی ب حرف بقیه بها میدیم
وای دقیقا منم خودم برادر نداشتم حامله شدم همه منتظر پسر بودن میگفتن پسره دیگه خودمم خو گرفته بودم به پسر وقتی رفتم سونو گفت دختره اینقد گریه کردم حتی پول برداشته بودم برم لباس بخرم براش وقتی گفت دختره لباسم نخریدم اینقد گریه کردم...بعد که دخترم دنیا اومد بار اول که دیدمش ازش خجالت میکشیدم اینقد گریه کردم بعدشم مرییض شد همش خودمو مقصر میدونستم برا ناشکری کردنم الان ولی یه تار موشو با دنیا عوض نمیکنم
