حالم خیلی بده

میدونم عشقی که بهم نمیرسن ماندگارتره اما یه حسرت بزرگ باهاشه همیشه ،،من نمیخوام با دیدن اون زندگیم خراب کنم حتی اگه ببینمشم مثل یه غریبه صددرصد باهاش رفتار میکنم هیچ وقت نمیزارم کسی بفهمه هنوز فراموشش نکردم 

فقط نمیدونم وقتایی که خودم تنهام چیکار کنم بغض دیوونه ام میکنه

عزیز من نگفتم به شوهرم بی توجه ام برعکس چون از اول گفتم دوست ندارم بیشتر از هر زن دیگه ای بهش نزدیکم ،هیچ کمبودی تو زندگیمون وجود نداره خیلی بهتر از زوج های دیگه میتونیم مشکلات عادی زندگیمون حل کنیم ،

چرا فکر میکنید اگه یه نفر تو قلبش یکی دیگ باشه نمیتونه زن یا شوهر خوبی باشه وداره در حق شریک زندگیش ظلم میکنه شاید از درون داره خودشو میخوره اما از بیرون جوری رفتار میکنه که همه حسرت زندگیش دارن

هاااا رحم اجاره ای ؟؟

بچه ؟😕

فکر کنم تاپیک اشتباه امدی

نمیتونم تمام داستان زندگیم بگم اما من به خاطر شوهرم از عشقم از خانوادم از درس و خیلی چیزهای دیگ دست کشیدم تا یه وقت حس نکنه چیزیو بیشتر از اون دوست دارم ،زندگیم اینقدر سختی از لحاظ مالی و تنهایی با بچه کوچیک تو شهر غریب زندگی کردن هست که هر کس ازش بدونه بدون دلیل میگه چطور میتونی همه تحمل کنی 

اما باز سیع میکنم هیچی نگم میگم همه از این مشکلات دارن ،نا راضیم نیستم از اینکه به عشقم نرسیدم 

الان اگه این تاپیک زدم چون نمیدونستم چطوری فرداشب برم جشن نامزدی عشقم