انگیزه زندگی

میدونین همیشه فک میکردم تو ذهنم مرد باید همه جوره پشت و پناه یه زن باشه و ازش دفاع کنه هر چند که بدونه خود خانمش این تواناییو داره، ولی شوهرم تا حالا چند بار پشتم رو خالی کرده و اون انتظاری که داشتم براورده نکرده

من سال سوم دبیرستان بودم یعنی سال 87نامزد شدم، از همون موقع خانواده اش با برخورداشون نشون دادن منو نمی خوان، از درس و دانشگاه گرفته تا هر چیزی میگفتن اینا چیه دیگه شوهر میکنی اینا بدرد نمیخوره و این حرفا، اخرش باید کهنه بچه بشوری، شوهرم هم پسر داییمه/سال نود ازدواج کردیم

بعد روز حنابندون خواهراش با فیلم بردار دعوا کردن، شب عروسی هم اول ساعت ده ده و نیم اومدن برا عروس کشون، بعدش که ما آمدیم بیرون ول کردن رفتن خونه داماد، بعد که ما خواستیم بریم خونه، گفتن حالا باز برین برا تشکر از خانواده داماد

بعدش که رفتیم خونشون هیچ کس نیومد بیرون درحالیکه صداشون می اومد بیرون، گفتن خوابن، فک کنید یه ربع بعد از پایان مراسم، اونجا یکی از اولین جاهایی بود که شوهرم بی تفاوت رد شد، ولی خواهراش فردا صبحش با پرویی امدن خونه ما نشستن که من ازشون پذیرایی کنم، شوهرن هم کلی تحویلشون گرفت

و مسئله شب قبل رو نگفت اصلا، در صورتی که تو شهر ما رسمه خانواده داماد با احترام با عروس برخورد میکنن و اونو کلی تحویل میگرن یعنی بگم میگن عروس با دست سنگین بیاد

اینا گذشت و کلی حرف که به من بسته شد در صورتی که خانم ها میدونن بی تقصیرترین فرد تو عروسی، شخص عروس هست که صبح ارایشگاه هست تا شب و از چیزی خبر نداره، ولی بعذش کلی گفتن که ال و بل و  گذشتم و هیچی جواب ندادم 

از اینا بگذرم یه مدت پیش همین اذر ماه صبر منم سر اومد و بالاخره چند تا جواب حساب شده دادم به خواهر شوهر بزرگم، تو کل این هفت هشت سال شوهرم ساکت بود هیچی نمیگفت

بعد خواهر شوهرم رفته شکایت منو برده پیش داییشون که میشه شوهر دخترعموم

تو این مدت هر چه بوده سعی کردم احترام نگه دارم و شوهرم همه جور کمکی کرده بهشون چون باباشون فوت شده‌،و شوهرم ݐسر ارشده،از خرید جهیزیه و گرفتن عروسی و سیسمونی و هر چه باشه

بعد حالا در کمال ناباوری مقصر وضعیت ݐیش اومده شدم من